We moeten de natuur niet verklaren. Laat ons de natuur voelen.

Bomen in de wind

Mondriaan werkte in Hilversum.
Ik werk hier ook.

Hij keek naar bomen en zocht orde.
Lijnen. Vlakken. Structuur.
Niet omdat de natuur zo is,
maar omdat de mens zo kijkt.

De natuur kent geen rechte lijnen.
Geen vlakken die eindigen.
Geen oordeel.

Wat wij abstractie noemen,
is vaak een vertaling van ons denken,
niet van wat er werkelijk gebeurt.

Misschien is het tijd
om de beeldtaal los te laten
die we hebben geleerd.

Niet uit zwakte.
Maar om ruimte te maken.

De wind maakt geen compositie.
De boom kiest geen vorm.
Beweging ontstaat vanzelf
wanneer je niets probeert vast te zetten.

Deze studie is geen reactie op Mondriaan.
En ook geen correctie.

Het is een uitnodiging
om de natuur weer zichzelf te laten zijn.
En misschien, heel even,
onszelf ook.

12/02/2024 – Studie: Bomen in de wind
Crealisme