straatfabriek

roman straatfabriek timemanagement tijd advandenboom

De meeste mensen weten niet dat ik ook romans schrijf. Een van de romans die ik de afgelopen jaren geschreven heb, heeft als titel de Straatfabriek. Ondanks de tientallen mooie reacties van mensen die dit manuscript gelezen hebben, bleef de Straatfabriek uitgeprint op een plank in de kast liggen van mijn kantoor. Opsturen naar een uitgever wilde ik niet meer. De teleurstelling dat een vooraanstaande uitgeverij eerst ‘ja’ gezegd had en later ‘nee’, had me aan het twijfelen gebracht.

De reden dat ze niet met het verhaal door wilden gaan, was dat ze het niet goed konden plaatsen. Wat was het precies? Waar moest het geplaatst worden in hun portfolio. En zolang die vraag niet beantwoord was, kon het niet uitgegeven worden.

De Straatfabriek is inderdaad voor de meeste mensen niet makkelijk te plaatsen. Voor mensen uit de wereld van marketing en communicatie gelukkig wel. Die mensen weten namelijk dat de werkelijkheid niet bestaat, maar gecreëerd wordt. Dus ook al lijkt het geen waar gebeurd verhaal, het zou wel echt gebeurd kunnen zijn. Daarbij is het ook een boek over timemanagement. De Straatfabriek maakt de lezer op een ontwapende en inspirerende bewust van hoe we met onze tijd omgaan.

Uiteindelijk heb ik de beslissing genomen om een uitgever te zoeken die niet denkt in portfolio’s, maar in verhalen. De Straatfabriek is vanaf nu te bestellen bij elke erkende boekhandel, het ISBN nummer is 978-94-022-4932-3. Het boek is ook te bestellen op boekscout.nl. Hoef je niet te zoeken tussen al die duizenden boeken en dat scheelt weer tijd. Je kunt ook een gesigneerd exemplaar bestellen via  info@advandenboom.com

 

 

week van de transformatie

Vrijdag 2 november 2018 startte ik met de week van de transformatie. In die week heb ik zeven visuals gemaakt van 8 stukjes papier van een mislukt schilderij dat ik verscheurd heb. Ze lagen jarenlang in mijn ladekast te wachten op een moment om er iets mee te doen. Mijn oorspronkelijke plan was om er een vis van te maken en die op een grijs vel papier te plakken. Maar het is anders gegaan. De vis maakt deel uit van de serie, maar is getransformeerd in een aantal andere visuals die ik van te voren nooit had kunnen bedenken.

schilderij transformatie crealism stukje advandenboom

De acht stukjes die transformeren

De reden dat ik dit wil doen is om te laten zien dat je van elke mislukking een succes kunt maken. En dan is er nog een andere reden om de stukjes papier te laten transformeren. Het is om duidelijk te maken dat creativiteit geen grenzen kent als je erkent dat er geen grenzen zijn. Voor veel mensen is dit moeilijk, omdat ze bang zijn om te falen. Maar iets scheppen heeft niets te maken met falen, maar alles met iets te laten ontstaan uit het niets.

De beelden zijn hieronder te zien in de volgorde zoals ze gemaakt zijn. Hierbij wil ik opmerken dat de bloem eerder gemaakt was dan gepubliceerd op instagram. Dit heb ik gedaan omdat dit beter in het ritme van de serie past.

 

transformatie-dino-crealism-advandenboom-kunst

De eerste die zich meldde was een dino

 

transformatie-paddenstoelen-advandenboom-crealism-kunst

Drie paddenstoelen zagen het licht op de tweede dag

 

transformatie-vis-advandenboom-crealism-kunst

Op de derde dag zwom er een vis op mijn papier

 

transformatie-speerwerper-kunst-advandenboom-crealism

Opeens en onverwacht op de vierde dag, kwam er een speerwerper voorbij

 

transformatie-herfst-bos-crealism-advandenboom-kunst

Op dag vijf ontstond ongezien een bos in de kleuren van de herfst

 

tulp transformatie schilderij collage kunst advandenboom crealism

Het was op de zesde dag was de tulp voor de eerste keer te zien

 

vogelvlucht eend natuur advandenboom transformatie crealism

Op de zevende dag kwam er een vogelvoorzij en werd de week in stijl afgesloten.

zwitsers

zwitserland,berglandschap,jungen,moderne,kunst,schilderij

Zwitsere dorp Jungen in de zomer

Wat we van Zwitsers kunnen leren

De afgelopen twee weken was ik in Zwitserland om te werken en te schilderen. En al na paar dagen weg uit het vertrouwde Nederland valt je iets op. In eerste instantie kun je dit alleen niet zo goed benoemen.

Op een avond zit je in een restaurant en aan de tafel achter je bestellen mensen een fondue Bourguignon. Een klein half uur later, hoor je het gepruttel van olie en weer wat later ruikt het hele restaurant naar vet en vlees. Dit betekent automatisch dat de kleding die je draagt eigenlijk direct de was in kan. En weet je, er is niemand van de gasten die zich eraan stoort. Dat is het moment dat ik mijn gevoel kan verwoorden. Het is één woord, het woord is respect.

Het draait om respect

De volgende ochtend loop ik door het dorp met dit woord in het achterhoofd. Mensen groeten elkaar hier, hondenbezitters gooien de poep van hun trouwe viervoeters in vuilnisbakken en de straten zijn net zo schoon als een woonkamer die net gestofzuigd is. Zwitsers hebben respect voor elkaar en respect voor de openbare ruimte.

Later die week voetbalt Zwitserland tegen België en wat opvalt is niet zozeer het spel van de Rode Duivels, maar het commentaar. De Zwitserse reporter is enthousiast over de wedstrijd en hij kan net zo lyrisch zijn over de doelpunten van Romelu Lukaku, als over de tegengoal van Mario Gavranovic. Dat is niet alleen mooi om naar te kijken, maar ook prachtig om naar te luisteren.

Deze wedstrijd zorgt ervoor dat ik ook ga kijken naar Nederland tegen Duitsland. En ik heb meteen al spijt als ik de fluitconcerten hoor als het Duitse volkslied wordt gespeeld. Respectloos, dat is het woord wat bij Nederland hoort.

Respectloos hoe onze premier met zijn volk omgaat, respectloos hoe er over Twan Huys geschreven wordt, respectloos hoe we in het verkeer met elkaar omgaan en respectloos naar andersdenkenden.

Volgens mij kunnen we van Zwitsers leren dat je elkaar de ruimte moet geven om te zijn wie je wilt zijn. Maar ook, dat er grenzen zitten aan hoever je kunt gaan.

 

 

 

 

 

twin towers

twintowers,nineleven,advandenboom,newyork,bigapple

Twin Towers | Ad van den Boom 2005

Op 11 september 2001 werd New York getroffen door een aanslag op de Twin Towers.  Twee voor de stad gezichtsbepalende torens stortten in terwijl de hele wereld toekeek. Een onwerkelijke gebeurtenis die de wereld stil liet staan en als ik eraan terugdenk, word ik opnieuw verdrietig om het leed dat mensen elkaar aandoen. Van de aanslag heeft de mensheid natuurlijk niets geleerd en ook niet van de oorlogen die erop volgden. Als kunstenaar kun je toekijken of iets doen. Ik heb gekozen voor het laatste.

Hoop en troost

De aanslag inspireerde mij tot het maken van twee identieke schilderijen op twee verschillende formaten met als titel: ‘Twin Towers.’ De werken maken deel uit van een serie van 12 schilderijen die allemaal vergezeld worden van een verhaal. Het zijn verhalen over hoop en troost, ontstaan vanuit mijn diep gekoesterde wens om te leven in een vreedzame wereld. Het verhaal bij de Twin Towers kun je hieronder lezen.
Een stad met evenveel verschillende mensen als er dorpen en steden in de wereld zijn. De stad van verleiding en verdoemenis en van geluk en verdriet. De stad die nooit slaapt. In die stad werd een droom op klaarlichte dag een nachtmerrie. Een helse droom voor de stad, voor het land, voor de wereld. In die wereld had ik een droom. Een droom die mij vertelde dat mensen moeten leven voor hun idealen en er niet voor moeten sterven. Een droom die mij ook vertelde dat je niet moet leven in de geest van god, maar dat je moet leven naar de geest van de almachtige. En wie eenmaal zo naar de wereld kijkt, komt tot het besef dat niet twee torens het gezicht van een stad bepalen, maar dat het de mensen zijn die een stad dragen.

De Twin Towers zijn inmiddels verkocht, maar gelukkig is één van de werken vanaf eind september te zien bij Hotel Jan Tabak in Bussum.

Trots

trots,sculptuur,advandenboom,crealisme,steen

Beeld Intuïtie

Trots, best wel een beetje.

Binnenkort staat bovenstaand beeld met als titel ’Intuïtie’ op 1.000 Pinterest borden. Mensen die zelf actief zijn op Pinterest, zullen begrijpen waarom ik hier blij mee ben. Vooral omdat het hier gaat om een zelfgemaakt beeld en niet om een mooie sportwagen of een beroemdheid.

Er zijn maanden dat meer dan 20.000 mensen mijn kunstborden op Pinterest bezoeken en dat vind ik op z’n minst bijzonder. En via Pinterest krijg ik weer extra bezoekers op mijn site.De vraag is wat ik met deze kennis kan. Natuurlijk krijg ik zo nu en dan een mail met de vraag hoeveel het beeld kost, wat het materiaal is etc. Meestal zijn dit vragen vanuit het buitenland. En aangezien het getoonde beeld van steen is, zo’n 70 kilo weegt en de prijs circa 35.000 euro bedraagt, is het begrijpelijk dat het niet zo makkelijk te verkopen is. Dat is jammer, maar niet het allerbelangrijkste.

Wat mij drijft is dat ik iedere dag via internet duizenden mensen in de wereld inspireer met mijn beelden. En bij Galerie Het Noorderlicht in Domburg een paar honderd mensen per week. Trots, best wel een beetje.

200 jaar oude boom

200,jaar,boom,crealisme,advandenboom

Acryl op papier | Crealisme 2018 | Ad van den Boom

Deze boom staat aan het begin van de oprit naar ons huis. Het is een oude boom die ziek is en alleen nog maar leeft omdat een chirurg iedere twee jaar de zieke takken en parasieten verwijderd. De boom is één van de bomen die mij inspireerde om een serie schilderijen te maken waarin bomen hun ‘persoonlijke’ verhaal vertellen. Het zijn wijze verhalen van oude zielen die kijken naar het leven dat hen omringd. Tijdens het proces van scheppen, kwam ik erachter dat bomen net zoals mensen een bepaalde vorm van bewustzijn moeten hebben. En dat zij hun gevoelens moeten kunnen uiten.

Bomen communiceren met elkaar

Nu zag ik onlangs een documentaire van de BBC over bomen en hoe zij met elkaar communiceren. Dat was natuurlijk bijzonder om te zien. Misschien ook voor jou een reden om eens op een andere manier naar bomen te kijken. Verplaats je eens in een boom en stel je eens voor hoe ze naar jou kijken, niet als voorbijganger maar als mens met een bewustzijn. Een boom waar je misschien iets van kunt leren omdat hij iets vertelt over het leven waar jij nog nooit bij stilgestaan hebt.

Het levensverhaal bij deze boom

200 jaar oud en ik voel dat de lente komt. Ik voel de energie van het voorjaar, maar mijn takken kunnen niet opbrengen wat mijn wortels voelen. Zoveel energie, zoveel kracht. De eerste takken schieten blad en ik voel dat ik ook dit jaar vol in bloei zal staan. Het kost veel energie, ik weet dat het ergens goed voor is. De vogels die hier al jaren wonen, generatie na generatie. Het kind dat voorbij loopt en speelt met een tak of blad. Ik ben klaar voor de zomer, misschien niet in het tempo van een jonge onstuimige boom, maar als wonder van de natuur.

pech onderweg

Wat je van een kapotte benzinepomp kunt leren

Rijden met een klassieker brengt risico’s met zich mee. Je kunt te maken krijgen met pech onderweg. Sterker, de kans op pech is nogal groot. In ons geval, hebben we elke vakantie wel een keer pech. Zo liep vorig jaar onze liefde voor de Saab een minuscuul deukje op door een waterslang die het begaf. Gelukkig werd de kapotte slang ingenieus hersteld door een oude monteur waardoor we toch naar huis konden rijden, (zie mijn vorige blog: Oud is gewoon beter).

Dit voorval maakte mij opnieuw duidelijk dat met een oude auto op vakantie gaan, betekent dat deze waarschijnlijk niet gerepareerd kan worden als je ongewild stil komt te staan. Om pech voor te zijn heb ik op advies van een klant (ook een liefhebber van oude Saabs) deze vakantie dan ook een aantal reserveonderdelen meegenomen. Een van de reserveonderdelen was een benzinepomp.

Op de weg naar huis ter hoogte van Milaan op de A8 schokt de motor een aantal keer. Ik kan nog net een SOS parkeerplaats bereiken en dan is het gedaan. “Dit is de laatste keer dat we met de Saab op vakantie gaan,” zegt mijn vrouw teleurgesteld. “Dat denk ik ook,” antwoord ik terwijl ik uitstap. Ik doe de motorkap open en controleer de slangen en de zekeringen. Maar alles lijkt ok. Het moet dus iets anders zijn. Vermoedelijk is het iets met de benzinetoevoer. Ik bel de ANWB en zij schakelen een wegsleepdienst in. Anderhalf uur later staat de Saab weer met vier wielen op de grond van een industrieterrein ergens in de buurt van Milaan.

pech,saab,benzinepomp,italië,milaan

Pech en toch geluk

Een monteur van eind 50 wordt onze steun en toeverlaat. Hij spreekt geen woord Engels en mijn Italiaans is niet veel beter. Gelukkig hebben we mobiele telefoons die alles kunnen vertalen. Ik vertel tegen mijn mobiel dat ik denk dat we een probleem hebben met de benzinetoevoer en mijn mobiel vertelt het tegen de monteur. Hij knikt, loopt naar binnen en komt terug met een spuitbus die hij in de luchttoevoer van de motor spuit. De monteur vraagt of ik de motor wil starten. De motor slaat aan.“Niente benzina.”

Ik vertel dat ik een reserve benzinepomp bij me heb. Hij kijkt me natuurlijk verbaasd aan. Uit de kofferbak pak ik een tas waar de benzinepomp inzit. Een kneuterig ding, volgens mijn vrouw. Ze had iets heel technisch verwacht.

De monteur vindt het een verademing om weer eens aan een auto te werken die je met hamer en schroevendraaier kunt maken.

Een uur later gaan we weer op weg en na 20 kilometer rijden we voorbij aan de plek waar we stil zijn gevallen. Op dat moment realiseer ik me dat deze kapotte benzinepomp mij geleerd heeft dat liefde voor iets of iemand nooit vanzelfsprekend is en dat je op momenten dat het mis gaat pas beseft wat liefde of geluk is.

grote veranderingen beginnen vaak klein

Sculpturen Compleet beeld in Brons Ad Van Den Boom

Compleet beeld in brons Ad van den Boom

Grote veranderingen beginnen vaak klein

Veel mensen vragen zich af hoe ze hun leven kunnen veranderen. Kan ik mijn werk leuker maken?  Hoe vind ik de balans tussen werk en privé? Hoe ga ik om met de verwachtingen van andere mensen waaraan ik moet voldoen? Vragen die ervoor zorgen dat de energie uit je lichaam stroomt als je voor jezelf niet met oplossingen komt. Ik ben gestopt om mezelf deze vragen te stellen. Niet uit luiheid of gemakzucht, maar omdat het geen vragen zijn die een bijdrage leveren aan mijn geluk of aan het geluk van anderen. In plaats daarvan probeer ik iedere dag kleine veranderingen in mijn leven door te voeren.

Zorg voor afwisseling

Ik zal een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Ik maak mijn werk leuker door dingen op andere momenten te doen of op andere plekken of in een andere volgorde. Dat maakt mijn werk afwisselend. Ik zorg er ook altijd voor dat ik eerst de makkelijke dingen doe, omdat die mij snel het gevoel geven dat ik veel gedaan heb. De moeilijke dingen pak ik pas later op, maar daar heb ik dan ook de tijd voor. Nu we het over tijd hebben. Door mijn werk anders in te delen, ontstaat er een andere agenda. Ik ga bijvoorbeeld met mijn vrouw aan het eind van de dag naar de bioscoop. Dat kan ook, omdat ik de volgende ochtend om zes uur opsta om mijn werk te doen. En als ik vroeg opsta heb ik ook de tijd om bijvoorbeeld de keuken op te ruimen of een mail te sturen naar mijn broer die in Qatar woont.

Betekenisvolle momenten

Dat brengt mij bij het voldoen aan verwachtingen van anderen. Ik wil er niet iedere dag voor iedereen zijn, ik wil er alleen zijn als mensen mij nodig hebben en dat zijn vaak belangrijke momenten. Door er op die momenten te zijn kan ik betekenisvol zijn voor de ander en voor mezelf. Door zo te leven voel ik me gelukkig. En misschien kun jij door kleine veranderingen in je leven aan te brengen ook gelukkiger worden. Grote veranderingen beginnen vaak klein.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Picasso

picasso,soms_is_oud_beter,crealisme,

Pablo Picasso, foto: Shutterstock

Soms is oud beter

Een half jaar geleden heb ik een artikel geschreven over mijn oude Saab die elke nieuwe auto overklast als het gaat om autoplezier, vrijheid, romantiek en authenticiteit. Op het artikel heb ik veel reacties gekregen. Bijval van honderden Saabrijders en liefhebbers van andere klassiekers. Maar ook kritische opmerkingen over vervuiling en veiligheid. Reacties die je kunt verwachten natuurlijk. Maar er was ook een reactie die inhaakte op de kop van het artikel; soms is oud beter. De vraag was, hoe ik dacht over oudere professionals in de wereld van communicatie die steeds digitaler wordt. Kunnen die soms beter zijn? Mensen van een jaar of vijftig die als overjarige machines buiten het arbeidsproces worden gezet. Wat vond ik daarvan? Die vraag heeft me een tijdlang beziggehouden.

Ik ben tot de conclusie gekomen dat leeftijd niets zegt over de vitaliteit van mensen. Dat heb ik vaak in mijn leven gezien. Ik heb gewerkt met consultants van 28 jaar oud en dat waren oude vastgeroeste mannen die voor mijn gevoel zeker een jaar of zestig moesten zijn. Zo ken ik ook professionals van 40 die zich gedragen als pubers, zestigers met de drive van een kerel van in de 20 en twintigers met de wijsheid van een oude geest.

Soms is oud beter. Bij auto’s is dat zeker het geval, dat vind ik althans. Ook bij mensen is dit het geval, want zoals ik hierboven al schreef zegt leeftijd niets over prestaties, veerkracht, doorzettingsvermogen, authenticiteit en al helemaal niets over talent. Picasso maakte de meeste werken aan het eind van zijn leven, Beethoven schreef de mooiste stukken toen hij oud en zelfs doof was.

Veranderen is een must

We leven langer, we werken langer. En dat betekent eigenlijk maar één ding. Een mens moet in zijn leven veranderen. Mensen moeten hun eigen toekomst creëren, en dat is een continu proces.

De afgelopen jaren heb ik veel bedrijven mogen helpen bij veranderprocessen en dat doe ik nog steeds. Dat is niet alleen zinvol maar ook buitengewoon dankbaar. Directies en managementteams stimuleren om anders te kijken naar hun eigen realiteit, hen aansporen om te vernieuwen om daarmee zichzelf en de organisatie weer zinvol te laten zijn. En wat voor hen geldt, geldt ook voor mezelf. Crealisme heb ik dat genoemd.

Sinds twee jaar zit ik zelf in een transformatieproces. Ik wil op termijn niet meer de verhalen vertellen van bedrijven, maar mijn eigen verhalen. ‘Dat kun je natuurlijk altijd doen,’ hoor ik je zeggen. Dat klopt ook, maar ik wil er wel geld mee verdienen. En dat is het begin van een nieuwe carrière.

Ik begin weer bij het begin. Een goede galerie vinden voor mijn schilderijen en beelden, een uitgever vinden voor drie romans die op de plank liggen. Dat betekent dat je teleurstellingen te verwerken krijgt en tegenslagen. Maar ook overwinningen op momenten die je niet verwacht. Beelden bij een Tefaf galerie. Twee tentoonstellingen in het Raadhuis van Hilversum, een expositie in Zermatt en bijvoorbeeld 6000 bezoekers op mijn website in drie maanden. Het begin is er, maar het is geen eenvoudige weg. Opnieuw beginnen houdt ook in dat je moet investeren en dat je zelf moet gaan doen wat je jouw opdrachtgevers altijd aangeraden hebt. Je zult nieuwe vaardigheden moeten ontwikkelen en je kennis anders in moeten zetten. En naast mijn nieuwe carrière blijf ik werken voor mijn klanten. Het is niet of/of maar en/en.

Oudere mensen zijn niet beter dan jongere mensen en omgekeerd is dat ook niet het geval. Mensen zouden beoordeeld moeten worden op hun talent, hun kennis, hun veerkracht, hun creativiteit en hun enthousiasme.

Ik doe een oproep aan alle HR-specialisten, headhunters, directies, leden van de raad van bestuur; ‘Ga vooral in zee met mensen die ergens voor staan, die tegen alle stromingen in durven én willen gaan. Dat zijn de mensen die het verschil kunnen maken. Dat was gisteren al zo en dat zal morgen ook nog zo zijn. Die mensen zijn te waardevol om – net zo goed als mijn 25 jaar oude Saab met 250.000 km op de teller – ergens in een garage stil te laten staan. Soms is oud inderdaad beter.’

De leugen regeert

 

blog,beatrix,portret,moderne_kunst,percepties

Portret Prinses Beatrix – gemengde technieken 2017

‘De leugen regeert’ is een uitspraak van Koningin Beatrix aan het eind van de vorige eeuw. Haar woorden zijn vandaag de dag nog actueler dan in die tijd.

Politici die dingen beloven die ze niet kunnen waarmaken. Bedrijven die beweren maatschappelijk verantwoord te ondernemen en er alles aan doen om geen belasting te betalen. Non-profit organisaties die hun ondernemingsdoelen boven maatschappelijke doelen stellen.

Fake news om kiezers te beïnvloeden of gewoon om de publieke opinie te manipuleren. Naast fake news krijgen we ook fear news voorgeschoteld. Berichten die de burger moeten voorbereiden op conflicten waarvan niemand weet of ze echt bestaan.

De uitspraak van Koningin Beatrix was voor mij toentertijd inspiratie om er een column aan te wijden in Change Your Perspective. Een digitale nieuwsbrief die tweemaandelijks verscheen en ging over ontwikkelingen in de wereld van marketing en communicatie.

In mijn column kwam ik tot de conclusie dat reclame eigenlijk het enige in de wereld was, waar mensen op kunnen vertrouwen. Van reclame weet namelijk iedereen dat het ‘fake’ is. “The truth well told” vind ik misschien nog wel de beste omschrijving.

Een leugen blijft niet zonder gevolgen

Overdrijven mag in de reclamewereld niet meer. Reclamemakers of merken die de waarheid verdraaien worden aan de schandpaal genageld. De Liegebeestverkiezing van Wakkerdier is daar een mooi voorbeeld van. Reclamemakers die waarden en normen overschrijden, worden door de reclamecodecommissie op de vingers getikt. Fabrikanten van homeopathische middelen mogen niets meer beloven als het niet bewezen is. Disclaimers bij financiële producten moeten voorkomen dat consumenten de verkeerde keuzes maken.

Waarom mag de rest van de wereld liegen en waarom moet reclame eerlijk zijn? Is dat niet de omgekeerde wereld? Waarom komt er niet een prijs voor de draaikont van het jaar, die uitgereikt wordt aan de bestuurder die het niet zo nauw met de waarheid neemt? Of een onderscheiding voor het bedrijf dat zich maatschappelijk betrokken voordoet, maar het niet is? Waarom start elke nieuwsuitzending niet met de waarschuwing dat het nieuws nep kan zijn? Waarom begint een sportwedstrijd niet met de melding dat er mogelijk doping is het spel is? En waarom staat er onderaan een verkiezingsbiljet niet in grote zwarte letters vermeld dat een verkiezingsbelofte geen garantie is?

Elke boodschap die on- of offline gecommuniceerd wordt, zou voorzien moeten worden van een waarschuwing. Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren. We zullen moeten accepteren dat de leugen in alle hoeken van de samenleving regeert, behalve dan in de wereld van reclame. En terwijl ik dit schrijf, ben ik opnieuw trots dat ik in die wereld werkzaam ben.

 

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Huis van de democratie

wereldleiders,modern,art,raadhuis,hilversum,schilderij

Het iconische Raadhuis van Hilversum moet op de Werelderfgoedlijst van UNESCO komen te staan. Dat betoogde emeritus hoogleraar Herman Pleij woensdagavond in het tv-programma De Wereld Draait Door. Pleij raakte niet uitgepraat over de schoonheid van het gebouw.

Ik ben het met hem eens dat het een prachtig gebouw is en dat het verdient om op de werelderfgoedlijst te staan. Maar dat is niet de enige reden waarom het raadhuis van Dudok behouden moet worden voor de volgende generaties.

Het raadhuis is voor mij meer dan een indrukwekkend gebouw en een bron van inspiratie. Het raadhuis is voor mij het huis van de democratie. De plek waar politici en leiders vormgeven aan het Hilversum van de toekomst.

Met mijn expositie Wereldleiders, met het raadhuis als decor, wil ik politici en leiders inspireren om niet langer in te spelen op de angst van mensen, maar in plaats daarvan verhalen te vertellen over hoop en verbondenheid.

In de ideale wereld zouden leiders als Trump, Poetin, Xi Jinping en Angela Merkel als eersten moeten inzien dat het geen zin heeft om langer angst als leidraad te kiezen voor hun leiderschap. We moeten ons niet wapenen tegen elkaar, maar wapenen tegen alle problemen waar de mensheid de komende honderd jaar mee te kampen krijgt. Dat inzicht zou leidend voor hen moeten zijn. De vraag is alleen wie van hen echt en authentiek leiderschap toont. Maar misschien moeten we niet wachten tot de wereldleiders de eerste stap zetten. Is het niet beter om zelf in actie te komen?

Hilversum is een wereldstad waar mensen uit ruim 50 landen samenleven. Mensen die allemaal een andere achtergrond hebben en die allemaal op zoek zijn naar hun eigen identiteit. In die zoektocht vergeten mensen dat er toch iets is wat hen verbindt. Ze zijn allemaal Hilversummer en als iedereen zich dat zou realiseren, dan zouden we automatisch respect hebben voor elkaar hebben. En respect is volgens mij de basis om vreedzaam samen te leven.

Als we dit in Hilversum weten te realiseren, dan zijn we voor de wereld hét voorbeeld van hoe het kan. En dan is het raadhuis van Hilversum niet alleen een mooi gebouw met een verhaal, maar een gebouw met een betekenis, voor alle Hilversummer en voor de hele wereldbevolking.

Nu maar hopen dat het huis van de democratie op de werelderfgoedlijst van Unesco geplaatst wordt. Dat gaat zeker lukken als het nieuwe kabinet zich laat leiden door hoop en verbondenheid. Tot 1 december kunnen ze in dit mooie gebouw lezen en zien waar leiderschap volgens mij over zou moeten gaan.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

leven in vrede

leven,vrede,donald,trump,kim,jong-un,

Portretten uit de serie, wereldleiders

Leven in vrede. Het lijkt zover weg. Dit wordt weer eens duidelijk als we kijken naar de spanningen rondom Noord-Korea. Trump noemt Kim ‘kleine raketman’ en Kim noemt Trump ‘gestoorde president’.

Dit soort gebeurtenissen brachten mij een tijd geleden op de volgende gedachte. Stel nou eens dat God een reclamebureau zou inschakelen om een eind te maken aan alle ellende in de wereld, wat zou dan zijn opdracht zijn? Die opdracht zou volgens mij de volgende zijn: bedenk een campagne die mensen ervan overtuigt dat ze zich niet langer moeten laten leiden door angst, maar door hoop en saamhorigheid.

Mensen anders laten kijken naar de realiteit is wat mij boeit. In de afgelopen 30 jaar heb ik als creatief in de wereld van marketing en communicatie geleerd dat je percepties kunt veranderen. Deze keer is het geen traditionele reclamecampagne geworden, maar een expositie met 50 portretten en een verhaal om mensen anders te laten kijken naar de realiteit. Dit alles met als doel om zo een einde te maken aan alle ellende in de wereld. Dit lijkt een onmogelijk iets, maar tijdens het creatieve proces kwam ik erachter dat er eigenlijk niet zoveel voor nodig is om ervoor te zorgen dat mensen in vrede kunnen leven. De belangrijke leiders in deze wereld zouden niet langer moeten inspelen op angst, maar op vertrouwen en saamhorigheid.

De nieuwe wereld bestaat al, we moeten er alleen in durven geloven. Daar is moed voor nodig en doorzettingsvermogen. Dat wordt duidelijk als je mijn expositie wereldleiders bezoekt.

Leven in vrede: Donald Trump en Kim Jong-un in het Raadhuis van Hilversum

De bijgaande portretten maken deel uit van de serie ‘Wereldleiders’. Naast beroemde leiders zijn er onder andere portretten te zien van hedendaagse politici en van bekende en minder bekende inwoners van Hilversum. De expositie ‘Wereldleiders’ start op 27 oktober en is te zien tot 1 december 2017. Het raadhuis van Hilversum is op werkdagen geopend van 08.30 tot 17.00 uur. De toegang is gratis.

 

BewarenBewaren

Fidel Castro in het Raadhuis

wereldleiders,joseph,stalin,modern,art,portret,schilderij

Portret Fidel Castro

Verschuiving van ideologie naar identiteit

De verhoudingen tussen mensen, landen en continenten werd in de 19de en 20ste bepaald door ideologische verschillen. In de 20ste en 21ste eeuw vindt door globalisering een verschuiving plaats. Men gaat op zoek naar de eigen identiteit. Deze zoektocht is dominant geworden in de relatie tussen mensen, culturen en landen. De ander is dichtbij maar zó anders, waardoor de eigen identiteit in het geding komt. Er ontstaat een negatief beeld over elkaar zonder dat dit gebaseerd is op feiten. Het zijn aannames die nog eens versterkt worden door leiders die inspelen op deze negatieve gevoelens, met negatieve percepties als gevolg.

Om relaties tussen mensen, naties en culturen vandaag de dag te begrijpen, moeten we niet alleen kijken naar economische belangen, maar ook naar emoties. Met name de emotie angst staat vertrouwen in de weg, namelijk:

  • De angst voor de ander
  • De angst om de regie te verliezen
  • De angst voor wraak
  • De angst om hoop te verliezen

Deze angsten heb ik gevisualiseerd in een aantal portretten.  De angst voor de ander heeft vaak een religieus karakter, seksuele geaardheid of lifestyle, de angst om de regie te verliezen, wordt aangewakkerd door politici die het belang van hun eigen cultuur en natie benadrukken, de angst voor wraak wordt door terroristen aangewakkerd met als doel om de hoop op een mooie toekomst te verliezen.

Fidel Castro in het Raadhuis van Hilversum

Het bijgaande portret van Fidel Castro is een voorbeeld uit de serie die in totaal 50 portretten omvat. Naast beroemde leiders zijn er ook portretten te zien van hedendaagse politici en van bekende en minder bekende inwoners van Hilversum. De expositie ‘Wereldleiders’ start op 26 oktober en is te zien tot 1 december 2017. Het raadhuis van Hilversum is op werkdagen geopend van 08.30 tot 17.00 uur. De toegang is gratis.

Poort naar de oneindigheid

poort,valencia,oneindigheid,foto,

De poort naar de oneindigheid gaat open. Daarachter ligt het dus. Het land waarvan iedereen doomt, maar waar niemand mag komen. Een man stapt uit het duister in het spaarzame licht. Hij draagt een zak op zijn rug. Hij loopt in mijn richting en zucht eens diep als hij mij in het voorbijgaan ziet.

De poort is een gapend gat aan het eind van de steeg. De oneindigheid start op nog geen 50 meter van waar ik zit. Het pad ernaartoe lijkt onwaarschijnlijk ver weg. Ik wil opstaan, maar ik twijfel. Twijfel die aanvoelt als een eeuwigheid. Durf ik het aan om naar de poort te lopen en in het donkere gat te stappen, in een wereld die ik niet ken. Oneindig zwart voor mijn ogen. Elke stap is daar een lichtjaar ver.

Ik voel een hand op mijn schouder. Het is niet de man die ik eerder zag, maar de ober die vraagt of ik betalen kan.
Ik wijs naar de poort die nu gesloten is. Heb ik iets gemist?

Mao Zedong in het Raadhuis

wereldleiders,mao,zedong,modern,art,portret,schilderij

Portret uit de serie, wereldleiders

De wereld vraagt om zingeving. De wereld vraagt om nieuwe ideeën. De wereld vraagt om vrede. Dit was een jaar geleden mijn conclusie toen ik om me heen keek. Op vrijdagavond weerloze burgers neerknallen in hartje Parijs, met een vrachtauto mensen doodrijden op een boulevard als ze de vrijheid vieren, een ambassadeur in de rug schieten als hij in een museum vol vuur spreekt over zijn mooie Rusland. En terwijl ik dit schrijf, inrijden op onschuldige mensen die wandelen op de Ramblas in Barcelona.

Er moest iets gebeuren, maar wat kon ik doen? Wat kan ik bijdragen om de wereld beter te maken. In een wereld waarin de leiders beschikken over tactische wapens, heb ik alleen pen, papier, olieverf, pastelkrijt en een scanner om het gevecht aan te gaan voor een betere wereld. Bovendien moest ik tijd vrij gaan maken om zelf actie te ondernemen. Ik moest zelf veranderen. Mezelf opnieuw uitvinden. Natuurlijk vind ik het zinvol om verhalen van klanten te vertellen, maar het is minstens zo belangrijk om je eigen verhalen te delen met de wereld om je heen.

Jack Welsh heeft ooit eens gezegd dat als je zijn bedrijf wilde veranderen, je hem moest veranderen. Een uitspraak die mij geïnspireerd heeft tot mijn project ‘Wereldleiders’. Als reclamemens weet ik dat perceptie realiteit is. In 30 jaar tijd heb ik ook geleerd hoe je percepties kunt veranderen. En als je weet hoe je dat moet doen, dan kun je de wereld veranderen.

Op 26 oktober start mijn expositie ‘Wereldleiders’ in het Raadhuis van Hilversum. Hierbij het eerste portret uit de serie van in totaal ruim 50 portretten. Mao Zedong, een leider uit de periode dat ideologie de verschillen tussen mensen, landen en continenten bepaalde. In de komende weken zal ik meer portretten delen en meer vertellen over de tentoonstelling.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Het magische licht op de vleugel van KL1715

 

 

 

 

streepje,licht,vleugel,klm,amsterdam,valancia,perceptie,advandenboom,kl1715,flyingdutchman,flying,dutch

Op weg van Amsterdam naar Valencia

KL1715 komt van de grond. De aarde verdwijnt onder mijn voeten, de zon komt langzaam dichterbij. Ik stijg in hoog tempo naar 20.000 voet en ik voel me zweverig. Komt het door de zwaartekracht die ik moet overwinnen? Of door de wereld onder mij die steeds kleiner wordt?  Of komt het door het magische licht op de vleugel?

De zon dichterbij dan anders, de aarde ver onder mijn voeten. Ik vlieg en ik voel me helemaal thuis. Komt het door de piloot in de cockpit die ons op koers houdt? Of komt het door mijn familie die in dezelfde rij naast me zit? Of komt het door het magische licht op de vleugel?

De zon dichterbij dan anders, de aarde ver onder mijn voeten. Ik zweef en ik voel me tussen hemel en aarde. Komt het door het leven dat gewoon doorgaat terwijl ik niet op aarde ben? Of door de wolken die mijn zicht doen verdwijnen in de mist? Of komt het door het magische licht op de vleugel?

De zon dichterbij dan anders, de aarde ver onder mijn voeten. Ik ga landen en het vliegtuig trilt. Komt het door de turbulentie? Of omdat het vliegtuig verlangt naar een veilige plek om te landen? Of komt het door het magische licht op de vleugel? 

De aarde onder mijn voeten, de zon ver weg als altijd. Ik voel me veilig en verbonden met de wereld. Komt het door de piloot die ons vriendelijk bedankt? Of door mijn mobiele telefoon die verbinding maakt met het netwerk? Of door het magische licht op de vleugel?

Ik doe mijn gordel los en kijk – voor ik het vliegtuig verlaat – nog een keer naar het magische licht op de vleugel van de KL1715.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Wereldberoemd zijn is niet genoeg

wereldberoemd-blog-advandenboom-betekenisvol-beroemd-

Stel dat ING een nieuwe sponsoractiviteit zou zoeken om de naamsbekendheid te vergroten. Zou ik dan, net als begin 2000 opnieuw Formule 1 adviseren? De argumentatie was toen, dat het de meest bekeken sport ter wereld was. Als je wereldberoemd wilde worden, dan was dit veruit de beste manier.

Met 300 km per uur naamsbekendheid opbouwen

ING is vervolgens de koningsklasse van de autosport ingegaan en heeft inderdaad bereikt dat de naamsbekendheid is toegenomen. De organisatie is er echter een paar jaar later mee gestopt omdat het te duur werd. Als ING mij opnieuw zou vragen om iets te bedenken voor het vergroten van de naamsbekendheid, zou dat geen Formule 1 zijn. Zelfrijdende auto’s gaan er namelijk voor zorgen dat mensen op een bepaald moment niet meer weten wat zelf autorijden is.

Het ultieme autorijden met een biertje in de hand

Mensen en dan vooral mannen kijken naar Formule 1 omdat het de ultieme autobeleving is. De start… het stoplicht op groen… wie is het eerste weg. Je weet wat het is, want soms heel soms speel je dat spelletje ook op de openbare weg. Of net iets te hard door die scherpe bocht… en als je bij Duitsland de grens overgaat wil je toch weten hoe hard-ie echt kan. Om nog maar te zwijgen over de gewaagde inhaalactie, die je moest doen uit noodzaak. Het hart bonkt in je keel. In iedere man schuilt een beetje Ayrton, Michael of Lewis.

Iedereen met een auto kan zich dan ook voorstellen hoe machtig het moet zijn om je bolide met 300 kilometer over het rechte stuk te sturen, 50 meter voor de bocht af te remmen naar bijna nul en dan weer vol gas richting 100, 200 of 300 kilometer per uur. Het kijkplezier is helemaal compleet als Max de race wint, dan ben je bijna net zo trots als Jos. Anderhalf uur genieten van mannelijke bekwaamheid met een biertje in de hand. Maar als we niet meer zelf kunnen rijden, is het dan nog interessant om te kijken naar de ultieme autobeleving? Ik vrees van niet.

Bekend en betekenisvol

Formule 1 zou dus niet meer mijn oplossing zijn. Het zou iets heel anders moeten zijn. Geen sport en ook geen bestaand maatschappelijk doel. Ik zou adviseren om een eigen beursfonds op te richten, het ING Talent Fonds. Een fonds waar mensen (jong en oud) met talent zich kunnen aanmelden om alles uit hun gaven te halen. Dat fonds gaan we wereldwijd noteren aan alle financiële beurzen en mensen die in het fonds geloven, kunnen hierin investeren. Ze krijgen dan geen dividend in de vorm van geld, maar dividend in de vorm van ontwikkeling van talent. Want een ding weet ik zeker. We kunnen wel geloven in co-creating, maar uiteindelijk hebben we geniale mensen nodig die de wereld verder kunnen brengen. En wat is mooier dan als grote financiële instelling aan de basis te staan van een nieuw inzicht dat de mensheid verder brengt. Dan ben je niet alleen wereldberoemd, maar ook betekenisvol en volgens mij gaat het daar uiteindelijk om.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Oud is gewoon beter

simplonpas-saab900-saab-zermatt-oud-is-gewoon-beter-ad-van-den-boom-valais-wallis-autoplezier

Saab 900 op de Simplonpas

Mijn Saab 900 heeft de 37 graden Celsius in Italië probleemloos doorstaan. Ook heen en weer over de Simplonpas, een echte aanrader voor autoliefhebbers overigens, vormde geen enkel probleem. Eenmaal terug in het Zwitserse Grächen voor de zekerheid olie en koelvloeistof gecontroleerd. Het oliepeil is perfect, maar het peil van de koelstof is te laag. Gelukkig heb ik altijd een fles vloeistof in de kofferbak liggen, dus even bijvullen en dan kunnen we weer op pad.

Geluk en pech

Samen met mijn vrouw ga ik naar Zermatt, het dorp iets verderop en dat aan de voet van de Matterhorn ligt. Hier heb ik een afspraak met de directeur van het mooiste hotel van deze wintersportplaats. De aanleiding voor de afspraak is om te kijken of ik tijdens het wintersportseizoen in het hotel kan exposeren met mijn Zwitserse landschappen. Een uur later blijkt dit het geval te zijn en dat betekent dat de landschappen vanaf 15 december voor iedereen in Mont Cervin Palace te zien zijn.
De dag kan niet meer stuk natuurlijk, de Saab daarentegen wel. Dat ontdek ik tenminste als terugkom in de parkeergarage en een grote plas koelvloeistof onder de auto zie liggen. Een moment ben ik teleurgesteld, de garage had toch alles gecontroleerd! Maar dan besef ik dat ook dit bij het ultieme autorijden hoort. Soms loopt het anders dan je denkt of hoopt. Snel vul ik nog wat vloeistof bij en dan op zoek naar een garage. Mijn vrouw kijkt me bedenkelijk aan. Ik weet wat ze denkt: ‘Het is altijd iets met een oude Saab. In Italië was het leuk, maar ik zit hier niet op te wachten.’

Het lek bij de Saab 900 is nog niet boven

Binnen twee minuten rijden, hebben we een garage gevonden die aangesloten is bij de Zwitserse ANWB en met mijn Internationale Reis- en Kredietbrief is dit precies de plaats waar we moeten zijn. Het is kwart over twaalf en de monteur zegt dat hij pas vanaf half twee iets kan doen. Hij geeft ons het advies om naar een restaurant te gaan net om de hoek. Een wereldtent volgens hem. Restaurant Die Walliserkanne is een stukje Portugal op 2500 meter hoogte. Wat een saai tochtje leek, wordt een heerlijke lunch. Sappige biefstukken, Portugese salade, knapperige friet en een glaasje heerlijke wijn.

Twee uur later blijkt dat de monteur ons niet kan helpen. De monteur heeft niet het juiste gereedschap om het koelsysteem van de Saab te testen. Hij adviseert ons om naar garage Touring in Sankt Niklaus te gaan. En daar gebeurt iets moois. De jonge jongens die in de garage werken komen spontaan naar buiten om naar de oude auto te kijken. “Ist das een Saab 900, wirklich?” vraagt de oudste van hen. Een jongen van een jaar of twintig. Ik antwoord dat het een Saab 900 turbo is. En dat turbo klinkt blijkbaar magisch, ze duiken met zijn allen in het motorcompartiment om al het schoons te bekijken. Ik kijk naar mijn vrouw, ze kijkt even trots als ik.

Champagne en koelvloeistof

saab-900-blog-oud-is-gewoon-beter-ad-van-den-boom

Factuur van de reparatie van koelsysteem

Het contrast is enorm. In de ochtend zijn we in de wereld van ongekende luxe en een paar uur later zitten we in een garage met mannen met blauwe overalls vol met olie en smeer. En het is allebei even waardevol om mee te maken. De Saab kan die middag niet meer gemaakt worden. Een nieuwe slang kan pas over een week of in Sankt Niklaus afgeleverd worden.
Ik wil de ANWB gaan bellen.
“Kein Problem,” zegt de eigenaar dan. Een oudere man, die twee topjes van zijn vinger aan zijn rechterhand mist, misschien omdat hij ooit draaiende delen heeft geraakt.
“Ich bedenke schon etwas”.
De volgende ochtend staat de Saab op de afgesproken tijd klaar en moeten we afrekenen. Zwitserland is een duur land en ik reken op een paar honderd Franken, maar dat is niet het geval. Ik moet 80 franken betalen.
We moeten wel beloven dat we hem laten weten of we goed zijn aangekomen en dat hebben we ook gedaan.

Saai of spannend?

In onze computers op wielen razen we planmatig van ons huis naar de bestemming en wij zijn pas echt blij als het saai is. Terwijl je toch op vakantie gaat voor avontuur, het onverwachtste, die ervaring die je voor eeuwig bijblijft. In mijn geval niet alleen mijn komende expositie in Zermatt, maar ook de vriendelijke en vindingrijke garagerist die mijn Saab repareerde zodat ik op eigen kracht terug naar Nederland kon. Dat avontuur van het autorijden gun ik iedereen. En daarom denk ik nu; oud is gewoon beter.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewarenBewarenBewaren

BewarenBewaren

Titanic

perceptie-management-change-apple-dream-fan-brands-advandenboom.com-ad-van-den-boom-titanic-kunstenaar-hilversum-dutchtree-creatief

Venus aangemeerd in de haven van Venetië

Een ZX Spectrum van Clive Sinclair was mijn eerste computer. Met mijn tweede computer, een Commodore 264, zette ik een stap richting digitale mogelijkheden en met mijn aankoop van een Apple Classic ging een droom in vervulling. Het was liefde op het eerste gezicht. De vormgeving en het gemak waarmee je kon werken waren uniek. In 1989 las ik het boek Odyssey: Pepsi to Apple van John Sculley. Ik besefte door dit boek dat mijn band met het merk niet ging over het product, maar over de visie en de passie waarmee de computers gemaakt werden. Apple ging over een man die een droom wilde realiseren, iemand die de wereld beter wilde maken. Dat gegeven sprak mij aan, persoonlijk en professioneel. Een inzicht dat ik gebruikte om bijvoorbeeld voor Amstel Bier de drie vrienden campagne te bedenken. Een campagne die niet ging over bier, maar over vriendschap. Vriendschap met bier als katalysator. Bier dat gebrouwen werd door de beste brouwers en gedronken werd door de beste drinkers (lees vrienden).

Investeren in de droom van Steve

Mijn liefde voor het merk was zo groot, dat ik ook meeging in de nieuwste ontwikkelingen. In 1992 kocht ik een Apple Powerbook 170, waarvoor ik volgens mij zo’n 5500 gulden betaalde. In die tijd werd je in bepaalde café’s als je ‘mobiel’ aan het werken was, gevraagd of je niet ergens anders kon gaan zitten met je televisie. De wereld dacht nog niet aan werken waar je wilde en aan digitale verbindingen waarmee je kon browsen, googlen of mailen. Apple was zijn tijd ver vooruit. En toen ging het mis. Apple zat opeens met computers die onverkoopbaar waren. Steve Jobs moest weg, van het Apple gevoel was binnen een paar jaar niets meer over dan het logo op de voorkant van het beeldscherm. Het idee van beeldscherm en harde schijf ineen was natuurlijk ook al losgelaten. Desondanks bleef ik het merk trouw en toen de Think Different campagne van start ging, werd ik meteen weer bevestigd in de juistheid van mijn keuze. De grijze Imac G3 die ik kocht, staat al jaren op zolder en niet zonder reden.

Dromen blijken bedrog

Inmiddels werk ik nog steeds met veel plezier met mijn vijfde MacBook. Met liefde voor het merk heeft het echter niet veel meer te maken. Belastingontduiking, medewerkers die uit het raam springen, de dood van Steve Jobs die door het bedrijf verheerlijkt werd als een soort nobele wereldverbeteraar, aandeelhouders die alleen geïnteresseerd zijn in de prijs van het aandeel, innovatieve producten die geen echte innovaties meer zijn. Zo maar wat zaken die je aan het twijfelen brengen. Is Apple nog wel dat mooie merk waar je ooit voor bent gevallen? De film over Steve kan het gevoel niet meer goed maken, hoe mooi de film ook is. En dan kom je in Venetië en daar zie je het schip Venus liggen dat door Steve Jobs is ontworpen samen met Philip Starck. Het is een surrealistisch plaatje; het moderne design dat aan de eeuwenoude kade ligt. Om het schip staat een groot hek en bewaking en hierdoor wordt mijn gevoel bevestigd dat Apple allang niet meer gaat over het realiseren van dromen. Voorbijgangers zijn virussen die tegengehouden moeten worden.

Sterke merken hebben de ambitie om het leven van hun klanten waardevoller te maken. Merken die in handen zijn van of in handen komen van mensen die alleen geïnteresseerd zijn in winstmaximalisatie hebben niet langer bestaansrecht. Misschien wordt het hoog tijd dat in een wereld, waarin iedereen het heeft over duurzaam ondernemen en social responsibility, vooraanstaande merken daadwerkelijk betekenis gaan geven aan een betere wereld. Want doen zij dat niet, dan gaan ze ten onder en wordt een schip als Venus een tweede Titanic.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

Soms is oud gewoon beter

Een autovakantie met een 25 jaar oude Saab 900. Een zwarte cabrio die, zeker voor die tijd, uitgerust is met alle denkbare luxe. Wissers op de koplampen, elektrisch verstelbare buitenspiegels en ramen. Verder stoelverwarming, lederen bekleding, ABS en natuurlijk een turbo.

De reis gaat via Duitsland, de Zwitserse Alpen naar Italië. Ik geniet van het rijden zonder dak, wat nog eens versterkt wordt door het unieke geronk van de motor

De 200 pk van een 900 turbo dwingen je niet tot racen, ze dwingen je om over autorijden na te denken. Of beter gezegd om even stil te staan bij de vrijheid die autorijden met zich meebrengt. Dit gebeurt bijna automatisch als ik in Duitsland met hoge snelheid wordt ingehaald door moderne auto’s. Auto’s met luchtvering, een 8-traps automaat, speed limit info en allerlei connectivity- en navigatiesystemen. Over vijf jaar, als mijn Saab 30 jaar oud is, worden we niet meer ingehaald door mensen die rijden, maar door computers.

saab900-ad-van-den-boom-blog-advandenboom.com-soms-is-oud-beter-somsisoudbeter

Saab 900 bij Antico Borgo Di Tabiano Castello (It)

Het is het verschil tussen techniek en romantiek

Ik ruik het oude leer, de druppel olie die verbrandt op de uitlaat en de zware lucht van benzine. En dan realiseer ik me nog iets. Mijn Saab is bedacht en gebouwd door mensen. Een auto die ontstaan is in een tijd dat internet niet bestond. Er is geen onderdeel in deze auto dat in verbinding staat met een satelliet die precies weet waar ik ben, hoe hard ik rijd of hoeveel brandstof ik in mijn tank heb.

Mijn Saab gaat over vrijheid, over gaan en staan waar je wilt zonder dat iemand meekijkt. Mijn Saab gaat over zelfbeschikking; pomp ik wel of niet mijn banden op, zet ik wel of niet het licht aan in een tunnel, tank ik pas als het lampje brandt of juist niet.

Zonder dat we het ons realiseren wisselen we deze vrijheid in voor technische innovaties die ervoor zorgen dat autorijden niets avontuurlijks meer heeft. Het wordt met de dag meer vervoer van A naar B. Elektrisch en zelfrijdend dat heeft de toekomst. Meer techniek betekent automatisch minder romantiek. En dan komt er een dag dat iedere man zich realiseert dat autorijden vroeger beter was. Ga dus, nu het nog kan, ook op zoek naar een goede klassieker. Een auto met een echte motor, die kraakt als je door de bochten gaat en die elke meter laat voelen dat jij de bestuurder bent. Soms is oud gewoon beter.

Fake Art

fake-art-fakeart-advandenboom.com-sculptures-beelden-moderne-kunst-kunstenaar-hilversum-crealisme-ad-van-den-boom

Titel: Verveling door Ad van den Boom uit de serie Fake Art 2017

Het nieuws staat vol met berichten over nepnieuws. Dat is toch geen nieuws, denk ik. Iedereen weet inmiddels toch dat de media niet zomaar te vertrouwen zijn. En met de komst van de nieuwe media weet je al helemaal niet meer wat echt of nep is. De een schrijft dit en de ander dat en dit blijkt allebei waar te zijn of niet waar. Maar wat maakt het uit. Nieuws is nieuws.

Politici doen beloften die na de verkiezingen nep blijken te zijn. Rechters hebben iemand al veroordeeld voor het proces begint als het zo beter uitkomt en tandartsen geven zich uit voor orthodontisten omdat het beter schuift.

Is er dan niets meer betrouwbaar in de wereld? Jazeker wel. Reclame is betrouwbaar, want van reclame weet iedereen dat het niet waar is of althans niet helemaal waar. Bovendien is reclame aan allerlei wetten gebonden, zodat je allang niet meer kunt zeggen wat je graag zou willen zeggen.

Maar hoe zit het dan eigenlijk in de kunstwereld? Voor kunstenaars was en blijft het moeilijk om bij een vooraanstaand museum binnen te komen. Je moet horen bij een select gezelschap, dat over de wereld al in een aantal collecties opgenomen is om ergens tentoongesteld te worden. Je CV en de lijst met tentoonstellingen lijkt belangrijker dan het werk dat je maakt.

Gelukkig betekenen andere tijden ook andere kunst. We leven in een tijd waarin het normaal is om met fake nieuws te komen. Waarom dan ook geen echte kunst op een fake plek, zoals mijn beeld ‘Verveling’ in de tuin van Museum Voorlinden?

De werkelijkheid bestaat niet, de werkelijkheid moeten je creëren.

 

 

 

 

Voorbij wat je kunt zien

Kunst raakt mensen omdat bepaalde beelden niet passen in onze hersenen. Kunst doorbreekt daardoor patronen in ons brein. Daarom zet een wit doek met als titel ‘Zonder titel’ mensen aan het denken. Gewoonweg omdat er in onze hersenen geen beeld is opgeslagen daar hiernaar verwijst. Een eskimo zal bij het zien van het doek meteen denken aan sneeuw, omdat dit beeld in de hersenen een plek heeft gekregen.

Patronen doorbreken

Veel kunstenaars maken gebruik van dit gegeven en creëren beelden die niet passen binnen ons referentiekader, maar als we meer van dit soort beelden zien, treedt er gewenning op. Kunst heeft daardoor in onze hoofden een plek gekregen en daardoor bepaalt de geest al snel of iets kunst is of niet. Kunst voldoet daarmee – net als alles – aan een bepaalde verwachting. Vult dus in wat we al denken of vinden.

De werkelijkheid bestaat niet

Mijn hele leven ben ik bezig geweest om de perceptie van mensen te beïnvloeden door hen anders naar de werkelijkheid te laten kijken. De werkelijkheid bestaat immers niet, de werkelijkheid zit in je hoofd. Hieronder kun je lezen hoe het werkt.

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Het beeld hierboven laat een vaas zien, maar ook twee gezichten. En het is allebei waar, hiermee wordt duidelijk dat de realiteit voor ieder mens anders is of kan zijn. Hoe kun je ervoor zorgen dat mensen anders naar hetzelfde gaan kijken? Dat kun je doen met woorden. Woorden die duidelijk maken waar je naar kijkt en zo voorkomen dat je er zelf iets van maakt.

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Titel: Witte vaas in zwarte achtergrond

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Titel: Twee gezichten in witte achtergrond

Percepties veranderen

Het veranderen van percepties is wat mij drijft. Ik zie mezelf niet als kunstenaar, ik zie mezelf als een creatief mens, die de kijker ziet als ontvanger en mezelf als zender. Een creatief mens dat woord en beeld combineert. Niet met de bedoeling om patronen te doorbreken, maar om de toeschouwer te inspireren om anders naar de werkelijkheid te kijken, net zo goed naar zijn eigen werkelijkheid als naar de werkelijkheid om hem heen. Ik probeer dus de perceptie te veranderen. En percepties gaan niet over kijken, maar over constructies in je hoofd.

Voorbij wat je kunt zien

Mijn werk moet je niet beoordelen op wat je ziet, maar moet je beoordelen op wat het met je doet. Bij mij gaat het dus niet zozeer om het beeld, maar om de boodschap. Dat verklaart ook mijn diversiteit in werk en in bepaalde gevallen de snelheid waarmee het gemaakt is. De boodschap bepaalt de vorm en niet omgekeerd.

Creëer je eigen realiteit

De ontvanger die meegaat in mijn verhaal is iemand die begrijpt dat de werkelijkheid een constructie van ervaringen en aannames is. En wie dat durft aan te nemen is in staat om daarnaar te handelen. Dat zijn mensen hierdoor hun leven een wending kunnen geven. Mensen die in staat zijn om een eigen realiteit te creëren. En dat is een vrijheid die ik ieder mens gun.

Jenseits dessen, was man sehen kann

Kunst berührt Menschen, weil bestimmte Bilder nicht in unseren Kopf passen. Kunst durchbricht daher Muster in unserem Gehirn. Darum bringt eine weiße Leinwand mit dem Titel “Ohne Titel“ Menschen zum Nachdenken. Ganz einfach, weil es in unserem Gehirn kein Bild gespeichert wurde, was hierzu passt. Ein Eskimo würde beim Anblick einer solchen Leinwand sofort an Schnee denken, weil dieses Bild einen Platz in seinem Kopf hat.

Muster durchbrechen

Viele Künstler machen sich diese Tatsache zunutze und schaffen Bilder, die nicht unseren Referenzrahmen passen. Sehen wir solche Bilder jedoch öfter, gewöhnen wir uns daran. Kunst hat in unseren Köpfen einen festen Platz bekommen, und deshalb fällt unser Verstand schnell ein Urteil darüber, ob etwas Kunst ist oder nicht. Kunst erfüllt daher – so wie alles – eine bestimmte Erwartung und ergänzt, was wir denken oder meinen.

Realität existiert nicht

Mein ganzes Leben lang habe ich versucht, die Wahrnehmung von Menschen zu beeinflussen, indem ich sie dazu bringe, die Realität anders zu sehen. Die Realität gibt es nicht, es gibt sie nur in unserem Kopf. Im Folgenden ist zu lesen, was es damit auf sich hat.

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Das obenstehende Bild zeigt eine Vase, aber auch zwei Gesichter. Alles beides ist wahr und beweist damit wird, dass die Realität für jeden Menschen anders ist oder anders und sein kann. Wie kann man erreichen, dass die Menschen die gleiche Sache anders sehen? Mit Worten. Worten, die vermitteln, was man sieht sehen und so verhindern, dass Sie man sich selbst etwas dabei denkt.

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Titel: Weiße Vase vor schwarzem Hintergrund

percepties voorbij wat je kunt zien percepties ad van den boom

Titel: Zwei Gesichter vor weißem Hintergrund

Wahrnehmungen verändern

Wahrnehmungen zu verändern ist das, was mich treibt. Ich sehe mich selbst nicht als Künstler, ich sehe mich als einen kreativen Menschen, der den Betrachter als Empfänger sieht und sich selbst als Sender. Ein kreativer Mensch, der Worte und Bilder kombiniert. Nicht mit der Absicht, Muster zu durchbrechen, sondern die Betrachter zu inspirieren, die Realität anders zu sehen, ihre eigene Realität und die Realität um sie herum. Darum versuche ich, Wahrnehmungen zu verändern. Dabei geht es mir nicht darum, wie man etwas sieht, sondern um Denkmuster.

Jenseits dessen, was sichtbar ist

Meine Arbeit soll nicht danach beurteilt werden, was man sieht, sondern danach, was sie mit dem Betrachter macht. Dabei geht es mir nicht so sehr um das Bild, sondern um die Botschaft. Dies erklärt auch die Vielfalt meiner Arbeit und die Geschwindigkeit, mit der bestimmte Arbeiten entstanden sind. Die Botschaft bestimmt die Form, und nicht umgekehrt.

Schaffe deine eigene Realität

Der Betrachter, der sich durch meine Werke angesprochen fühlt, ist jemand, der weiß, dass die Realität ein Konstrukt aus Erfahrungen und Annahmen ist. Wer sich traut, dies anzunehmen, ist auch in der Lage, entsprechend zu handeln. Dies sind Menschen, die ihrem Leben eine Wendung geben können. Menschen, die in der Lage sind, ihre eigene Realität zu schaffen. Und das ist eine Gabe, die ich jedem Menschen wünsche.

Pieter Broertjes – Het kloppend hart van Hilversum

Een dag na zijn herbenoeming was ik op bezoek bij Pieter Broertjes. De burgemeester van Hilversum, het dorp waar ik woon en werk. Pieter heeft mijn hart gestolen. Niet zozeer als politicus, maar wel als burgemeester en bovenal als mens. Een mens met een hart. Nu heeft iedereen een hart, maar Pieter heeft het op de juiste plek en dat maakt hem zo bijzonder.

Raadhuis Het kloppende hart van HIlversum Pieter Broertjes Ad van den Boom


Raadhuis Hilversum – Het huis heeft eindelijk een vader

.
Prachtig gebouw van Dudok

Het raadhuis van Hilversum is volgens veel mensen één van de mooiste gebouwen in z’n soort. Het is inderdaad mooi, maar ook hard en afstandelijk. Zeg maar een soort Mondriaan, maar dan van steen. Een gebouw zonder warmte. Heeft Dudok het misschien ooit zo bedacht? Louter vanuit verstand, ontdaan van alle emotie? Een gebouw dat staat en blijft staan, wat mensen ook denken of vinden.

Bestuurder en mens

Maar dan gebeurt er iets. De loop der dingen krijgt een wending. Er wordt iemand benoemd zonder een actief politiek verleden. Het is wel iemand die staat voor een bepaalde kleur, maar die kleur vormt de basis voor rose tot en met paars. Dat is de invulling die hij eraan weet te geven. En dan heb ik het over leiderschap. Hij is in staat – als een van de weinige bestuurders in dit land – verder te kijken dan wat van hem verwacht wordt. Hij vindt wat hij vindt en dat maakt hem een mens om van te houden.

Het kloppend hart van Hilversum

Ik heb de burgemeester een schilderij geschonken van het raadhuis. De titel van het werk “Het huis heeft eindelijk een vader.” Een vader die er is voor iedereen die iets heeft met Hilversum. Een betrokken en actieve vader die je overal tegenkomt. Net zo goed bij een opening in Museum Hilversum als bij een opening van een snackbar. Als je Pieter een keer persoonlijk ontmoet, begrijp je meteen waarom het kille gebouw met zijn komst een hart heeft gekregen. Een hart dat klopt voor ons allemaal, ook de komende zes jaar.

Pieter Broertjes, das Herz von Hilversum

Einen Tag nach seiner Wiederwahl war ich zu Besuch Pieter Broertjes, dem Bürgermeister von Hilversum. Die Stadt, in der ich lebe und arbeite. Pieter hat mein Herz erobert, nicht so sehr als Politiker, sondern als Bürgermeister und vor allem als Mensch. Ein Mann mit Herz. Jeder hat ein Herz, aber Pieter hat es an der richtigen Stelle, und das macht ihn so besonders.

Raadhuis Het kloppende hart van HIlversum Pieter Broertjes Ad van den Boom


Rathaus von Hilversum – Das Haus hat endlich einen Vater

.

Prächtiges Dudokgebäude

Das Rathaus von Hilversum ist nach Ansicht vieler Menschen eines der schönsten Gebäude seiner Art. Es ist in der Tat schön, aber auch hart und unnahbar. Eine Art Mondrian, aber aus Stein. Ein Gebäude ohne Wärme. Hat Dudok das so geplant, rein aus Intelligenz und ohne jegliche Emotion? Ein Gebäude, das steht und steht bleibt, egal was die Menschen denken oder meinen.

Leiter und Mensch

Doch dann passiert etwas. Die Dinge entwickeln sich anders als erwartet. Jemand ohne aktive politische Vergangenheit wird zum Bürgermeister gewählt. Jemand, der für eine bestimmte Farbe steht, aber diese Farbe reicht von Rosa bis Lila. Das ist die Interpretation, die er selbst liefert. Ich aber meine damit seinen Führungsstil. Pieter Broertjes ist als einer der wenigen Leiter in diesem Land in der Lage, über das hinauszublicken, was von ihm erwartet wird. Er denkt, was er will, und das macht ihn zu einem Menschen, den man gernhaben muss.

Das Herz von Hilversum

Ich habe dem Bürgermeister ein Bild vom Rathaus geschenkt. Der Titel des Bildes ist “Das Haus hat endlich einen Vater.“ Ein Vater für alle, die etwas mit Hilversum zu tun haben. Ein aktiver und engagierter Vater, dem man überall begegnet. Bei der Eröffnung eines Museums in Hilversum genauso wie in einer Snackbar. Wenn Sie Pieter einmal persönlich kennenlernen, werden Sie verstehen, warum das kalte Gebäude mit seinem Einzug ein Herz bekommen hat. Ein Herz, das für uns alle schlägt, die nächsten sechs Jahre lang.

Bekendmaking Worldpressfoto 2016

In 2016 heb ik van – voor mij – belangrijke gebeurtenissen een schilderij gemaakt. Het laatste beeld uit de serie was bijgaand beeld. Ik was ervan overtuigd dat één van de foto’s de worldpressfoto 2016 zou winnen. Misschien niet deze foto uit de serie, maar wel gebeurtenis zelf.

Oordeel van de jury Worldpressfoto 2016

Volgens de jury viel uiteindelijk de keus op het werk van Ozbilici vanwege “de explosieve foto die echt de haat van onze tijd weergeeft”. Juryvoorzitter Stuart Franklin noemt de winnaar een “ongelooflijk moedige man, die zijn werk heroïsch heeft gedaan doordat hij toevallig op een persconferentie was die in zo’n tragedie veranderde”.
Woorden waar ik me volledig bij aansluit, zoals in de bijgaande tekst van het schilderij te lezen is.

Tekst in het beeld

Ankara, 19 december 2016. Vluchten in barbaarsheid. Ambassadeur van Rusland Andrei Karlov speecht tijdens een fototentoonstelling over reizigers in Rusland. Terwijl hij vol liefde praat over zijn mooie land wordt hij van achteren met acht kogels doodgeschoten. De man in het zwart is de dader. Een politieman die zich als beveiliger heeft uitgegeven. Hij pleegt de moord uit naam van God en vaderland. De tijd van het Wilde Westen keert terug in het Midden-Oosten. /// ad van den boom

Titel vluchten in barbaarsheid aanslag gemengde technieken ad van den boom

Andrei Karlov Speech Aanslag Ad Van Den Boom

Auszeichnung Worldpressfoto 2016

2016 habe ich eine Reihe von Ereignissen, die für mich wichtig waren, in Bildern festgehalten. Das letzte Bild aus dieser Serie ist unten abgebildet. Ich war überzeugt davon, dass eines der Fotos den Worldpressphoto-Preis 2016 gewinnen würde. Vielleicht nicht dieses Foto aus der Serie, aber ein Foto von diesem Ereignis.

Urteil der Worldpressphoto-Jury 2016

Die Jury ließ die Wahl letztlich auf die Arbeit von Özbilici fallen wegen „des explosiven Fotos, das den Hass unserer Zeit einfängt.“ Vorsitzender der Jury, Stuart Franklin, nennt den Gewinner einen „unglaublich mutigen Mann, der seine Arbeit heldenhaft getan hat, während er zufällig auf einer Pressekonferenz war, die in einer solchen Tragödie endete.“

Worte, denen ich mit voll und ganz anschließen kann, wie im zugehörigen Text des Bildes zu lesen ist.

Text im Bild

Ankara, 19. Dezember 2016. Flüchten in die Barbarei. Der russische Botschafter Andrei Karlov hält während einer Fotoausstellung eine Rede über Reisende in Russland. Während er liebevoll von seinem schönen Land spricht, wird er von hinten mit acht Kugeln erschossen. Der Mann in Schwarz ist der Täter. Ein Polizist, der sich als Wachmann ausgegeben hat. Er begeht Mord im Namen Gottes und des Vaterlandes. Die Zeit des Wilden Westens kehrt in den Nahen Osten zurück. ///Ad van den Boom

Titel vluchten in barbaarsheid aanslag gemengde technieken ad van den boom

Andrei Karlov Anschlag Rede Andrei Karlov Ad Van Den Boom

Helikopters vliegen onder je door in grächen

Als mens zijn wij in staat om in een fractie van een seconde een beslissing nemen. En dat is goed, want op die manier kunnen we zonder erover na te denken, de juiste dingen doen. Ons grootste talent is dus dat we dingen kunnen uitsluiten. Stel je voor dat je door een bos loopt en bij elke boom denkt dat-ie kan omvallen, dan zou je het bos niet in durven. Onze geest gaat er dus vanuit dat dit niet gebeurt en daarom zien we geen bomen, maar een bos. En bossen vallen niet zomaar ineens om.

Helikopters vliegen onder je door

Een paar keer jaar ben ik in een dorp waar de helikopters regelmatig onder je doorvliegen en niet over je heen. Dat kan helemaal niet… dat is wat je geest al heeft bepaald. Maar soms kan het dus wel en op die plek komt het zelfs regelmatig voor dat je naar beneden moet kijken als er een helikopter voorbijvliegt.

Een bijzonder dorp

Grächen Zwitserland helikopters vliegen onder je door schilderij dorpsgezichtgemengde technieken op papier ad van den boom

Grächen Zwitserland dorpsgezicht Ad van den Boom

Grächen is een dorpje in Zwitserland. Het ligt in Wallis op 1.600 meter hoogte, in het Duitstalige gedeelte. De mensen die hier wonen zijn katholiek en daardoor is het er bijzonder gemütlich.

Ik kom er al jaren en iedere keer als ik er ben, word ik verrast door de pracht van de wereld op deze hoogte. Als ik hier ben, realiseer ik me dat de meeste ellende van de wereld zich onder me afspeelt. Het zal nog lang duren voordat de invloed van Donald Trump via de slingerweg hier het dorpsplein bereikt. Dat maakt het leven hier zo bijzonder.

Het is een wereld die in mijn eigen land niet meer bestaat. Mensen in Nederland zijn bang en de mensen met politieke en religieuze macht grijpen alles aan om dit te voeden.

Koester de plek waar je leeft

Met het dorpsgezicht van Grächen wil ik laten zien, dat we allemaal kunnen leven in een mooie wereld. We zouden ons dan wel moeten realiseren, dat de plek waar we wonen een bijzondere plek is. Een plek die we moeten koesteren en door niets en niemand laten afnemen. Gelukkig is dit niet alleen voorbehouden aan het dorp waar helikopters regelmatig onder je doorvliegen.

Hubschrauber fliegen unter einem durch in Grächen

Als Menschen können wir im Bruchteil einer Sekunde eine Entscheidung treffen. Und das ist gut so, denn auf diese Weise sind wir in der Lage, ohne groß darüber nachzudenken, das Richtige zu tun. Unsere größte Gabe ist es, Dinge auszuschließen. Stell Dir vor, du gehst durch einen Wald. Wenn du bei jedem Baum befürchten würdest, dass er umfällt, würdest du dich nicht in den Wald trauen. Unser Verstand geht davon aus, dass dies nicht passieren wird, und deshalb sehen wir keine Bäume, sondern einen Wald. Und Wälder fallen nun mal nicht einfach so um.

HUBSCHRAUBER FLIEGEN UNTER EINEM DURCH

Ein paar Mal im Jahr bin ich in einem Dorf, wo Hubschrauber regelmäßig unter einem hindurchfliegen, statt über einen hinweg. Sowas gibt es nicht, sagt uns unser Verstand. Doch manchmal gibt es das schon, und an diesem Ort muss man regelmäßig nach unteren schauen, wenn ein Hubschrauber vorbeifliegt.

Ein besonderes Dorf

Grächen Zwitserland helikopters vliegen onder je door schilderij dorpsgezichtgemengde technieken op papier ad van den boom

GrächenGrächen Schweiz Dorfansicht Ad van den Boom

Grächen ist ein kleines Dorf in der Schweiz. Es liegt im Wallis auf 1600 Meter Höhe, im deutschsprachigen Raum. Die Menschen, die hier leben, sind katholisch und deshalb ist es hier besonders gemütlich.

Ich komme schon seit Jahren nach Grächen, und jedes Mal, wenn ich dort bin, bin ich von der Schönheit der Welt auf dieser Höhe überrascht. Wenn ich in Grächen bin, wird mir bewusst, dass sich das meiste Elend der Welt unter mir abspielt. Es wird noch einige Zeit dauern, bis die Auswirkungen von Donald Trump über die kurvige Straße den Dorfplatz erreichen werden. Das macht das Leben hier so besonders.

Es ist eine Welt, die es in meinem eigenen Land nicht mehr gibt. Die Menschen in den Niederlanden haben Angst, und die Menschen an der politischen und religiösen Macht tun alles, um diese Angst zu schüren

Halte den Ort, an dem du lebst, in Ehren

Mit der Dorfansicht von Grächen möchte ich zeigen, dass wir alle in einer schönen Welt leben können. Doch wir sollten uns bewusst sein, dass der Ort, an dem wir leben, ein besonderer Ort ist. Ein Ort, den wir in Ehren halten und den wir uns durch nichts und niemanden wegnehmen lassen dürfen. Zum Glück ist dies nicht auf das Dorf beschränkt, wo Hubschrauber regelmäßig unter einem durchfliegen.

Perception Management von unerwarteter Seite

perceptie,management,petrus1,ad,van,den,boom

Perception Management von unerwarteter Seite

Perception Management und Kreativität sind untrennbar miteinander verbunden. Ein Beispiel hierfür erfuhr ich von unerwarteter Seite. Zu meinem Geburtstag bekam ich von meinem Bruder Jan eine Statue von einem Heiligen geschenkt, der einen großen Schlüssel hält. Der bärtige Mann blickt mich streng an. Ich habe zwar katholische Wurzeln, doch leider ist mein Wissen nicht auf dem neuesten Stand. Mit Hilfe von Google finde ich heraus, dass es sich wahrscheinlich um Petrus handelt.

Es ist eine schöne, grob gearbeitete Statue aus Holz. Wenn ich sie einem Experten für Kunst und Kitsch zeigen würde, würde er wahrscheinlich fragen, ob ich einen Kamin habe, oder ob er sie selbst verbrennen soll.

Geschenk des Himmels

Ich gebe ihm Recht, die Statue hat keinen künstlerischen Sammlerwert. Aber für jemanden, der sein ganzes Leben daran gearbeitet hat, die Menschen dazu zu bewegen, dieselben Dinge anders zu sehen, ist sie ein Geschenk des Himmels. Denn bei der Statue geht es eigentlich um Perception Management.

Sie steht irgendwo in einer Nische einer Kapelle oder Kirche und die Gläubigen denken: “Was für eine nichtssagende, düstere Statue aus Holz.“ Der heilige Petrus würde sich im Grab umdrehen, wenn er dies hören würde. Kein Kirchgänger kommt in die Versuchung, sich die Statue genauer anzusehen, geschweige denn sie mitzunehmen. Das muss Absicht gewesen sein, und hierbei hat sich bestimmt jemand etwas gedacht.

Was die Statue so besonders macht, ist, dass man sie öffnen kann. Wenn man sie aufmacht, sieht man, dass dort Platz für eine Flasche Schnaps ist. Petrus war offensichtlich nicht nur ein Heiliger, sondern auch der Trinkbruder des Kaplans oder Pastors. Ein gutes Beispiel für religiöses Perception Management aus der fernen Vergangenheit. Lass dir nicht weismachen, dass man diesen Trick im Vatikan nicht kennt!

perceptie,management,petrus2,ad,van,den,boom

Perceptie management uit onverwachte hoek

perceptie,management,petrus1,ad,van,den,boom

Perceptie management uit onverwachte hoek

Perceptie management en creativiteit zijn onlosmakelijk met elkaar verbonden. Een voorbeeld van wat ik dan bedoel, komt uit een onverwachte hoek. Voor mijn verjaardag kreeg ik van mijn broer Jan een beeld van een heilige die een grote sleutel vasthoudt. De man met baard kijk je streng aan. Nu heb ik een katholieke achtergrond, maar helaas is mijn kennis niet actueel. Via google kom ik erachter dat het vermoedelijk Petrus is.

Het is een leuk houten beeld, grof gesneden. Als ik het zou voorleggen aan de experts van Kunst en Kitsch, dan zouden ze waarschijnlijk vragen of ik een open haard heb of dat zij het beeld zelf moeten verbranden.

Geschenk uit de hemel

Ik ben het met ze eens; het beeld heeft geen artistieke waarde voor de kunstverzamelaar. Maar voor iemand die zo ongeveer zijn hele leven bezig is geweest om mensen anders naar hetzelfde te laten kijken, is het een geschenk uit de hemel. Dit beeld gaat namelijk over perceptie management.

Het staat ergens in een nisje van een kapel of kerk en de gelovigen denken, wat een nietszeggend en somber houten beeld. De heilige Petrus zou zich omdraaien in zijn graf als hij het zag. Geen enkele kerkganger wordt dus in de verleiding gebracht om het beeld goed te bekijken, laat staan mee te nemen. Dat moet ook de bedoeling zijn geweest. Daar is vast en zeker goed over nagedacht.

Wat dit beeld zo bijzonder maakt is dat het open kan. En als je het opent, dan zie je dat het plaats biedt aan een fles drank. Petrus blijkt niet alleen een heilige te zijn, maar is ook de drinkenbroeder van de koster, de kapelaan of de pastoor. Een mooi voorbeeld van religieus perceptie management uit het verre verleden en laat je niet wijsmaken dat ze het trucje in het Vaticaan niet meer kennen.

perceptie,management,petrus2,ad,van,den,boom

Weinetikett Radhauskonzerte Hilversum

raadhuisconcerten,hilversum, wijnetiket, ad van den boom,

Weinetikett

Entwurf Weinetikett Ratkauskonzerte | 2016

Ich wurde von den Freunden der Rathauskonzerte in Hilversum gebeten, ein Weinetikett zu entwerfen. Gestern wurde der Wein nach dem beeindruckenden Konzert “Ragazze e Giovanotti“ ausgezeichnet. Das Etikett ist ein rotes Farbspritzer mit Text darum herum. Zu dem Etikett gehört der folgende Text:

Do, re, mi, fa, sol, la, ti, do

Das klingt nicht wie Worte, sondern wie Musik. Musik, die direkt in den Kopf geht und Erinnerungen an früher weckt. Manchmal geht Musik jedoch nicht in den Kopf, sondern nach innen. Vorbei am Herzen, direkt in die Seele. Gänsehaut vom Kopf bis Fuß ist die Folge. Als ich Diamonds & Pearls von Prinz zum ersten Mal hörte, habe ich drei Tage lang gelitten. Ich war fix und fertig. Ich bin zum Arzt gegangen, und er nannte meinen Zustand einen typischen Fall von doremifasollatido. Sein Rat war: “Hör dir einfach ein paar Lieder vom Schlagersänger Jan Smit an, dann geht es wieder vorbei.“ Das habe ich damals auch getan.

Do, re, mi, fa, sol, la, ti, do

Das klingt nach Verbindung. Musiker, die zusammen ein Stück spielen, und wir dürfen dabei zuhören. Finger auf den Tasten und Saiten. Stimmbänder, die Härchen in unseren Ohren vibrieren lassen. Wir dürfen jeden do genießen ….. Plopp! Das klingt nicht wie ein Wort, das klingt wie Wein. Die in Trauben gespeicherte Sommersonne wird vorsichtig zu einem köstlichen Getränk gepresst, das die Zunge streichelt. Das Ergebnis ist ein schöner, runder Nachgeschmack, den du … Ich bin kein Weinkenner, ich weiß nur, wie man Wein genießen muss. Klingen lassen, probieren, begehren, entspannen, reflektieren, teilen, genießen, reden und zuhören.

Wein und do, re, mi, fa, sol, la, ti do. Das klingt wie Musik in meinen Ohren. Ich wünsche euch einen unvergesslichen Abend (Und das ist es dank dem Ragazze Quartett und Kapok auch geworden)

Wijnetiket raadhuisconcerten Hilversum

raadhuisconcerten,hilversum, wijnetiket, ad van den boom,

Wijnetiket

Ontwerp wijnetiket Raadhuisconcerten | 2016

Ik ben gevraagd om het wijnetiket te maken voor de vrienden van de Raadhuisconcerten in Hilversum. Gisteravond werd de wijn uitgereikt na het indrukwekkende concert ‘Ragazze e Giovanotti.’ Het etiket is een rode spetter geworden met daarom heen tekst. Bij het etiket hoort de volgende tekst.

Do, re, mi, fa, sol, la, ti, do

Dat klinkt niet als woorden, dat klinkt als muziek. Muziek die via de oren soms rechtdoor naar de hersenen gaat en herinneringen aan vroeger oproept. Een andere keer gaat de muziek niet naar de hersenen, maar naar binnen. Voorbij het hart naar de ziel met kippenvel als gevolg. Van top tot teen. Toen ik Diamonds & Pearls van Prince voor de eerste keer hoorde, heb ik er drie dagen last van gehad. Ik zat helemaal onder. Naar de huisarts en die noemde het een typisch geval van doremifasollatido. Luister even naar Jan Smit en het is over. Dat heb ik toen maar gedaan.

Do, re, mi, fa, sol, la, ti, do

Dat klinkt als verbinding. Muzikanten die samen een stuk spelen en wij mogen luisteren. Vingers op toetsen en snaren, stembanden die de haartjes in onze oren doen trillen. We mogen genieten van elke do… Plop Dat klinkt niet als een woord. Dat klinkt naar wijn. De zon van de zomer opgeslagen in een druif en met zorg geperst tot een smakelijke drank die de tong streelt. Met als resultaat een mooie ronde afdronk waarin je de… ik ben geen kenner van wijn, ik weet alleen hoe ik van wijn moet genieten. Klinken, proeven, begeren, ontspannen, bezinnen, delen, koesteren, praten en luisteren.

Wijn en do, re, mi, fa, sol, la, ti do. Dat klink mij als muziek in de oren. Een onvergetelijke avond voor jullie allemaal. (En dat is het dankzij Ragazze Quartet en Kapok ook geworden)

Ausstellung in Olestaete in Workum 2016

expositie Workum olestaete Joop Braakhekke Ad van den Boom

Eröffnung der Ausstellung durch Joop Braakhekke

Ausstellung in Olestaete mit Ad van den Boom

Olestaete ist ein wunderschön restauriertes Bauernhaus in Workum, wo regelmäßig Ausstellungen stattfinden. Vom 14. Mai bis 1. Juli 2016 sind hier meine Zeichnungen und Gemälde zu sehen. Neben meinen Arbeiten gibt es auch Werke von anderen Künstlern zu sehen. Joop Braakhekke hat die Ausstellung eröffnet und mit seiner besonderen Art einem kalten Tag im Mai Glanz verliehen.

expositie workum Olestaete Ad van den Boom Dreamscapes


Dreamscapes in Olestaete

expositie in Olestaete te Workum 2016

expositie Workum olestaete Joop Braakhekke Ad van den Boom

Opening Expositie door Joop Braakhekke

 

Expositie in Olestaete met Ad van den Boom

Olestaete is een prachtig gerestaureerde boerderij in Workum, waar doorlopend exposities georganiseerd worden. Van 14 mei tot en met 1 juli 2016 zijn hier mijn tekeningen en schilderijen te zien. Naast mijn werk is er ook werk te zien van andere kunstenaars. Joop Braakhekke opende de expositie en wist op zijn manier glans te geven aan een koude dag in mei.

expositie workum Olestaete Ad van den Boom Dreamscapes

Dreamscapes in Olestaete

DREAMSCAPES | 10-12-2015

BILDER ZUM TRÄUMEN

Ein wichtiger Teil meiner Arbeit ist das ständige Experimentieren. Dies ist für mich wichtig, weil ich so neue Formen entdecke. Formen, die ich gebrauchen kann, um meine Ideen auf eine andere Art auszudrücken. Durch Experimentieren entdecke ich auch neue Techniken, indem ich Materialien auf eine Art und Weise kombiniere, die nicht immer logisch ist.

Dreamscapes #1, Öl auf Canvas, 60×40 cm, 2015

Die Idee hinter Dreamscapes

Manchmal sehen wir ein Foto oder ein Bild, das uns an einen Ort erinnert, an dem wir schon einmal waren, oder etwas, was wir schon einmal gesehen haben. Je realistischer das Bild ist, desto eher erinnern wir uns daran. Ich wollte mit einer Serie von Bildern beweisen, dass der Betrachter sich an einen Ort zurück erinnern kann, wenn ich ihm Bausteine liefere, die in seinem Kopf ein Bild formen. Flächen und Linien in Kombination mit Farben erwecken die Erinnerung an ein Bild zum Leben. Dabei sind es nicht bestimmte Landschaften, die vom Betrachter interpretiert werden. Jeder sieht in den Bildern etwas anderes. Wenn du dich durch ein Bild an einen bestimmten Ort oder etwas, was du schon einmal gesehen hast, erinnert fühlst, schicke bitte eine Email an info@advandenboom.com

DREAMSCAPES| 10-12-2015


Dreamscapes #1, olieverf op canvas, 60×40 cm, 2015

Expositie MH-17 gemeentehuis Hilversum

MH 17 Crealisme Blog Ad van den Boom
Expositie MH-17 in gemeentehuis Hilversum

Het is misschien wel het meest bijzondere en dierbare project waar ik de laatste jaren aan gewerkt heb. Het is een serie tekeningen die ik gemaakt heb naar aanleiding van de ramp met de MH-17. De serie is tentoongesteld in het gemeentehuis van Hilversum. Een expositie die zonder de hulp van Jan Rudolph de Lorm – directeur museumzaken Singer Laren– en burgemeester Pieter Broertjes van Hilversum nooit tot stand zou zijn gekomen.

Bijna 300 mensen die sterven omdat iemand een raket afvuurt op een passagiersvliegtuig. Ik voelde de pijn en het verdriet. Iets wat je niet zomaar verwerkt. Dan bedenk ik weer dat ik zelf in 1999 aan de dood ontsnapt ben door niet direct vanuit NY naar Cairo te vliegen, maar eerst een tussenstop via Amsterdam te maken.

Beeldverhaal bestaande uit 12 tekeningen

Om de menselijke tragedie rondom de ramp met de MH-17 te verwerken en mensen troost te bieden en ook hoop, heb ik mijn emoties verwerkt in een beeldverhaal, bestaande uit 12 tekeningen. Een poging om rampen als deze voor altijd te voorkomen.

De grote vraag is alleen of de mensheid wel rampen als deze wil voorkomen. Volgens mij wil de mensheid rampen als deze het liefst zo snel mogelijk vergeten. En dat is een conclusie om verdrietig van te worden. De 12 tekeningen liggen ingelijst in mijn atelier te wachten om ergens in de wereld een plek te krijgen om tentoongesteld te worden. Wat mij betreft is het een plek waar elke dag veel mensen komen. Een opvallende plek zodat ze – wanneer ze de serie zien – zich realiseren hoe kostbaar vrijheid is. En hoe kwetsbaar het leven is. Van jou, van mij, van iedereen. En hoe belangrijk het is om dit soort rampen niet te vergeten, maar om voor eeuwig proberen te voorkomen.

 

 

 

Ausstellung MH-17 im Gemeindehaus von Hilversum

MH 17 Crealisme Blog Ad van den Boom

Ausstellung MH-17 im Gemeindehaus von Hilversum

Es ist vielleicht das einzigartigste und wertvollste Projekt, an dem ich in den letzten Jahren gearbeitet habe: Eine Reihe von Zeichnungen, die ich als Reaktion auf den Abschuss der MH-17 gemacht habe. Die Serie wird im Gemeindehaus von Hilversum ausgestellt. Eine Ausstellung, die ohne die Hilfe von Jan Rudolph Lorm, Direktor des Singermuseums in Laren, und Pieter Broertjes, Bürgermeister von Hilversum, nicht möglich gewesen wäre.

Fast 300 Menschen sterben, weil jemand eine Rakete auf ein Flugzeug zu schießt. Ich spüre den Schmerz und das Leid. Etwas, das man nicht so schnell verarbeitet. Ich denke daran, dass ich 1999 selbst knapp dem Tod entkam, weil ich nicht direkt von New York nach Kairo geflogen bin, sondern Zwischenstopp in Amsterdam machte.

Bildgeschichte aus 12 Zeichnungen

Um die menschliche Tragödie rund um den Untergang der MH-17 zu verarbeiten und Menschen Trost und Hoffnung zu spenden, habe ich meine Gefühle in einer Bildgeschichte festgehalten, die aus 12 Zeichnungen besteht. Ein Versuch, auf diese Weise Katastrophen wie diese für immer zu verhindern.

Die große Frage ist nur, ob die Menschheit Katastrophen wie diese auch verhindern will. Ich denke, die Menschheit will Katastrophen diese so schnell wie möglich vergessen, und das ist traurig. Die 12 Zeichnungen liegen eingerahmt in meinem Atelier und warten darauf, an einem Ort irgendwo auf der Welt ausgestellt zu werden. Am liebsten an einem Ort, an den jeden Tag viele Menschen kommen. Ein prominenter Platz, so dass jeder, der die Serie betrachtet, erkennt, wie kostbar Freiheit ist. Und wie zerbrechlich das Leben. Das Leben von dir, mir und von jedem anderen. Und wie wichtig es ist, solche Katastrophen nicht zu vergessen, sondern dafür zu sorgen, dass sie niemals wieder geschehen.

SKULPTUR KOMPLETT

Sculpturen Compleet Brons Ad Van Den Boom

Komplett, Skulptur Bronze, 2015, Auflage 10 Stück

COMPLEET SCULPTUUR

Sculpturen Compleet Brons Ad Van Den Boom
Compleet, beeld in brons, 2015, oplage 10

KUNSTRAI | Amsterdam 2015

kunstrai beelden ad van den boom kunstenaar brons

Beelden Ad van den Boom op de Kunstrai 2015

KUNSTRAI | Amsterdam 2015

kunstrai beelden ad van den boom kunstenaar brons

Skulpturen von Ad van den Boom auf der Kunstrai 2015

ART BREDA

Art Breda - Ad van den Boom - Creatief kijken naar de Werkelijkheid
Compleet, beeld in brons, 2015, oplage 10

ART BREDA


Compleet, beeld in brons, 2015, oplage 10

EXPOSITIE TEFAF 2015


Hotel Derlon Maastricht tijdens TEFAF 2015

EXPOSITIE TEFAF 2015


Hotel Derlon Maastricht tijdens TEFAF 2015

NEUE SKULPTUR

Der Optimist | Bronze, Auflage: 10 Stück

NIEUW BEELD


De Optimist | bronze, oplage 10