Het is maar net hoe je het bekijkt

/in

Een schilderij van een rode stip met daaronder een handgeschreven tekst van Ad van den Boom bij een blog over crealisme

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het is maar net hoe je het bekijkt

Crealisme is geen kunststroming en geen filosofisch systeem.
Het is een manier van kijken én handelen.
Ik zie mezelf niet als kunstenaar, maar als een creatief mens.
Een zender.

Mijn werk richt zich niet op het object, maar op de ontvanger.
Niet op wat je ziet, maar op wat het met je doet.

Crealisme vertrekt vanuit één eenvoudige gedachte:
de werkelijkheid is geen vaststaand gegeven,
maar ontstaat in de ontmoeting tussen waarneming, ervaring en betekenis.

Wie dat durft te erkennen, kan anders kijken.
En wie anders kijkt, leeft anders.

In mijn werk combineer ik woord en beeld: schilderijen, sculpturen, teksten, verhalen en gedichten.
Niet om te choqueren of te ontregelen,
maar om percepties te verschuiven.

De vorm volgt nooit een vooraf bedacht concept.
De boodschap bepaalt de vorm.
Altijd.

Crealisme staat niet op zichzelf.
Wat het veronderstelt, wordt al langer toegepast.

In de reclamewereld is het een bekend gegeven: perceptie is geen bijzaak, maar het speelveld zelf. Wie de manier van kijken verandert, verandert de werkelijkheid die mensen ervaren.

Ook in andere domeinen werd dit inzicht al vroeg herkend. Niet om ruimte te openen, maar om die juist te verkleinen. Door verwarring te zaaien, door zekerheden te ondermijnen, door meerdere werkelijkheden naast elkaar te laten bestaan zonder richting.

Wat daar zichtbaar wordt, is geen toeval.
Het laat zien hoe krachtig perceptie is en hoe kwetsbaar.

Crealisme kiest een andere weg.
Niet om te misleiden, maar om bewust te maken.
Niet om verwarring te creëren, maar om ruimte terug te geven.

Het verschil zit niet in de techniek,
maar in de intentie.

Crealisme vraagt geen instemming, maar aandacht.
Het nodigt uit tot vertraging, tot twijfel, tot het loslaten van wat vanzelfsprekend lijkt.

Wie zich daarvoor openstelt, ontdekt dat vrijheid niet ontstaat door antwoorden,
maar door het durven toelaten van meerdere werkelijkheden naast elkaar.

Het is maar net hoe je het bekijkt.

Meer weten, klik dan hier voor Vragen en antwoorden op mijn werk.

Nieuw atelier

/in

Atelier van Ad van den Boom met schilderijen en tekeningen van bomen uit de serie Bomen en hun verhalen, kleurrijke abstracte landschappen en boomvormen in verschillende formaten.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie

Leven is veranderen. En soms hebben kleine veranderingen een grote impact. Zo moest ik begin dit jaar verhuizen. Ik nam afscheid van mijn atelier in het oude, prachtige AVRO-gebouw midden in Hilversum. Ruim vier jaar heb ik daar mogen werken. Het laatste jaar zonder verwarming. Op sommige winterdagen was het eerder een diepvries dan een atelier. Zo koud dat de verf liever in de tube bleef zitten dan op het doek werd aangebracht.

Als je gedwongen wordt te verhuizen, zorgt dat altijd voor de nodige onrust. Wat doe je met al die schilderijen, tekeningen en sculpturen? Om nog maar te zwijgen van tekenblokken, verf, kwasten en ik weet niet wat allemaal meer. Maar zulke dingen zijn nog te overzien. Een schilderij van 200 cm hoog en 300 cm breed is een ander verhaal. Daar moest een vrachtauto aan te pas komen.

Voor de status van het oude gebouw kreeg ik gelukkig iets moois terug. Een eigen plek in een pand met historie aan de Orchideestraat in Hilversum. In tegenstelling tot mijn oude plek heb ik nu veel licht van alle kanten, deuren naar de binnentuin en volop ruimte om te maken en mensen te ontmoeten. De ideale werkplek.

 

ik ben niet van toen….

/in

Babyportret met open blik, geschilderd in gemengde technieken, symbool voor onbevangen kijken vóór angst en betekenis.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Ik ben niet van toen en niet van nu. Ik ben van dan.

Geen enkel mens wordt bang geboren. Angst komt later. Via woorden, via beelden, via verhalen die we leren geloven.
Dit portret toont een moment vóór die verhalen. Een open blik, nog ongevormd. Geen ideologie. Onbevangen. Geluk.

In 2016 werkte ik aan een serie over wereldleiderschap, angst en perceptie. De werken ontstonden niet vanuit analyse, maar vanuit observatie:
hoe emoties worden ingezet, herhaald en bevestigd. Niet als incident, maar als systeem van verhalen.

Angst verscheen daarin niet als toevallige reactie, maar als iets dat zich laat overdragen. Iets wat we leren, doorgeven en normaliseren.
De teksten die destijds bij de serie hoorden, staan nog steeds op deze site.
Ongewijzigd.
Niet omdat ze alles verklaren, maar omdat ze laten zien hoe er toen gekeken werd.

Ze zijn geen handleiding en geen oplossing.

Eerder een verslag van een moment waarop iets zichtbaar werd, zonder dat het al benoemd kon worden. Was het zien, waar anderen kijken?
Of de angst die in mezelf ontstond en die ik probeerde te vangen in woord en beeld?

Sindsdien is de wereld veranderd. Of misschien is vooral zichtbaarder geworden wat er al was. Emoties worden expliciet ingezet.
Leiderschap is steeds vaker narratief gestuurd. Woorden creëren werkelijkheden en herhaling maakt ze vanzelfsprekend.

Wat toen werd afgedaan als te dun of net over, leest nu anders. Niet omdat het gelijk heeft gekregen, maar omdat de context is verschoven.

Dit blog is geen correctie op dat werk en geen actualisering ervan. Het is een uitnodiging om opnieuw te kijken. Naar de beelden en naar de teksten.
Naar de afstand tussen toen en nu. En naar wat er gebeurt wanneer we erkennen dat angst aangeleerd is en dus ook anders verteld kan worden.

De baby in dit blog zegt niets. En juist daarom stelt hij de scherpste vraag:

Wie we zijn,
voordat we leren
waarvoor we bang moeten zijn.

Aan zee

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Aan zee

Een vogel is op de glazen wand van de balkonreling gaan zitten.

Hij draait zich naar mij om en fluit.

Hard en schel.

Op het strand loopt een dikke man in een zwembroek.

Hij maakt een selfie van zichzelf.

De poedel op het terras naast me kijkt onafgebroken naar hem.

Een prooi misschien?

Drie zwemmers met oranje reddingsboei malen zich als molens door het water.

Een vrouw van middelbare leeftijd geeft haar man een tik op zijn bil.

En in de verte wordt een zeil gehesen.

Een dag aan zee.

Zoveel gedachten als er golven zijn.

Gedachten net zo onrustig, als het water dat op het zand uiteenspat.

Dan kom je tot de ontdekking dat je niet echt iets hebt geschreven.

Je hebt gewoon op papier gezet wat je zag.

Niet meer en niet minder.

Het is maar net hoe je naar iets kijkt.

Bomen in de wind

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Bomen in de wind

De natuur laat zich niet vastleggen. Niet in woorden. Niet in lijnen. Toch hebben we dat steeds geprobeerd. Zelfs in de abstractie.

Hoe mooi het werk van Mondriaan ook is, zijn beeldtaal brengt de natuur tot orde, tot rechte lijnen, tot beheersing.

Maar bomen zijn geen lijnen.

Hier in Hilversum keek Mondriaan naar dezelfde bomen als ik. Bomen die groeien in de wind. Bomen die buigen, meebewegen, wortelen.
Niets aan hen is recht. Niets is statisch.

Rechte lijnen bestaan niet in de natuur. Strakke vlakken evenmin.

De natuur beweegt.
Altijd.

Als je de natuur wilt abstraheren, zul je haar eigen beeldtaal moeten gebruiken. Niet wat wij denken dat zij is, maar wat zij doet.

Daarom laat ik de vorm los. Niet uit zwakte, maar uit vertrouwen.

Bomen in de wind zijn geen objecten. Ze zijn gebeurtenissen. Misschien gaat dit werk daarover. Niet over verklaren.
Maar over opnieuw leren kijken.

Studie: Bomen in de wind

 

Nooit, misschien, ooit

/in

.Oude boom van onderaf gefotografeerd met een wonderlijke kruin. Een levende sculputuur die de verbinding legt tussen hemel en aard

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Nooit, misschien, ooit

Ergens ver weg in de tijd,
waar de zon en de maan
elkaar kussen in maneschijn
en vogels een lied zingen
dat nooit is gehoord.

Daar, op die plek ergens in het heelal,
verschijnt een persoon uit het niets.

Het is iemand zonder verleden en zonder toekomst.
Iemand van hier en nu, ver weg en dichtbij,
wiegend op een bloem die ruikt naar jasmijn.

Onder zijn voeten
kust het water de kust op het moment dat het moet.
Wij mensen noemen het eb en vloed:
het ritme van het leven,
het bonken van het hart in je keel.

Zout is het schuim op de golven,
kwallen verdrinken in het zand van droogte en afschuw.

Het is het oneigenlijke verhaal van het leven,
een hoofdstuk dat nooit af is,
omdat elke eerste zin tekortschiet om het verhaal te dragen.

Het heeft iets te maken met het lot,
dat je het wel kunt voelen, zien en ruiken,
maar dat je niet de kracht hebt om het om te buigen.
Gewoonweg omdat je een profeet bent
en geen mens.
Dat is ook de reden dat ze je nooit zullen begrijpen.

Hier zijn meer verhalen over bomen te vinden.

De dag dat de wind sprak

/in

Schilderij van een abstracte groene boom tegen een diepe blauwe lucht, opgebouwd uit duizenden stippen en patronen die de verhalen van de natuur verbeelden. Het landschap eronder, met vloeiende rode en groene vormen, symboliseert de verbinding tussen aarde, water en tijd

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

De dag dat de wind sprak

De dag dat de wind vertelde dat de mensheid niet meer wist wat leven is of was.
De bomen hadden het al eerder gevoeld. Hun wortels waren één met de aarde, hun bladeren verbonden met de zon. Het water zorgde voor een eeuwige verbinding. De energie die zo ontstond was blijvend, een kracht die voor levens van tijdelijke aard nauwelijks te bevatten is.

Wat is honderd jaar voor een bos dat duizenden jaren bestaat?

Bomen als getuigen van tijd

Bomen dragen een stille wijsheid. Ze zien generaties komen en gaan, zonder oordeel, zonder haast. In een wereld waar wij de tijd vaak opjagen, lijken bomen juist de tijd te bewaren. Ze herinneren ons eraan dat er ritmes bestaan die ouder zijn dan de mensheid zelf.

Mondriaan en de mens

Mondriaan abstraheerde de natuur tot lijnen en vlakken. Wat hij in feite deed, was de natuur onderwerpen aan de blik van de mathematisch denkende mens. Een heldere, briljante blik, maar ook één die de wilde onvoorspelbaarheid van het bos terugbracht tot een strak raster.

En toch is er iets te leren van zijn werk: hoe een enkele lijn of kleur de essentie kan vangen van een landschap, een boom of een seizoen.

Mijn blik: de ogen van bomen

Ook ik wil de natuur abstraheren. Niet door haar in kaders te dwingen, maar door te kijken met de ogen van de bomen zelf. Door te luisteren naar hun verhalen, gefluisterd in de wind en geschreven in hun ringen.

Mijn werk is een zoektocht naar een nieuwe beeldtaal, waarin mens en natuur elkaar niet langer bevechten, maar elkaar spiegelen. Waarin een bospad niet alleen een weg is, maar ook een pad dat stil wacht of plotseling opspringt — levend, zoals wij dat ooit waren.

Bomen en hun verhalen

In mijn schilderijen en installaties geef ik bomen een stem. Elk werk begint met een verhaal, een ontmoeting met een boom, een herinnering aan een bos, of een filosofische gedachte over de kracht van wortels en vertakkingen. Door duizenden handgemaakte stippen, lijnen of kleuren laat ik de gelaagdheid van hun bestaan zien: stil, maar vol beweging.

Met Bomen en hun verhalen wil ik de bezoeker even laten stilstaan. Niet alleen bij de schoonheid van een boom, maar bij de tijd die erdoorheen ademt. De eeuwen, de stormen, de stille groei. Mijn kunst is een uitnodiging om opnieuw te leren luisteren naar wat leeft, en wat wij vaak over het hoofd zien. Bezoek mijn atelier op afspraak.

Zomer, acryl op canvas, 1oo x 100 cm uit de serie: Bomen en hun verhalen.

Creatie is reactie

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Creatie is reactie

Op een dag stapte  een vrouw mijn atelier binnen.
Ze had ergens een schilderij van mij gezien.
Toen ze me zag, begon ze te huilen.
Niet om het werk, maar om wat het had losgemaakt.

Ze vertelde over haar jeugd.
Over herinneringen die er niet waren.
Over hoe kleur haar altijd had afgeschrikt.

Ze zei dat het schilderij iets van haar verlangde:
niet te begrijpen, maar toe te laten.

Ik heb niets uitgelegd.
Het werk ook niet.

Uit de serie A child is born | gemengde technieken op papier 1998 | Ad van den Boom | niet te koop

Het verhaal van de jongen en de boom

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het verhaal van de jongen en de boom

Ik was zeven en won een tekenwedstrijd.
De hoofdprijs: twaalf tubes verf en een paar kwasten.

Meteen wist ik wat ik zou schilderen.
Een boom.

Niet alleen omdat ik Van den Boom heet.
Maar omdat in onze woonkamer een reproductie hing van Van Goghs perzikboom.
Die boom bleef.

De boom die ik schilderde stond in een weiland, omringd door een sloot.
Een ezel had ik niet, dus ging ik in de sloot staan.
Een plankje op de rand werd mijn schildersezel.
Vanuit dat standpunt maakte ik mijn eerste schilderij met een boom.

Op een dag heb ik het weggegooid.

Wat er gebeurde tussen die eerste boom en de serie bomen die ik in 2022 begon te maken, laat zich moeilijk samenvatten.
Zoals bij de meeste mensen is er veel gebeurd.

Creativiteit bleef

Ik werkte jarenlang in de reclame. Eerst als copywriter, later als creatief directeur.
Daar leerde ik kijken naar ideeën.
En hoe ideeën vorm krijgen.
Hoe beeld en woord samen betekenis dragen.

Ik zie mezelf niet als kunstenaar met één vaste stijl.
Ik zie mezelf als crealist.
Iemand die creatief kijkt naar de realiteit.

Want de realiteit is geen vast gegeven.
Ze bestaat uit aannames, veronderstellingen, perspectieven.

In mijn werk gaat het om betekenis.
Om hoop, om troost, om laten zien dat er altijd een andere manier van kijken is.

Mijn werk is nooit alleen beeld.
En nooit alleen tekst.
Het is altijd een combinatie.

Net zoals een gedachte nooit één vorm heeft

Thema’s bepalen mijn werk.
En elk thema vraagt om een eigen taal.

Soms vloeibaar.
Soms realistisch.
Of soms teruggebracht tot pen en papier.

Niet om mooi te zijn,
maar om door iets heen te breken.

Ik ben weer terug waar het ooit begon.
Bij de boom.

Maar ik schilder niet meer de boom die ik zie.
Ik schilder de boom die in mij zit.

De boom die je niet van buiten ziet.
Die diep wortelt.
Die groeit.
Soms buigt.
Maar blijft staan.

Misschien is dit geen verhaal over bomen.
Misschien is het een verhaal over blijven kijken.

Het verhaal van de jongen en de boom.

Hier buiten in de lentezon

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Hier buiten in de lentezon, de lucht zo blauw. Niets doet je denken aan de oorlogen verderop.
De wereld maakt zich op voor een nieuwe toekomst, vol onzekerheid en nog meer angst.
Maar er is meer dan mensen weten.

Iets wat ze zijn vergeten… alleen door samenwerking kom je verder.
Geloof is geen reden voor geweld, geloof is een reden voor respect.
Respect dat je nodig hebt om de ander te laten groeien.
Respect om te accepteren dat ieder mens een geschenk van God is.
Net zoals alle bomen een geschenk voor mensen zijn.

En hier sta ik dan als boom. Machteloos. Ik kan niet anders.
Ik kan alleen zorgen dat het lente wordt.
Nieuwe blaadjes die zuurstof geven, bloemen die het leven kleuren en aan mijn voeten kinderen die een kusje op mijn stam geven.

Hier buiten in de lentezon.

Hier buiten in de lentezon,  uit de serie bomen en hun verhalen, acryl op geschept katoen, prijs op aanvraag.