Appie en Ad
Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.
Appie en Ad
Afgelopen weekend was ik voor de eerste keer suppoost in de gallery van Appie aan de Ten Katestraat in Amsterdam.
Aan de muren hingen de werken van Blanca van Haren. Zij noemt zichzelf Het Meisje van Metaal.
Een mooie naam, maar ook een beetje misleidend.
Want wie haar werk ziet, merkt al snel dat metaal bij haar niet hard of afstandelijk wordt.
Het buigt, stroomt en beweegt. Alsof het materiaal zelf op zoek is naar zachtheid.
Dat vind ik bijzonder.
In haar werk ontstaat een spanning tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen staal en beweging en
tussen vorm en gevoel. Het gaat niet alleen om het materiaal, maar om wat ze ermee vertelt.
Haar werken lijken stil te hangen, maar ondertussen gebeurt er van alles.
Er is beweging, verbinding en verwondering.
Misschien raakte mij dat juist omdat ik in mijn eigen werk ook zoek naar die laag achter wat zichtbaar is.
Niet alleen kijken naar wat iets is, maar naar wat het kan zijn.
Eind november heb ik zelf een solotentoonstelling bij Appie. Dat voelt als een compliment.
Niet omdat ik daar zomaar mag hangen, maar omdat de plek klopt.
De gallery heeft iets onbevangens.
Geen zware afstandelijkheid, geen drempel die te hoog ligt, maar een ruimte waar mensen echt kijken.
Op de Nock Nock Artfair en tijdens de Artist Meeting in Brugge merkte ik al dat mijn werk
vaak goed valt bij mensen die jong van geest zijn. Soms zijn ze rond de dertig. Soms twee keer zo oud.
Leeftijd zegt in dat opzicht niet zo veel.
Het gaat om de manier van kijken.
Mensen die nog kunnen blijven staan. Die zich willen laten verrassen.
Die niet meteen hoeven te weten wat ze zien, maar eerst willen voelen wat er gebeurt.
Misschien past mijn werk daarom bij Appie.
Omdat het daar niet alleen gaat om kunst aan de muur, maar om kijken met open ogen.
Om beweging. Om verwondering. Om de mogelijkheid dat iets meer is dan je in eerste instantie dacht.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.
Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.
Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.