21 mei 2015

De zon

De hemel is blauw. Mijn zon straalt. Ik denk aan jou. Levend over 500 jaar verder. De hemel is blauw. Jouw zon straalt. 500 jaar later is nu. In mijn tijd was de enige zekerheid de zon die voor ons schijnt. Mensen houden niet meer van hun leven, ze vernietigen zichzelf uit naam van God. In jouw wereld is alles anders. Je lichaam sterft, maar je geest gaat niet meer dood.

Een tekst als deze kan je niet meer lezen. Het is geheimtaal, even vreemd als de taal van het universum. Toch wil ik je iets vertellen. Een verhaal over geloven in jezelf, geloven in een betere wereld, geloven in de toekomst van onze kinderen. Kijk naar de zon en geniet van de warmte. Ga altijd op zoek naar datgene dat ons mensen maakt. Dat schrijf ik vandaag. Opnieuw opgeschrikt door de dood van duizenden mensen. Vrouwen en mannen, groot en klein. De dag dat een monumentale stad in handen is gevallen van geloofsfanaten. Wat zullen zij overlaten van Palmyra. Een stad die nog bestond toen ik leefde, voor jou een digitale herinnering. En zo gaat het met zoveel dingen.

Ik kijk en kan niets doen. Ik kan proberen te omschrijven wat ik voel. Ik voel niets, ik voel alles. Ik voel het verdriet van deze wereld, waar elk weldenkend mens kansloos is. Geweld vergelden met geweld. Zo ver mag het niet komen.

Dat verhaal wil ik je vertellen.
De zon die schijnt en wanneer jij 500 jaar later kijkt naar de bron die ons leven geeft, zal je nooit zien wat de zon heeft gezien. We denken dat we alles weten en wat wij weten, zal jij afdoen als onzin. Wetenschap uit een ver verleden wat ons op de been hield. We droomden van vrede en reisden naar de maan. We dachten dat er leven was in het heelal, maar wisten het nog niet. Als mens is het moeilijk om te schrijven voor al die 5 miljard mensen die nu leven.

Mensen die strijden voor een plek op deze aarde, strijden tegen armoede en tegen ongelijkheid. En als dat ook zo is in jouw tijd, dan weten we zeker dat er nooit iets gaat veranderen. Misschien voel jij dan hetzelfde als ik nu. Crealisme geeft me de energie en kracht om licht te brengen in de wereld die duister is. Waar leven is, is de dood altijd dichtbij.

We rijden in stukken staal 100 kilometer per uur en hopen elke dag weer dat we de volgende ochtend de motor kunnen starten. En ontploffing van benzine, diesel of gas. De vonk van de bougie is de zon van de motor. Zo stuwen wij ons voort. Op weg naar werk, op weg naar huis, op weg naar nergens en weer terug. We hebben computers waarmee we alles doen. We houden elkaar digitaal op de hoogte wat we doen en daardoor vergeten we te leven. En dan is er nog een andere bron van energie.

Geld.

Een magisch iets wat de mens verblindt. Alles hebben we ervoor over. Geld scheidt het leven in arm en rijk, in kansrijk en kansarm. En de zon ziet het en schijnt. Geeft ons energie om altijd anders te kijken dan naar de domme realiteit. Een schijnwerkelijkheid die in stand wordt gehouden door mensen met macht. Het is een gevecht zonder winnaars, zonder verliezers omdat het geeneens een strijd is. Het is een evenwicht wat we moeten accepteren. En ik vecht met mijn pen om mensen anders te laten zien.

Met wat voor wapens vecht jij voor een betere wereld voor je kinderen? Ik vraag me af. Heel diep hoop ik dat je niet hoeft te vechten, maar kunt leven in vrede, een oneindig leven in geluk. Ik denk dat het mogelijk is. Maar er zijn vandaag de dag niet zoveel mensen die dat eens met mij zullen zijn.

Veel mensen denken dat er over 500 jaar geen mensen meer zullen zijn. Alles hebben we opgebrand, alles hebben we opgegeten, alles hebben we vervuild. Het water, het land en de lucht. Alleen de zon is de zon gebleven. De lucht is blauw, de zon schijnt en ik denk aan alle mensen die hunkeren naar de dag van morgen.

Een nieuwe dag met nieuwe kansen, met nieuwe mogelijkheden. Mensen die allemaal hopen wakker te worden in een wereld die beter is. Ik hoop op de wereld waarin jij leeft. Met een mooi begin van elke dag, met een zon die schijnt om jou te laten leven in het licht. En dat je vuur geeft om te leven voor je dromen.

De zon in dit werk is een uitvergroting van de punt waarmee ik schilder: de kleinste vorm wordt de bron van al het leven.

De uitgangspunten van crealisme

Het is maar net hoe je het bekijkt

Bomen op papier