A CHILD IS BORN
A child is born is de titel van een serie schilderijen die ontstond in de nacht dat onze zoon werd geboren.
Niet als project, maar als reactie.
Na een bevalling van ruim zesendertig uur kwamen we thuis.
Mijn vrouw was uitgeput. Onze zoon sliep.
De wereld was stil, maar in mij niet.
Het was vanzelfsprekend dat zij moest rusten.
En net zo vanzelfsprekend dat ik wakker bleef.
Niet uit heldendom, maar uit waakzaamheid.
Alsof aanwezig zijn het enige was wat ik kon doen.
Tegen middernacht werd wakker blijven moeilijk.
Kijken, luisteren, wachten — niets hield me scherp.
Dus verhuisde ik met onze zoon naar de keuken.
Hij sliep. Ik werkte.
Daar ontstond een serie schilderijen.
Niet om de geboorte te verklaren,
maar om vast te leggen hoe dit moment zich aan mij voordeed.
Hoe nabijheid voelt wanneer je niets kunt doen.
Hoe groot een begin is, en hoe klein je rol kan lijken.
Tijdens het werken kwam de bevalling terug.
Niet als herinnering, maar als lichaamservaring.
De kracht van mijn vrouw.
De machteloosheid van de man.
De aanwezigheid zonder ingrijpen.
Met acryl en oostindische inkt op papier legde ik vast
wat zich niet liet sturen, alleen toelaten.
De serie kreeg de titel A child is born.
Niet als statement. Maar als constatering.
De liefde die je bij je draagt, vecht zich een weg naar buiten.
Bewondering voor de afschuwelijke pijn die je doorstaat.
Elke wee is en was, is en was. Elke wee is en was, is jij was ik.
Eén centimeter is verder weg dan een reis om de wereld.
Je overtreft me elke seconde 1000 maal.
Oneindig veel keer.
Knippen en scheuren is het offer dat je moet brengen.
Je brengt het met liefde, ons kind is gebaard.
Alles wat uit je komt is mooi.
Het wonder dat ons kind heeft gevoed.
A child is born is de meest dierbare serie schilderijen die ik heb gemaakt.
Ze ontstonden rond een moment dat zich niet laat overtreffen.
Niet omdat het groots was, maar omdat het alles omvatte.
Wanneer ik de werken terugzie of aanraak,
keert iets van dat moment terug.
Niet als herinnering, maar als gevoel.
Veel ervaringen laten we voorbijgaan zonder ze vast te leggen.
We vertrouwen erop dat ze blijven.
Of we beginnen er niet aan, uit angst dat het niets wordt.
Deze serie ontstond zonder plan.
Niet om te bewaren, niet om te delen,
maar om aanwezig te zijn.
Wat er daarna mee gebeurt,
laat ik aan de ander over.