.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Nooit, misschien, ooit

Ergens ver weg in de tijd,
waar de zon en de maan
elkaar kussen in maneschijn
en vogels een lied zingen
dat nooit is gehoord.

Daar, op die plek ergens in het heelal,
verschijnt een persoon uit het niets.

Het is iemand zonder verleden en zonder toekomst.
Iemand van hier en nu, ver weg en dichtbij,
wiegend op een bloem die ruikt naar jasmijn.

Onder zijn voeten
kust het water de kust op het moment dat het moet.
Wij mensen noemen het eb en vloed:
het ritme van het leven,
het bonken van het hart in je keel.

Zout is het schuim op de golven,
kwallen verdrinken in het zand van droogte en afschuw.

Het is het oneigenlijke verhaal van het leven,
een hoofdstuk dat nooit af is,
omdat elke eerste zin tekortschiet om het verhaal te dragen.

Het heeft iets te maken met het lot,
dat je het wel kunt voelen, zien en ruiken,
maar dat je niet de kracht hebt om het om te buigen.
Gewoonweg omdat je een profeet bent
en geen mens.
Dat is ook de reden dat ze je nooit zullen begrijpen.

Hier zijn meer verhalen over bomen te vinden.