Tag Archief van: energie

Nooit, misschien, ooit

Oude boom van onderaf gefotografeerd met een wonderlijke kruin. Een levende sculputuur die de verbinding legt tussen hemel en aard

Nooit, misschien, ooit

Ergens ver weg in de tijd,
waar de zon en de maan
elkaar kussen in maneschijn
en vogels een lied zingen
dat nooit is gehoord.

Daar, op die plek ergens in het heelal,
verschijnt een persoon uit het niets.

Het is iemand zonder verleden en zonder toekomst,
iemand van hier en nu, ver weg en dichtbij,
wiegend op een bloem die ruikt naar jasmijn.

Onder zijn voeten
kust het water de kust op het moment dat het moet.
Wij mensen noemen het eb en vloed:
het ritme van het leven,
het bonken van het hart in je keel.

Zout is het schuim op de golven,
kwallen verdrinken in het zand van droogte en afschuw.

Het is het oneigenlijke verhaal van het leven,
een hoofdstuk dat nooit af is,
omdat elke eerste zin tekortschiet om het verhaal te dragen.

Het heeft iets te maken met het lot,
dat je het wel kunt voelen, zien en ruiken,
maar dat je niet de kracht hebt om het om te buigen.
Gewoonweg omdat je een profeet bent
en geen mens.
Dat is ook de reden dat ze je nooit zullen begrijpen.

Bomen en de wind

Schilderij van een abstracte groene boom tegen een diepe blauwe lucht, opgebouwd uit duizenden stippen en patronen die de verhalen van de natuur verbeelden. Het landschap eronder, met vloeiende rode en groene vormen, symboliseert de verbinding tussen aarde, water en tijd

De dag dat de wind sprak

De dag dat de wind vertelde dat de mensheid niet meer wist wat leven is of was.
De bomen hadden het al eerder gevoeld. Hun wortels waren één met de aarde, hun bladeren verbonden met de zon. Het water zorgde voor een eeuwige verbinding. De energie die zo ontstond was blijvend — een kracht die voor levens van tijdelijke aard nauwelijks te bevatten is.

Wat is honderd jaar voor een bos dat duizenden jaren bestaat?

Bomen als getuigen van tijd

Bomen dragen een stille wijsheid. Ze zien generaties komen en gaan, zonder oordeel, zonder haast. In een wereld waar wij de tijd vaak opjagen, lijken bomen juist de tijd te bewaren. Ze herinneren ons eraan dat er ritmes bestaan die ouder zijn dan de mensheid zelf.

Mondriaan en de mens

Mondriaan abstraheerde de natuur tot lijnen en vlakken. Wat hij in feite deed, was de natuur onderwerpen aan de blik van de mathematisch denkende mens. Een heldere, briljante blik, maar ook één die de wilde onvoorspelbaarheid van het bos terugbracht tot een strak raster.

En toch is er iets te leren van zijn werk: hoe een enkele lijn of kleur de essentie kan vangen van een landschap, een boom of een seizoen.

Mijn blik: de ogen van bomen

Ook ik wil de natuur abstraheren. Niet door haar in kaders te dwingen, maar door te kijken met de ogen van de bomen zelf. Door te luisteren naar hun verhalen, gefluisterd in de wind en geschreven in hun ringen.

Mijn werk is een zoektocht naar een nieuwe beeldtaal, waarin mens en natuur elkaar niet langer bevechten, maar elkaar spiegelen. Waarin een bospad niet alleen een weg is, maar ook een pad dat stil wacht of plotseling opspringt — levend, zoals wij dat ooit waren.

Bomen en hun verhalen

In mijn schilderijen en installaties geef ik bomen een stem. Elk werk begint met een verhaal — een ontmoeting met een boom, een herinnering aan een bos, of een filosofische gedachte over de kracht van wortels en vertakkingen. Door duizenden handgemaakte stippen, lijnen of kleuren laat ik de gelaagdheid van hun bestaan zien: stil, maar vol beweging.

Met Bomen en hun verhalen wil ik de bezoeker even laten stilstaan. Niet alleen bij de schoonheid van een boom, maar bij de tijd die erdoorheen ademt — de eeuwen, de stormen, de stille groei. Mijn kunst is een uitnodiging om opnieuw te leren luisteren naar wat leeft, en wat wij vaak over het hoofd zien. Bezoek mijn atelier op afspraak.

Grote veranderingen beginnen vaak klein

Sculpturen Compleet beeld in brons Ad van den Boom

Grote veranderingen beginnen vaak klein

Veel mensen vragen zich af hoe ze veranderingen in hun leven kunnen aanbrengen. Kan ik mijn werk leuker maken?  Hoe vind ik de balans tussen werk en privé? Hoe ga ik om met de verwachtingen van andere mensen waaraan ik moet voldoen? Vragen die ervoor zorgen dat de energie uit je lichaam stroomt als je voor jezelf niet met oplossingen komt. Ik ben gestopt om mezelf deze vragen te stellen. Niet uit luiheid of gemakzucht, maar omdat het geen vragen zijn die een bijdrage leveren aan mijn geluk of aan het geluk van anderen. In plaats daarvan probeer ik iedere dag kleine veranderingen in mijn leven door te voeren.

Zorg voor afwisseling

Ik zal een voorbeeld geven van wat ik bedoel. Ik maak mijn werk leuker door dingen op andere momenten te doen of op andere plekken of in een andere volgorde. Dat maakt mijn werk afwisselend. Ik zorg er ook altijd voor dat ik eerst de makkelijke dingen doe, omdat die mij snel het gevoel geven dat ik veel gedaan heb. De moeilijke dingen pak ik pas later op, maar daar heb ik dan ook de tijd voor. Nu we het over tijd hebben. Door mijn werk anders in te delen, ontstaat er een andere agenda. Ik ga bijvoorbeeld met mijn vrouw aan het eind van de dag naar de bioscoop. Dat kan ook, omdat ik de volgende ochtend om zes uur opsta om mijn werk te doen. En als ik vroeg opsta heb ik ook de tijd om bijvoorbeeld de keuken op te ruimen of een mail te sturen naar mijn broer die in Qatar woont.

Betekenisvolle momenten

Dat brengt mij bij het voldoen aan verwachtingen van anderen. Ik wil er niet iedere dag voor iedereen zijn, ik wil er alleen zijn als mensen mij nodig hebben en dat zijn vaak belangrijke momenten. Door er op die momenten te zijn kan ik betekenisvol zijn voor de ander en voor mezelf. Door zo te leven voel ik me gelukkig. En misschien kun jij door kleine veranderingen in je leven aan te brengen ook gelukkiger worden. Grote veranderingen beginnen vaak klein.

BewarenBewaren

BewarenBewaren