Tag Archief van: bewustzijn

Nooit, misschien, ooit

/in

.Oude boom van onderaf gefotografeerd met een wonderlijke kruin. Een levende sculputuur die de verbinding legt tussen hemel en aard

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Nooit, misschien, ooit

Ergens ver weg in de tijd,
waar de zon en de maan
elkaar kussen in maneschijn
en vogels een lied zingen
dat nooit is gehoord.

Daar, op die plek ergens in het heelal,
verschijnt een persoon uit het niets.

Het is iemand zonder verleden en zonder toekomst.
Iemand van hier en nu, ver weg en dichtbij,
wiegend op een bloem die ruikt naar jasmijn.

Onder zijn voeten
kust het water de kust op het moment dat het moet.
Wij mensen noemen het eb en vloed:
het ritme van het leven,
het bonken van het hart in je keel.

Zout is het schuim op de golven,
kwallen verdrinken in het zand van droogte en afschuw.

Het is het oneigenlijke verhaal van het leven,
een hoofdstuk dat nooit af is,
omdat elke eerste zin tekortschiet om het verhaal te dragen.

Het heeft iets te maken met het lot,
dat je het wel kunt voelen, zien en ruiken,
maar dat je niet de kracht hebt om het om te buigen.
Gewoonweg omdat je een profeet bent
en geen mens.
Dat is ook de reden dat ze je nooit zullen begrijpen.

Hier zijn meer verhalen over bomen te vinden.

Creatie is reactie

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Creatie is reactie

Op een dag stapte  een vrouw mijn atelier binnen.
Ze had ergens een schilderij van mij gezien.
Toen ze me zag, begon ze te huilen.
Niet om het werk, maar om wat het had losgemaakt.

Ze vertelde over haar jeugd.
Over herinneringen die er niet waren.
Over hoe kleur haar altijd had afgeschrikt.

Ze zei dat het schilderij iets van haar verlangde:
niet te begrijpen, maar toe te laten.

Ik heb niets uitgelegd.
Het werk ook niet.

Uit de serie A child is born | gemengde technieken op papier 1998 | Ad van den Boom | niet te koop

Twee bomen tegen de rest van de wereld

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Twee bomen tegen de rest van de wereld

‘Weet je nog dat we geplant werden?’ vroeg de linker boom, die Jan heette.

‘Natuurlijk,’ zei Kees. ‘Bijna 250 jaar geleden.’

‘Tijden veranderen,’ zei Jan. Zijn bladeren trilden. Beven was misschien een beter woord. Zijn stam voelde kouder dan anders en een tak schuurde te hard langs zijn bast.

‘Nee,’ zei Kees rustig. ‘Het zijn niet de tijden die veranderen. Tijd verandert niet. Het zijn de blikken. Mensen die anders zijn gaan kijken.’

Terwijl hij sprak, lieten honderd bladeren los en dwarrelden naar beneden.

‘We staan al die tijd al naast elkaar,’ vervolgde Kees. ‘We delen elkaars gedachten. Ook we helpen elkaar als het koud wordt… en als het te warm wordt.’

Een windstilte.

‘Een veilige haven voor vogels en insecten zijn we.’

Jan liet zijn bladeren ritselen.
Blijdschap misschien. Of opluchting.

‘Bij ons is iedereen welkom,’ zei Kees. ‘Vogels die anders fluiten. Vogels die samen tsjilpen. Insecten op de vlucht voor gevaar. Iedereen vindt hier een huis.’

De wind zweeg opnieuw.

Toen kwam hij terug.

Uit het westen. Met een andere toon.

Hij fluisterde dat de bomen te dicht op elkaar stonden. Dat verstrengeling geen toekomst had. Dat elke boom weer alleen moest staan. Het was tijd om te breken met het verleden.

Dat Jan gesnoeid moest worden.

Of misschien wel verdwijnen.

Alsof er nooit wortels waren geweest.

Het deed Jan huilen en alleen de eekhoorns konden hem horen.

‘En gisteren hoorde ik de wind uit het oosten,’ stamelde Jan: ‘Deze wind vertelde het verhaal over twee bomen aan de andere kant van de wereld. Op grote afstand van elkaar. Niet samen, maar samen alleen. Jaloers op wat wij samen hebben.’

Kees schudde zijn kruin. Vogels fladderden op en gingen weer zitten.

‘De bomen uit het oosten zijn blij dat we breken. Maar hoe moet het met ons als we samen geen toekomst hebben?’

Jan zei niets, maar ook zonder woorden wist Kees wat het antwoord was.

De wortels uit het verleden kun je ontkennen,
maar wat ons bindt, is sterker dan wat mensen willen breken.

Meer verhalen over bomen zijn hier te vinden.

Onvergetelijk moment

/in

We zien een tienjarige jongen die een rode sticker plakt bij een schilderij dat hij gekocht heeft tijdens de Nock Nock Art Fair

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Onvergetelijk moment.

Mert en zijn ouders kom ik voor de eerste keer tegen op 26 oktober als ik exposeer in het Wantijbad in Dordrecht. Het Wantijbad is een tijdloze creatie van architect Allard Argelo, echt een plek die tot de verbeelding spreekt en de moeite waard is om te bezoeken. Het thema van de expositie is ‘Mens en Natuur’ en wordt georganiseerd door Buro Grenzeloos van Tessa Smal en Joost van den Heuvel. Samen met 24 andere kunstenaars uit verschillende disciplines mag ik aanwezig zijn.

Mert loopt rond met een telefoon en maakt foto’s. Het is een jongen die visueel is ingesteld en hij heeft niet alleen een scherpe, maar ook een wijze blik. Het is een oude ziel in een jong lichaam. Als kinderen mijn stand bezoeken tijdens een expositie, dan word ik altijd helemaal blij. En ieder kind dat mijn stand bezoekt, gaat met een cadeautje naar huis. In zijn geval een boek met mijn bomen en hun verhalen met een persoonlijk verhaal erin. Niet alleen Mert is bijzonder, zijn ouders zijn dat ook. Ze laten hun kind opgroeien in de wereld van creativiteit en stimuleren dat ook. En dat is mooi om te zien. Ze denken niet alleen verder, ze kijken ook verder.

logo no-knock art fair

En dan sta je op de Nock Nock Art Fair en zie je Mert opeens voor je neus staan. Mert met zijn camera in de hand die het schitterende plafond van de gashouder heeft gefotografeerd.

Mert en zijn ouders maken een rondje over de beurs en komen dan opnieuw bij je langs. Ze vertellen dat Mert een werk wil kopen. Hij kiest voor een boom uit de serie vier jaargetijden. En ik weet nog steeds wie er nu trotser is, Mert of ik. Het was in ieder geval een  onvergetelijk moment in mijn leven en ik hoop ook in dat van hem en zijn ouders.

Kleurrijk bos

/in

kleurrijk bos schilderij advandenboom olieverf

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Met de serie Kleurrijk bos bestaat op dit moment uit een drietal schilderijen en een stuk of dertig tekeningen. De lichtval aan de rand tijdens een wandeling in de Lage Vuursche vormde de inspiratie. De grens tussen licht en donker, onbewoond en bewoond, open en besloten. De rand van het bos intrigeerde mij als kind al.

De schilderijen vertellen ook het verhaal hoe wij als mensen proberen om de natuur naar onze hand te zetten. Van designtuinen tot gras dat lekker traag groeit. Van vlinders die zich niet voortplanten tot bloemen die ruiken naar niets.  Hierbij gaan we volledig voorbij aan het feit dat de natuur ook een bewustzijn heeft, dat bomen met elkaar communiceren en dat bossen ons meer te vertellen hebben dan de voor mogelijk houden. In het schilderij hierboven heeft een van deze bomen een tak die is afgezaagd. We amputeren de natuur en hebben daar geen enkel probleem mee. Sterker nog, we zien het als een natuurlijk iets.

Het is mijn bedoeling om in totaal tien werken te maken in deze serie. Inmiddels ben ik begonnen met een studie in potlood op papier. De serie kan gezien worden als een aanvulling op mijn tekeningen van bomen en hun verhalen.

Bezoek mijn atelier
Je bent altijd welkom in mijn atelier in Hilversum of tijdens een van de open atelierdagen. Bezoek alleen op afspraak. Stuur een mail met data waarop je zou kunnen en ik neem contact met je op.

Ad van den Boom 2018 – olie op linnen – 140 x 100 cm

Menselijk of onmenselijk

/in

Foto van mijn moeder en mij als indiaan verkleed. Het pak heeft mijn moeder zelf gemaakt en het was een verjaardagscadeau. Het is een zwart/wit foto uit de jaren zestig, genomen op 1 oktober in onze achtertuin.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Menselijk of onmenselijk dat is de vraag. Ik was negen jaar oud toen mijn moeder na een lang ziekbed overleed. Vier jaar kanker. Als kind heb ik regelmatig aan God gevraagd om haar uit haar lijden te verlossen. Dat heeft hij ook gedaan, op een mooie zomerse dag in augustus met een strakblauwe lucht.
‘Ze kan zo recht naar de hemel,’ zei ik tegen een vriendje dat aan mij vroeg hoe het met mijn moeder ging.

Dezelfde dag nog, werd mijn smeekbede verhoord. Ik werd naar binnen geroepen om te komen eten. Goed en wel zaten we aan tafel of mijn vader werd aan de telefoon geroepen. Aan de telefoon hoorde mijn vader dat zijn vrouw en onze moeder was overleden.
Mijn familie zat vol tranen aan tafel, maar ik was zielsgelukkig met haar dood. Eindelijk verlost uit haar lijden.

Waarom schrijf ik dit?

Ik schrijf dit om erachter te komen hoe jij kijkt tegen het volgende.
Mijn schoonmoeder is negentig jaar oud tot een maand of acht geleden kon ze alles nog. Met haar Mercedes cruisen door Nederland, boodschappen doen, een ommetje maken met iemand uit de straat.
Dat gaat niet meer.
Ze is aan het dementeren geslagen en wel in een hoog tempo. Die snelheid past wel bij haar. Al die andere dingen niet.

Mensen zien die er niet zijn, naar huis willen terwijl je altijd thuis bent en niet meer weten of het acht uur in de morgen of in de avond is. Ook niet meer weten hoe je computer werkt en zelfs het zetten van een handtekening geeft problemen.

De volgende stap is naar een verzorgingshuis en daarmee gaat definitief al haar zelfstandigheid verloren. En dan begint het grote wachten totdat God haar roept om te komen. Maar mijn schoonmoeder is niet gelovig en zal dus niet horen als zij geroepen wordt. Dus ze zal moeten wachten tot haar lichaam het begeeft. Wie ze is en was zal nog verder verdwijnen en wij mogen toekijken hoe dat allemaal gaat. Menselijk of onmenselijk? Wat vind jij?
.
Over de foto: mijn moeder en ik op mijn vierde verjaardag. Als cadeau kreeg ik een door haar gemaakte indianenpak.

Herfst

/in

Vier bomen in herfstkleuren in een fantasie landschap, schilderij acryl op linnen met als titel Herfs

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Herfst is het eerste schilderij uit een nieuwe serie. De serie is geïnspireerd op de zwart wit tekeningen die ik tijdens de lock downs gemaakt heb. In deze tekeningen zijn geschreven verhalen opgenomen. De meeste teksten zijn geschreven in het Nederlands en voor de meeste mensen op deze wereld dus onleesbaar. Hierdoor zijn het grafische elementen geworden. Ook in de natuur zijn er grafische elementen die we niet kunnen lezen.
Zo vertellen alle bomen hun eigen verhaal.
Een verhaal over tijd en leven.
Over hoe stilstaan leidt tot verdieping en diepgewortelde kennis van het bestaan.

Waarom ik steeds verander

Op mijn website kun je zien dat ik niet werk in een stijl, maar dat ik steeds verander.

Die drang om te veranderen ontstaat zodra van mij verwacht wordt dat ik één handschrift zou moeten hebben.  Hoe dit komt kun je hier lezen. En dan is er nog een andere reden. Door mijn verleden in de wereld van advertising ben ik gewend om te denken in concepten. En ieder concept vraagt om een andere uitwerking. Vandaar dat ik soms abstract werk en dan weer realistisch. Ik heb dat crealisme genoemd. Even terug naar het schilderij me de titel Herfst. Bij dit schilderij hoort een verhaal wat je hieronder kunt lezen, het is een sonnet.

Eind zonder begin

Rode en gele bladeren aan de bomen
Het gras nog mals, maar ook vol mos
Vogels horen de winter komen
Paddenstoelen vormen een bos

Struiken tussen zomer en winter in
De zon verliest elke dag aan kracht
Is dit het eind of is dit een nieuw begin
De herfst bekent kleur, toont haar pracht

Regendruppels spatten uiteen op het raam
De wind speelt met de pannen op het dak
Hoog aan de hemel zie ik een ster staan
Het vuur in de haard stelt me op mijn gemak

Het is iedere keer een eind zonder begin
Geeft dat misschien het leven zin

Voor wie dit verhaal leest in vertaling: mijn achternaam betekent boom. Misschien verklaart dat mijn blijvende aandacht voor bomen.

200 jaar oude boom

/in

blog 200 jaar

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Deze boom staat aan het begin van de oprit naar ons huis. Het is een 200 jaar oude boom die ziek is en alleen nog maar leeft omdat een chirurg iedere twee jaar de zieke takken en parasieten verwijderd. De boom is één van de bomen die mij inspireerde om een serie schilderijen te maken waarin bomen hun ‘persoonlijke’ verhaal vertellen. Het zijn wijze verhalen van oude zielen die kijken naar het leven dat hen omringd. Tijdens het proces van scheppen, kwam ik erachter dat bomen net zoals mensen een bepaalde vorm van bewustzijn moeten hebben. En dat zij hun gevoelens moeten kunnen uiten.

Bomen communiceren met elkaar

Nu zag ik onlangs een documentaire van de BBC over bomen en hoe zij met elkaar communiceren. Dat was natuurlijk bijzonder om te zien. Misschien ook voor jou een reden om eens op een andere manier naar bomen te kijken. Verplaats je eens in een boom en stel je eens voor hoe ze naar jou kijken, niet als voorbijganger maar als mens met een bewustzijn. Een boom waar je misschien iets van kunt leren omdat hij iets vertelt over het leven waar jij nog nooit bij stilgestaan hebt.

Het verhaal van deze 200 jaar oude boom kun je lezen op de pagina bomen en hun verhalen.

Grote veranderingen beginnen vaak klein

/in

Sculpturen Compleet beeld in brons Ad van den Boom

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Grote veranderingen beginnen vaak klein

Veel mensen vragen zich af hoe ze veranderingen in hun leven kunnen aanbrengen. Kan ik mijn werk leuker maken?  Hoe vind ik de balans tussen werk en privé? Hoe ga ik om met de verwachtingen van andere mensen waaraan ik moet voldoen? Vragen die ervoor zorgen dat de energie uit je lichaam stroomt als je voor jezelf niet met oplossingen komt. Ik ben gestopt om mezelf deze vragen te stellen. Niet uit luiheid of gemakzucht, maar omdat het geen vragen zijn die een bijdrage leveren aan mijn geluk of aan het geluk van anderen. In plaats daarvan probeer ik iedere dag kleine veranderingen in mijn leven door te voeren.

Zorg voor afwisseling

Ik zal een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Ik maak mijn werk leuker door dingen op andere momenten te doen of op andere plekken of in een andere volgorde. Dat maakt mijn werk afwisselend. Ik zorg er ook altijd voor dat ik eerst de makkelijke dingen doe, omdat die mij snel het gevoel geven dat ik veel gedaan heb. De moeilijke dingen pak ik pas later op, maar daar heb ik dan ook de tijd voor. Nu we het over tijd hebben. Door mijn werk anders in te delen, ontstaat er een andere agenda. Ik ga bijvoorbeeld met mijn vrouw aan het eind van de dag naar de bioscoop. Dat kan ook, omdat ik de volgende ochtend om zes uur opsta om mijn werk te doen. En als ik vroeg opsta heb ik ook de tijd om bijvoorbeeld de keuken op te ruimen of een mail te sturen naar mijn broer die in Qatar woont.

Betekenisvolle momenten

Dat brengt mij bij het voldoen aan verwachtingen van anderen. Ik wil er niet iedere dag voor iedereen zijn, ik wil er alleen zijn als mensen mij nodig hebben en dat zijn vaak belangrijke momenten. Door er op die momenten te zijn kan ik betekenisvol zijn voor de ander en voor mezelf. Door zo te leven voel ik me gelukkig. En misschien kun jij door kleine veranderingen in je leven aan te brengen ook gelukkiger worden. Grote veranderingen beginnen vaak klein.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

De leugen regeert

/in

leugen,beatrix,portret,advandennboom,

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

‘De leugen regeert’ is een uitspraak van Koningin Beatrix. Ze deed deze uitspraak aan het eind van de vorige eeuw. Haar woorden zijn vandaag de dag misschien nog wel actueler dan in die tijd.

Politici die dingen beloven die ze niet kunnen waarmaken. Bedrijven die beweren maatschappelijk verantwoord te ondernemen en er alles aan doen om geen belasting te betalen. Non-profit organisaties die hun ondernemingsdoelen boven maatschappelijke doelen stellen.

Fake news om kiezers te beïnvloeden of gewoon om de publieke opinie te manipuleren. Naast fake news krijgen we bovendien fear news voorgeschoteld. Berichten die de burger moeten voorbereiden op conflicten die nog moeten komen.

De uitspraak van Koningin Beatrix inspireerde mij toentertijd om er een column aan te wijden in Change Your Perspective. Een digitale nieuwsbrief over ontwikkelingen in de wereld van marketing en communicatie.

In mijn column kwam ik tot de conclusie dat reclame eigenlijk het enige in de wereld was, waar mensen op kunnen vertrouwen. Van reclame weet namelijk iedereen dat het ‘fake’ is. “The truth well told” vind ik misschien nog wel de beste omschrijving.

Een leugen blijft niet zonder gevolgen

Overdrijven mag in de reclamewereld niet meer. Adverteerders die de waarheid verdraaien worden aan de schandpaal genageld. De Liegebeestverkiezing van Wakkerdier is daar een mooi voorbeeld van. Reclamemakers die waarden en normen overschrijden, krijgen een tik op de vingers van de reclamecodecommissie. Fabrikanten van homeopathische middelen mogen niets meer beloven als het niet bewezen is. Disclaimers bij financiële producten moeten voorkomen dat consumenten de verkeerde keuzes maken.

De rest van de wereld liegt, maar waarom wordt juist van reclame eerlijkheid verlangd? Is dat niet de omgekeerde wereld? Verdient de zogenaamd maatschappelijk betrokken organisatie die dat niet is dan geen eigen keurmerk? En waarom beginnen nieuwsuitzendingen niet standaard met een waarschuwing dat berichtgeving ook misleidend kan zijn? Zou het niet logisch zijn als sportwedstrijden vooraf melden dat doping een rol kan spelen? En zou het niet terecht zijn om onderaan een verkiezingsbiljet te vermelden dat een verkiezingsbelofte geen garantie is?

Elke boodschap die on- of offline gecommuniceerd wordt, zou bovendien voorzien moeten worden van een waarschuwing. Maar dat gaat natuurlijk niet gebeuren. We zullen moeten accepteren dat de leugen in alle hoeken van de samenleving regeert. Behalve dan in de wereld van reclame. En terwijl ik dit schrijf, ben ik opnieuw trots dat ik in die wereld werkzaam ben.

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren

BewarenBewaren