Je kijkt niet naar stippen
Je kijkt niet naar stippen. Je kijkt naar blaadjes van mijn bomen.In een groot schilderij zijn het er al gauw meer dan honderdduizend. Die blaadjes zijn voor mij ook allemaal kinderen van de zon. En in ieder mens zit ook een zon.
Die blaadjes vormen patronen, willekeurig, zonder strategie of plan. Misschien kun je het vergelijken met hoe een boom in het voorjaar zijn knoppen laat ontwaken. Ze ontstaan uit het niets en verdwijnen in het niets.
Mijn bomen hebben niet alleen puntjes die een verhaal vertellen. De bomen zelf hebben ook een stem.
Lees even met me mee, als je wilt.
Denk jij dat ik bewustzijn heb?
Denk jij dat ik weet wat er in jou omgaat?
Weet jij wat er in mij omgaat?
Voor jou ben ik een stuk natuur.
Een boom, niet iets om bij stil te staan.
Geen ideale plek om je auto onder te parkeren.
Is het niet vanwege de bladeren, dan wel vanwege de vogelpoep.
Voor mij ben jij een mens.
Een stuk natuur.
Niet iets om bij stil te staan.
Als je in de weg staat, moet je om.
En dat geldt trouwens ook als je te groot wordt.
Bomen en hun verhalen
In mijn werk krijgen bomen een stem.
Niet omdat bomen mensen moeten worden, maar omdat mensen zijn vergeten dat zij zelf natuur zijn.
De stippen in mijn werk zijn bladeren, maar niet alleen dat.
Ze zijn ook licht. Adem. Leven. Aanwezigheid.
Soms lijken ze op sterren, soms op cellen, soms op iets dat nog geen naam heeft.
Voor mij is elke stip een klein teken van bewustzijn.
Een herinnering eraan dat leven niet begint bij de mens en daar ook niet ophoudt.
Zo worden beeld en verhaal samen één geheel. Een verhaal over bomen en over mensen.
Over wat er groeit, kijkt, verdwijnt en blijft.
De uitgangspunten van crealisme
Vier stemmen uit de kunstwereld