Twee bomen tegen de rest van de wereld

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Twee bomen tegen de rest van de wereld

‘Weet je nog dat we geplant werden?’ vroeg de linker boom, die Jan heette.

‘Natuurlijk,’ zei Kees. ‘Bijna 250 jaar geleden.’

‘Tijden veranderen,’ zei Jan. Zijn bladeren trilden. Beven was misschien een beter woord. Zijn stam voelde kouder dan anders en een tak schuurde te hard langs zijn bast.

‘Nee,’ zei Kees rustig. ‘Het zijn niet de tijden die veranderen. Tijd verandert niet. Het zijn de blikken. Mensen die anders zijn gaan kijken.’

Terwijl hij sprak, lieten honderd bladeren los en dwarrelden naar beneden.

‘We staan al die tijd al naast elkaar,’ vervolgde Kees. ‘We delen elkaars gedachten. Ook we helpen elkaar als het koud wordt… en als het te warm wordt.’

Een windstilte.

‘Een veilige haven voor vogels en insecten zijn we.’

Jan liet zijn bladeren ritselen.
Blijdschap misschien. Of opluchting.

‘Bij ons is iedereen welkom,’ zei Kees. ‘Vogels die anders fluiten. Vogels die samen tsjilpen. Insecten op de vlucht voor gevaar. Iedereen vindt hier een huis.’

De wind zweeg opnieuw.

Toen kwam hij terug.

Uit het westen. Met een andere toon.

Hij fluisterde dat de bomen te dicht op elkaar stonden. Dat verstrengeling geen toekomst had. Dat elke boom weer alleen moest staan. Het was tijd om te breken met het verleden.

Dat Jan gesnoeid moest worden.

Of misschien wel verdwijnen.

Alsof er nooit wortels waren geweest.

Het deed Jan huilen en alleen de eekhoorns konden hem horen.

‘En gisteren hoorde ik de wind uit het oosten,’ stamelde Jan: ‘Deze wind vertelde het verhaal over twee bomen aan de andere kant van de wereld. Op grote afstand van elkaar. Niet samen, maar samen alleen. Jaloers op wat wij samen hebben.’

Kees schudde zijn kruin. Vogels fladderden op en gingen weer zitten.

‘De bomen uit het oosten zijn blij dat we breken. Maar hoe moet het met ons als we samen geen toekomst hebben?’

Jan zei niets, maar ook zonder woorden wist Kees wat het antwoord was.

De wortels uit het verleden kun je ontkennen,
maar wat ons bindt, is sterker dan wat mensen willen breken.

Meer verhalen over bomen zijn hier te vinden.

Voorbij wat je kunt zien

/in

perceptie,facevase,communicatie,vaas,gezichten,zien

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Kunst raakt mensen omdat bepaalde beelden niet passen in onze hersenen. Kunst doorbreekt daardoor patronen in ons brein. Daarom zet een wit doek met als titel ‘Zonder titel’ mensen aan het denken. Gewoonweg omdat er in onze hersenen geen beeld is opgeslagen daar hiernaar verwijst. Een eskimo zal bij het zien van het doek meteen denken aan sneeuw, omdat dit beeld in de hersenen een plek heeft gekregen.

Patronen doorbreken

Veel kunstenaars maken gebruik van dit gegeven en creëren beelden die niet passen binnen ons referentiekader, maar als we meer van dit soort beelden zien, treedt er gewenning op. Kunst heeft daardoor in onze hoofden een plek gekregen en daardoor bepaalt de geest al snel of iets kunst is of niet. Kunst voldoet daarmee – net als alles – aan een bepaalde verwachting. Vult dus in wat we al denken of vinden.

De werkelijkheid  bestaat niet

Mijn hele leven ben ik bezig geweest om de perceptie van mensen te beïnvloeden door hen anders naar de werkelijkheid te laten kijken. De werkelijkheid bestaat immers niet, de werkelijkheid zit in je hoofd. Hieronder kun je lezen hoe het werkt. Het beeld hierboven laat een vaas zien, maar ook twee gezichten. En het is allebei waar, hiermee wordt duidelijk dat de realiteit voor ieder mens anders is of kan zijn. Hoe kun je ervoor zorgen dat mensen anders naar hetzelfde gaan kijken? Dat kun je doen met woorden. Woorden die duidelijk maken waar je naar kijkt en zo voorkomen dat je er zelf iets van maakt.

Percepties veranderen

Het veranderen van percepties is wat mij drijft. Ik zie mezelf niet als kunstenaar, ik zie mezelf als een creatief mens, die de kijker ziet als ontvanger en mezelf als zender.  Een creatief mens dat woord en beeld combineert. Niet met de bedoeling om patronen te doorbreken, maar om de toeschouwer te inspireren om anders naar de werkelijkheid te kijken, net zo goed naar zijn eigen werkelijkheid als naar de werkelijkheid om hem heen. Ik probeer dus de perceptie te veranderen. En percepties gaan niet over kijken, maar over constructies in je hoofd.

Voorbij wat je kunt zien

Mijn werk moet je niet beoordelen op wat je ziet, maar moet je beoordelen op wat het met je doet. Bij mij gaat het dus niet zozeer om het beeld, maar om de boodschap. Dat verklaart ook mijn diversiteit in werk en in bepaalde gevallen de snelheid waarmee het gemaakt is. De boodschap bepaalt de vorm en niet omgekeerd.

Creëer je eigen realiteit

De ontvanger die meegaat in mijn verhaal is iemand die begrijpt dat de werkelijkheid een constructie van ervaringen en aannames is. En wie dat durft aan te nemen is in staat om daarnaar te handelen. Dat zijn mensen hierdoor hun leven een wending kunnen geven. Mensen die in staat zijn om een eigen realiteit te creëren. En dat is een vrijheid die ik ieder mens gun.