Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Ik ben niet van toen en niet van nu. Ik ben van dan.

Geen enkel mens wordt bang geboren. Angst komt later.
Via woorden, via beelden, via verhalen die we leren geloven.

Dit portret toont een moment vóór die verhalen.
Een open blik, nog ongevormd. Geen ideologie.
Onbevangen.
Geluk.

In 2016 werkte ik aan een serie over wereldleiderschap, angst en perceptie.
De werken ontstonden niet vanuit analyse, maar vanuit observatie:
hoe emoties worden ingezet, herhaald en bevestigd.
Niet als incident, maar als systeem van verhalen.

Angst verscheen daarin niet als toevallige reactie, maar als iets dat zich laat overdragen.
Iets wat we leren, doorgeven en normaliseren.

De teksten die destijds bij de serie hoorden, staan nog steeds op deze site.
Ongewijzigd.
Niet omdat ze alles verklaren, maar omdat ze laten zien hoe er toen gekeken werd.

Ze zijn geen handleiding en geen oplossing.

Eerder een verslag van een moment waarop iets zichtbaar werd, zonder dat het al benoemd kon worden.

Was het zien, waar anderen kijken?
Of de angst die in mezelf ontstond en die ik probeerde te vangen in woord en beeld?

Sindsdien is de wereld veranderd.
Of misschien is vooral zichtbaarder geworden
wat er al was.

Emoties worden expliciet ingezet.
Leiderschap is steeds vaker narratief gestuurd.
Woorden creëren werkelijkheden,
en herhaling maakt ze vanzelfsprekend.

Wat toen werd afgedaan als te dun of net over, leest nu anders.
Niet omdat het gelijk heeft gekregen, maar omdat de context is verschoven.

Dit blog is geen correctie op dat werk en geen actualisering ervan.
Het is een uitnodiging om opnieuw te kijken.
Naar de beelden en naar de teksten.
Naar de afstand tussen toen en nu.

En naar wat er gebeurt wanneer we erkennen
dat angst aangeleerd is en dus ook anders verteld kan worden.

De baby in dit blog zegt niets.
En juist daarom stelt hij de scherpste vraag:

Wie we zijn,
voordat we leren
waarvoor we bang moeten zijn.