Zeg nooit nooit

/in

Abstracte sculptuur Levenskracht van Ad van den Boom, met organische grijze lussen die vanuit één stam groeien op een vierkante sokkel.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

ZEG NOOIT NOOIT

Tien jaar geleden stopte ik definitief met beeldhouwen.
Ik had geen idee meer wat ik moest maken en ook niet de energie om met een steen van honderd kilo aan de slag te gaan.

Toen kwam corona en herontdekte ik de bomen en hun verhalen.

Toen ik die eenmaal gevonden had, vroeg ik me af of ik van een van mijn schilderijen weer een driedimensionaal werk kon maken.
Vijf jaar later is het dan zo ver.

Dit is het eerste beeld uit de serie Bomen en hun verhalen met als titel: levenskracht.
Niet uitgevoerd in brons, maar in kunsthars. Lichter, eenvoudiger te plaatsen en minder aantrekkelijk voor diefstal.
Tien jaar geleden wist ik zeker dat ik nooit meer zou beeldhouwen.

Zeg nooit nooit.

Lees hier het verhaal achter levenskracht

Sculpturen uit het verleden

Crealisme en beeldhouwkusnt

Bomen en hun verhalen

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Je bent zo oud als je denkt

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

JE BENT ZO OUD ALS JE DENKT

Een jaar geleden besloot ik me alleen nog te richten op Bomen en hun Verhalen en het crealisme. Niet kijken naar wat het is, maar naar wat het kan zijn.

Crealisme gaat niet alleen over wat je maakt. Het gaat ook over de vraag of je als mens in staat bent een andere draai aan je leven te geven.

Ik heb de leeftijd waarop veel mensen stoppen met werken. Soms uit vrije wil, soms omdat het van hen wordt verwacht.

De afgelopen maanden heb ik ervaringen opgedaan die ik anders nooit zou hebben gehad. Ik kwam terecht op de NockNock Art Fair, ArtistMeeting Brugge en bij Appie Gallery in Amsterdam. Als oudste beginnende kunstenaar.

Misschien is het mooiste wel dat jonge mensen zich net zo goed tot mijn werk aangetrokken voelen als oudere mensen.

Ik schrijf dit niet om te vertellen hoe geweldig ik bezig ben. Ik schrijf het om leeftijdsgenoten te laten zien dat het mogelijk is je leven een andere draai te geven.

Niet omdat het vanzelf een succes wordt. Maar omdat het levensenergie geeft. Of anders gezegd: Je bent zo oud als je denkt.

Bomen en hun verhalen

Soms is oud gewoon beter

Onvergetelijke moment

Niet wat het is, maar wat het kan zijn

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Buiten

/in

Dreamscape Serie 4 / #3 van Ad van den Boom, een abstract landschap in blauw, groen en oranje, tentoongesteld bij Art Hilversum.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

BUITEN

Buiten is de titel van een groepsexpositie die deze zomer wordt gehouden in de galerie van Art Hilversum.

In de 17e eeuw genoten Nederlandse landschapsschilders internationaal aanzien. Hun landschappen ontstonden meestal niet buiten, maar in het atelier.

Voor deze tentoonstelling heb ik gekozen voor Dreamscape Serie 4 / #3. Dus, in tegenstelling tot wat mensen misschien van mij verwachten, deze keer geen schilderij uit de serie Bomen en hun verhalen.

Ook dit schilderij is niet buiten in de natuur gemaakt, maar binnen, net als de landschappen uit de 17e eeuw.

De landschappen uit de serie Dreamscapes zijn niet bedoeld als weergave van een bestaande werkelijkheid. Je kunt erin zien wat je erin wilt zien. De werken hebben geen afzonderlijke titel. Ze verwijzen niet naar een plek en niet naar een tijd.

Wat zichtbaar wordt, ontstaat bij de kijker.

Niet wat het is, maar wat het kan zijn. In jouw hoofd, in mijn hoofd.

Het werk is niet aan de voorzijde gesigneerd, maar aan de zijkant. Een handtekening op het beeld zou het te veel mijn werkelijkheid maken. En dat is het niet.

Dreamscape Serie 4 / #3
Olieverf op canvas
100 × 100 cm

Deelnemende kunstenaars

Ad van den Boom, Max Eilander, Paul Faber, Anet Kazemier, Mark van Praagh, Roy Scholten, Hapé Smeele, Joke Struik, Eric Tiggeler, Fred Trappenburg en Ems Willems.

Meer informatie over de tentoonstelling en de deelnemende kunstenaars is te vinden op de website van Art Hilversum.

Lees meer over de serie Dreamscape

Voorbij wat je kunt zien

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Het verhaal van de jongen en de boom

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Vriendschap

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

VRIENDSCHAP

Dit is het tweede schilderij met drie bomen. Net zoals in het schilderij met als titel ‘Verbondenheid’ staat in het midden een cipres. Het eerste werk is verkocht. Aan een bijzonder en innemend mens.
Dit nieuwe schilderij ontstond omdat het beeld van drie verschillende bomen me bleef inspireren.

Bomen weten dat ze samen sterker zijn. In een bos kan de temperatuur op warme dagen soms wel zeven graden lager liggen. Ze geven elkaar beschutting, houden de grond koel en vangen samen de wind op. Ze hebben elkaar nodig om de hitte te doorstaan en niet ten onder te gaan in een storm.

Voor bomen is vriendschap geen keuze.
Ze groeien naast elkaar op en moeten het doen met wie er om hen heen staat. Ze verschillen in vorm, kleur en karakter, maar geen enkele boom probeert de ander te veranderen.
Vriendschap gaat over geven en delen, maar ook over gelijkwaardigheid en respect. Voor bomen is dat vanzelfsprekend. Voor mensen is het vaak een ideaal om na te streven. Niet alleen tussen vrienden, maar ook tussen landen en overtuigingen.
Misschien moeten we minder kijken naar wat ons van elkaar onderscheidt en meer naar wat ons verbindt.
Je hoeft maar door een bos te wandelen om te zien dat het kan.

Titel: Vriendschap
Techniek en formaat: acryl op linnen – 80 x 90 cm
Serie: Bomen en hun verhalen
Beschikbaarheid: op aanvraag
Status: in voorbereiding voor de EuropArtFair

Verwant werk: Verbondenheid

Schilderij van drie bomen van Ad van den Boom. Het werk laat zien hoe bomen als symbool voor verbondenheid en landschap terugkeren in zijn schilderijen en tekeningen. Het maakt deel uit van de serie Bomen en hun Verhalen.

Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.

Bomen en hun verhalen

Niet zien, maar zijn

Vier stemmen uit de kunstwereld

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Verwant werk: verbondenheid.

Appie en Ad

/in

Ad van den Boom bij Appie Gallery in Amsterdam, staand naast het werk van Blanca van Haren, Het Meisje van Metaal.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Appie en Ad

Afgelopen weekend was ik voor de eerste keer suppoost in de gallery van Appie aan de Ten Katestraat in Amsterdam.

Aan de muren hingen de werken van Blanca van Haren. Zij noemt zichzelf Het Meisje van Metaal.
Een mooie naam, maar ook een beetje misleidend.
Want wie haar werk ziet, merkt al snel dat metaal bij haar niet hard of afstandelijk wordt.
Het buigt, stroomt en beweegt. Alsof het materiaal zelf op zoek is naar zachtheid.

Dat vind ik bijzonder.

In haar werk ontstaat een spanning tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen staal en beweging en
tussen vorm en gevoel. Het gaat niet alleen om het materiaal, maar om wat ze ermee vertelt.
Haar werken lijken stil te hangen, maar ondertussen gebeurt er van alles.
Er is beweging, verbinding en verwondering.

Misschien raakte mij dat juist omdat ik in mijn eigen werk ook zoek naar die laag achter wat zichtbaar is.
Niet alleen kijken naar wat iets is, maar naar wat het kan zijn.

Eind november heb ik zelf een solotentoonstelling bij Appie. Dat voelt als een compliment.
Niet omdat ik daar zomaar mag hangen, maar omdat de plek klopt.
De gallery heeft iets onbevangens.
Geen zware afstandelijkheid, geen drempel die te hoog ligt, maar een ruimte waar mensen echt kijken.

Op de Nock Nock Artfair en tijdens de Artist Meeting in Brugge merkte ik al dat mijn werk
vaak goed valt bij mensen die jong van geest zijn. Soms zijn ze rond de dertig. Soms twee keer zo oud.
Leeftijd zegt in dat opzicht niet zo veel.

Het gaat om de manier van kijken.

Mensen die nog kunnen blijven staan. Die zich willen laten verrassen.
Die niet meteen hoeven te weten wat ze zien, maar eerst willen voelen wat er gebeurt.

Misschien past mijn werk daarom bij Appie.

Omdat het daar niet alleen gaat om kunst aan de muur, maar om kijken met open ogen.
Om beweging. Om verwondering. Om de mogelijkheid dat iets meer is dan je in eerste instantie dacht.

Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.

Crealisme Artist Statement

Niet zien, maar zijn

Oorspronkelijk of kunstmatig

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Buurvrouwen op pad

/in

Twee buurvrouwen poseren lachend voor de kleurrijke boomschilderijen van Ad van den Boom tijdens de ArtistMeeting in Brugge.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Buurvrouwen op pad

De ArtistMeeting in Brugge had twee lange gangen. Mijn stand was te vinden aan het einde van de gang aan de linkerkant.
Het was rond drie uur ’s middags toen twee vrouwen de hoek om kwamen.

De vrouw rechts kwam uit Iran, de vrouw links uit Brugge. Ze waren buurvrouwen.

Zodra de vrouw uit Iran mijn schilderijen zag, raakte ze zichtbaar ontroerd. Ze begon enthousiast te praten,
bijna buiten zichzelf van blijdschap. Haar buurvrouw probeerde haar rustig te houden.

“Dit is zo mooi. Zulke dingen heb ik zo gemist. Ik wil er eentje kopen. Zijn ze duur?”

Haar buurvrouw keek glimlachend toe.
“Ze woont nog maar drie weken naast me,” zei ze.
“Ze komt eigenlijk bijna niet buiten. Ik had twee vrijkaartjes voor de beurs, dus ik heb haar meegenomen.
Dan komt ze tenminste ergens. Thuiszitten is niet goed.”

Daarna wilde ze op de foto met mijn schilderijen op de achtergrond.
Wat begon als één foto, werd een kleine fotosessie.
Ze lachte, keek, wees, ging anders staan, wilde nog een foto en daarna nog een.

“Zal ik ook een foto van jullie samen maken?” vroeg ik toen ze klaar waren.

Dat vonden ze een goed idee.

Waarom deel ik dit verhaal?

Omdat dit moment voor mij liet zien wat kunst kan doen. Kunst kan mensen in beweging brengen.
Kleuren kunnen iemand raken voordat er woorden zijn. En soms zijn mijn bomen blijkbaar meer dan schilderijen aan de muur.
Ze worden een aanleiding om naar buiten te gaan, om samen te kijken, om even ergens anders te zijn.

Ik zou nog een mailtje krijgen om de foto met hen te delen.
Jammer genoeg heb ik niets meer gehoord.
Misschien herkent iemand een van deze twee vrouwen. Dan stuur ik de foto alsnog graag naar hen door.

Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.

Waardering is onbetaalbaar

Grote verandering beginnen vaak klein

Creatief in de reclame

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Tussen de bladeren – een schilderij over kijken en zijn

/in

Abstract schilderij van Ad van den Boom met stippen, lijnen en open ruimtes die verwijzen naar bladeren, beweging en verbondenheid tussen bomen.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Tussen de bladeren

Dit werk komt niet uit de lucht vallen.
Het is het resultaat van een proces dat ik doormaak.
Niet alleen in mezelf, maar ook in contact met de mensen om me heen.

Steeds vaker vragen mensen hoe zo’n werk ontstaat.
Misschien begint het antwoord daarop bij crealisme.

Creatief kijken naar de wereld om me heen.
Niet alleen kijken naar wat iets is, maar naar wat het kan zijn.

De eerste stap was mezelf verplaatsen in een boom.
De tweede stap is mezelf verplaatsen in het gevoel van een boom.

Niet zien, maar zijn.
Ook dat is crealisme.

Van een afstand lijkt het misschien een abstract patroon.
Een veld van stippen, lijnen, bewegingen en open ruimtes.

Maar voor mij zijn die puntjes geen puntjes.

Het zijn bladeren.

Bladeren die samen deze keer geen boom afbeelden.
Niet letterlijk.

Ze roepen een wereld op.
Een netwerk van groei, licht, schaduw, adem en aanwezigheid.

In mijn eerdere bomen was de boom nog herkenbaar.
Een stam, een kruin, een landschap.

In dit werk schuift dat langzaam op.

Ik kijk niet meer alleen naar de boom zelf,
maar naar wat zich tussen de bladeren afspeelt.

Daar ontstaat iets wat moeilijker te benoemen is.

Geen afbeelding van de natuur,
maar een poging om haar beweging te volgen.

Hoe alles met elkaar verbonden is, hoe niets stilstaat.
Hoe kijken nooit helemaal begrijpen wordt.

Daarom heet dit werk Ondoorgrondelijk.

Titel: Ondoorgrondelijk
Techniek en formaat: acryl op linnen – 80 x 100 cm
Serie: Bomen en hun verhalen 
Beschikbaarheid: op aanvraag
Locatie: atelier Hilversum

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Crealisme Artist Statement

Waarom al die puntjes

Bomen op canvas

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Een doorbraak hoeft niet groot te zijn

/in

Bezoekers bekijken op de ArtistMeeting in Brugge schilderijen van Ad van den Boom, opgebouwd uit duizenden met de hand gezette puntjes.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Een doorbraak hoeft niet groot te zijn

Ouderwetse koetsjes, goudkleurig bier, heerlijke Vlaamse stoof en een lucht zo blauw als in mijn schilderijen.
Het decor van de Artist Meeting in Brugge.

De afgelopen dagen stond ik samen met Lydia Medinger op deze kunstbeurs. Voor de eerste keer in het buitenland met mijn Bomen en hun Verhalen.
Het regende complimenten. Van collega-kunstenaars, van bezoekers, van mensen die even bleven staan en daarna nog eens terugkwamen.

“Ik was afgelopen weekend in Wenen, waar ik werk van Picasso en Monet zag.
Ik ben oprecht verbaasd dat u mij met uw schilderijen ook in vervoering kunt brengen. Werkelijk adembenemend.”

“Amai, wat zijn ze prachtig.”

“Crealisme… daar heb ik nog nooit van gehoord.”

“Die kleuren zijn zo mooi en intens. En al die puntjes. Zet u die allemaal met de hand?”

“En die verhalen zijn ook mooi, schrijft u die zelf?”

“Ik ben zo blij dat jullie mijn buren zijn.”

Zomaar wat reacties.
Kunst maken, kunst bekijken, kunst kopen.
Mensen kijken, voelen, twijfelen, lopen nog een rondje, komen terug. Soms moet een schilderij indalen.

Zondagmiddag leek het daarbij te blijven. Veel belangstelling, veel mooie woorden, maar nog geen beslissing.
Tot er ineens meerdere mensen aangaven dat ze een of meer werken wilden hebben.

En zo gebeurde het dat we maandagavond het eerste schilderij mochten ophangen in een prachtig huis, ergens onder Brugge.

Een van mijn schilderijen is opgenomen in een familie.
Misschien hoeft een doorbraak niet groter te zijn dan dat.

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent zo groot als je denkt

Grote verandering beginnen vaak klein

Spelen met de kleuren van de regenboog

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Van Amsterdam naar Hilversum naar Brugge

/in

Crealisme schilderij van een boom, symbool voor verbondenheid, groei en innerlijke rust.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Begin dit jaar besloot ik om niet langer in opdracht te werken, maar me volledig te richten op mijn eigen projecten.
Zo nu en dan mis ik het contact met klanten en hun vragen die opgelost moeten worden.
Maar aan de andere kant is het ook goed om eindelijk eens over je eigen vragen na te denken. Niet stilzitten, maar doorgaan.

En aangezien ik altijd beweer dat leeftijd niets met ouderdom te maken heeft, moest ik dat ook aan mezelf bewijzen.
Dat ik nog steeds de energie kan opbrengen om iets nieuws te beginnen.
Om met mijn creativiteit te proberen de wereld een beetje beter te maken.

Dat kost energie.
En het geeft energie.

Opnieuw beginnen aan het einde van je werkende leven voelt een beetje alsof je weer met je reclamemap op audiëntie
moet bij alle grootheden in de reclame. Een beetje dat gevoel.

Maar een half jaar verder ben ik toch al ergens gekomen.

De komende weken is mijn werk op drie plekken te zien.

Op 21 mei opent de tentoonstelling bij Artfello in Amsterdam.
Op 30 mei volgt een opening bij Mijn Lijstenmakerij in Hilversum.
En van 5 tot en met 7 juni neem ik voor het eerst deel aan ArtistMeeting in Brugge.

Vooral naar Brugge kijk ik uit.
Niet omdat de andere plekken minder belangrijk zijn, maar omdat het voelt als een volgende stap:
mijn bomen en hun verhalen in een nieuwe omgeving, tussen een internationaal publiek.

Daar had ik veertig jaar geleden voor getekend.
En nu nog steeds.

Toen figuurlijk.
Nu letterlijk.

Eigenlijk verandert er niets.
Als je wilt komen kijken, ben je natuurlijk van harte welkom.
Sterker nog: het zou mooi zijn om je te ontmoeten.

Misschien niet alleen om mijn werk te zien, maar ook om je te laten inspireren om aan iets nieuws te beginnen.
En je niet te laten leiden door je leeftijd, maar door je dromen.

Meer over Crealisme

Bomen en hun verhalen

NockNock Art Fair 2026

De grootste beweging zit in jezelf

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Hoe voelt de herfst?

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Hoe voelt de herfst voor een boom?

We kijken naar bomen. We zien een stam, een kruin, takken en bladeren. Soms struikelen we over de wortels.
We luisteren naar het ritselen van de bladeren. En als we onder een boom staan, horen we hoe de wind speelt met takken en blad.
In mijn schilderijen en tekeningen heb ik bomen een stem gegeven.

Bomen als storytellers

Om je gerust te stellen: ik geloof niet dat bomen kunnen praten.
Waar ik wel in geloof, is dat je anders naar de werkelijkheid gaat kijken wanneer je je in een boom verplaatst.
Naar de werkelijkheid van mensen, bedoel ik dan.

Bomen zijn toeschouwers in het leven van wezens die bewegen. Rotsen in de branding, zou je ze kunnen noemen.
Of levende vormen met een collectief geheugen. Voor mij zijn het daarom storytellers.

Ze vertellen verhalen over bewegende wezens. Over mensen die zo vluchtig zijn als parfum.
Ze komen voorbij, laten even iets achter en verdwijnen weer.
Bomen blijven.
Ze geven zuurstof, maar niet alleen dat.

Ze laten zien dat je alleen jezelf nodig hebt om te groeien. En tegelijk dat je het samen beter hebt.
Met wortels, schimmels, vogels, insecten, wind, regen, licht en alles wat leeft om hen heen.
Bomen weten meer dan mensen denken.

Maar hoe voelt het om een boom te zijn?

Wat gebeurt er als ik me niet langer laat leiden door mijn ogen, maar door mijn ziel? Door dat deel van mij dat niet kijkt, maar voelt?

Kan ik dat visualiseren?
Kan ik dat abstraheren?

Waar Mondriaan de boom terugbracht tot lijn en verhouding, zoekt dit werk naar de emotionele binnenkant van de boom.
Naar warmte, sapstroom en terugtrekkende kracht. De kleuren bewegen tussen groei en verval, tussen gloed en verstilling.

Misschien speelt het mee dat ik in Hilversum woon. De plek waar Mondriaan waar begon aan zijn ontdekkingstocht naar abstractie.
Misschien is dit werk daarom ook op mijn pad gekomen.

Het eerste schilderij in deze reeks heeft de titel Herfst gekregen.

Hoe voelt de herfst voor een boom?
En welke gedachten zouden daaruit kunnen ontstaan?

Niet als waarheid.
Niet als overtuiging.
Alleen als inspiratie.

Titel: Hoe voelt de herfst?
Techniek en formaat: olie op linnen – 20 x 30 cm
Serie: Bomen en hun verhalen
Beschikbaarheid: op aanvraag
Locatie: atelier Hilversum

Lees hier het verhaal achter Herfst

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Over kunst, kritiek en vooruitgang

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar die werkt in Hilversum en in Grächen (Zwitserland)
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.