Tag Archief van: tijd

Van Amsterdam naar Hilversum naar Brugge

/in
Crealisme schilderij van een boom, symbool voor verbondenheid, groei en innerlijke rust.

Bomen spreken de taal van het leven

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Begin dit jaar besloot ik om niet langer in opdracht te werken, maar me volledig te richten op mijn eigen projecten.
Zo nu en dan mis ik het contact met klanten en hun vragen die opgelost moeten worden.
Maar aan de andere kant is het ook goed om eindelijk eens over je eigen vragen na te denken. Niet stilzitten, maar doorgaan.

En aangezien ik altijd beweer dat leeftijd niets met ouderdom te maken heeft, moest ik dat ook aan mezelf bewijzen.
Dat ik nog steeds de energie kan opbrengen om iets nieuws te beginnen.
Om met mijn creativiteit te proberen de wereld een beetje beter te maken.

Dat kost energie.
En het geeft energie.

Opnieuw beginnen aan het einde van je werkende leven voelt een beetje alsof je weer met je reclamemap op audiëntie
moet bij alle grootheden in de reclame. Een beetje dat gevoel.

Maar een half jaar verder ben ik toch al ergens gekomen.

De komende weken is mijn werk op drie plekken te zien.

Op 21 mei opent de tentoonstelling bij Artfello in Amsterdam.
Op 30 mei volgt een opening bij Mijn Lijstenmakerij in Hilversum.
En van 5 tot en met 7 juni neem ik voor het eerst deel aan ArtistMeeting in Brugge.

Vooral naar Brugge kijk ik uit.
Niet omdat de andere plekken minder belangrijk zijn, maar omdat het voelt als een volgende stap:
mijn bomen en hun verhalen in een nieuwe omgeving, tussen een internationaal publiek.

Daar had ik veertig jaar geleden voor getekend.
En nu nog steeds.

Toen figuurlijk.
Nu letterlijk.

Eigenlijk verandert er niets.
Als je wilt komen kijken, ben je natuurlijk van harte welkom.
Sterker nog: het zou mooi zijn om je te ontmoeten.

Misschien niet alleen om mijn werk te zien, maar ook om je te laten inspireren om aan iets nieuws te beginnen.
En je niet te laten leiden door je leeftijd, maar door je dromen.

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent groot als je denkt

Groet verandering beginnen vaak klein

Hoe voelt de herfst?

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Hoe voelt de herfst voor een boom?

We kijken naar bomen. We zien een stam, een kruin, takken en bladeren. Soms struikelen we over de wortels.
We luisteren naar het ritselen van de bladeren. En als we onder een boom staan, horen we hoe de wind speelt met takken en blad.
In mijn schilderijen en tekeningen heb ik bomen een stem gegeven.

Bomen als storytellers

Om je gerust te stellen: ik geloof niet dat bomen kunnen praten.
Waar ik wel in geloof, is dat je anders naar de werkelijkheid gaat kijken wanneer je je in een boom verplaatst.
Naar de werkelijkheid van mensen, bedoel ik dan.

Bomen zijn toeschouwers in het leven van wezens die bewegen. Rotsen in de branding, zou je ze kunnen noemen.
Of levende vormen met een collectief geheugen. Voor mij zijn het daarom storytellers.

Ze vertellen verhalen over bewegende wezens. Over mensen die zo vluchtig zijn als parfum.
Ze komen voorbij, laten even iets achter en verdwijnen weer.
Bomen blijven.
Ze geven zuurstof, maar niet alleen dat.

Ze laten zien dat je alleen jezelf nodig hebt om te groeien. En tegelijk dat je het samen beter hebt.
Met wortels, schimmels, vogels, insecten, wind, regen, licht en alles wat leeft om hen heen.
Bomen weten meer dan mensen denken.

Maar hoe voelt het om een boom te zijn?

Wat gebeurt er als ik me niet langer laat leiden door mijn ogen, maar door mijn ziel? Door dat deel van mij dat niet kijkt, maar voelt?

Kan ik dat visualiseren?
Kan ik dat abstraheren?

Waar Mondriaan de boom terugbracht tot lijn en verhouding, zoekt dit werk naar de emotionele binnenkant van de boom.
Naar warmte, sapstroom en terugtrekkende kracht. De kleuren bewegen tussen groei en verval, tussen gloed en verstilling.

Misschien speelt het mee dat ik in Hilversum woon. De plek waar Mondriaan waar begon aan zijn ontdekkingstocht naar abstractie.
Misschien is dit werk daarom ook op mijn pad gekomen.

Het eerste schilderij in deze reeks heeft de titel Herfst gekregen.

Hoe voelt de herfst voor een boom?
En welke gedachten zouden daaruit kunnen ontstaan?

Niet als waarheid.
Niet als overtuiging.
Alleen als inspiratie.

Lees hier het verhaal achter Herfst

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent groot als je denkt

AtistMeeting Brugge

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Zomer in Brugge

Grenzen zijn er om te verleggen. En soms maakt je dat een beetje onzeker.
Zeker als je bedenkt dat dit de eerste buitenlandse kunstbeurs is waar ik met mijn werk te vinden ben.
Hier is onder andere het bovenstaande schilderij Zomer te zien.

ArtistMeeting in Brugge

ArtistMeeting is een moment van interactie tussen kijkers en makers.
Maak kennis met kunstenaars en het verhaal achter hun werk. Het is een plaats waar jong talent wordt ontdekt en waar gevestigde waarden opnieuw aan bod komen. Kunstgaleries kunnen scouten naar aanwinsten om internationaal te vertegenwoordigen. Kunstliefhebbers en verzamelaars doen gegarandeerd een ontdekking.

ArtistMeeting vindt plaats van vrijdag 5 tot en met zondag 7 juni in het centrum van Brugge. 

Lees meer over
crealisme

bomen en hun verhalen

artist statement

Crealisme en bomen en hun verhalen

/in

Groen geschilderd boompje op papier van Ad van den Boom, met een donkere stam en een organische kroon die balanceert tussen herkenbare boomvorm en verbeelding.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Crealisme en bomen en hun verhalen

Dingen omdraaien is de basis van Crealisme. Niet meteen aannemen wat mensen zeggen. Niet meteen geloven wat je ziet. En vooral: niet denken dat kijken automatisch ook zien is. Voor mij is dat Crealisme: creatief kijken naar de realiteit.

Als ik het dus over bomen heb, kijk ik niet alleen naar een boom. Ik stel me voor dat de boom naar mij kijkt.
En als een boom naar mij kijkt, ziet hij een mens.

Dat is de basisgedachte achter mijn schilderijen met bomen. Het zijn bomen die niet precies lijken op bomen in de werkelijkheid. Dat is bewust. Als een boom te veel op een echte boom lijkt, weet je hoofd meteen wat het ziet. Boom. Stam. Takken. Bladeren. Klaar.

Maar mijn bomen kijken naar jou en daarom moet jij anders kijken naar hen.
Ze moeten even vreemd lijken. Even niet helemaal passen bij wat je al kent. Daardoor ontstaat ruimte.
Je kijkt langer.
Je vraagt je af: wat is dit voor een boom?
Waarom staat hij daar zo?
Wat wil hij vertellen?

Daar begint het verhaal.

In Bomen en hun verhalen is de boom geen onderwerp uit de natuur, maar een verteller. Iedere boom heeft een eigen karakter, een eigen stem, een eigen reden om te bestaan. Zoals geen twee bomen hetzelfde zijn, zijn ook geen twee verhalen hetzelfde. En dat geldt natuurlijk ook voor mensen.

Eerst maakte ik bomen in zwart-wit. Teruggebracht tot lijn, ritme en stilte. Daarna ontstonden de werken met acryl op papier: kleurrijker, vrijer, bijna als gedichten van moeder natuur. Later kwamen de grote schilderijen op canvas, met acryl, olie en duizenden stippen. Daar kreeg de boom meer lichaam, meer aanwezigheid, meer tijd.

Nu ontstaat een volgende stap. Back to future.  Ik probeer bomen verder in beweging te zetten. Niet alleen als bomen die door de wind worden bewogen, maar als levende wezens met spanning, ritme en energie. De vormen worden abstracter, omdat ik niet langer alleen wil laten zien hoe een boom eruitziet, maar hoe zijn aanwezigheid zou kunnen voelen. Bomen als levensenergie.

Misschien weet ik niet hoe een boom voelt. Maar ik weet wel wat een boom in mij wakker maakt.
En precies daar begint voor mij Crealisme.
Niet bij wat iets is, maar bij wat het kan zijn.

Lees meer over:
crealisme

bomen en hun verhalen

artist statement

Percepties

Troost

/in

Boom uit de serie Bomen en hun verhalen van Ad van den Boom. Acryl op geschept katoen, met een donkere kruin, groene en gele lichtaccenten en een eenvoudige stam op wit handgeschept papier.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Troost

Het idee voor deze boom ontstond onderweg naar Zuid-Afrika.
Door sneeuw en ijzel vertrok het vliegtuig met vertraging van Schiphol.
Toen we eenmaal taxiënd op weg waren naar de startbaan, klonk er links van ons een schreeuw.
Een vrouw wilde eruit. Een ogenblik later huilde ze en riep tussen haar tranen door: “Nee, niet nu.”
Haar partner probeerde haar te troosten, maar het verdriet was te groot.
Ik voelde haar pijn, maar kon niets doen.
Toen dacht ik: ik moet een boom maken die troost biedt. De schets en het verhaal ontstonden nog in het vliegtuig.
Misschien is een boom die troost biedt alles wat ik kan doen.
Misschien is dat ook genoeg.

Troost

Huil om het verdriet.
Tranen zout en warm.
Schreeuw om het verlies.
Een keel van schuurpapier.

Verslagen door de dood,
lopen op de laatste benen.

Een arm kan ik niet om je heen slaan,
kom in plaats daarvan naast me staan.

Sta samen met mij stil bij het ooit was
en dan kom je net zoals ik erachter
dat je nooit verdrietig moet zijn om wat je mist,
maar altijd gelukkig om wat je hebt gehad.

En als je dat doet,
dan vult het hart zich met geluk
en niet met verdriet.

Troost, uit de serie bomen en hun verhalen, acryl op geschept katoen, prijs op aanvraag.

Waardering is onbetaalbaar

/in

Openliggend boek op een donkere ondergrond met links een kleurrijke illustratie van vier bomen en rechts de titel Bomen en hun Verhalen van Ad van den Boom, 2023 bij een verhaal over waardering is onbetaalbaar

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

In het verleden werkte ik voor een bedrijf waar de top tonnen verdiende en de mensen op de werkvloer een goed salaris hadden.
Genoeg om van rond te komen, maar niet om uitbundig van te leven.
Voor dat bedrijf nam ik interviews af met verschillende medewerkers. Het gesprek met de vrouw van de receptie opende mijn ogen.
‘Ik verdien niet veel. Collega’s groeten mij niet eens als ze ’s ochtends binnenkomen. Ze zien ons gewoon niet staan. De onzichtbare mensen, zeg maar.’

Ik vroeg of ze echt wilde dat ik dit opschreef. Ze knikte resoluut.
‘Ik bewonder je eerlijkheid,’ zei ik. ‘Waren er maar meer mensen zoals jij. Mensen die iets durven zeggen, zonder bang te zijn.’
Er verscheen een glimlach op haar gezicht.

‘Dat u dit tegen mij zegt, maakt me gelukkig. Van u krijg ik waardering. U kijkt naar mij. U neemt mij serieus.’
Even keek ik weg, uit bescheidenheid.
Toen zei ze:
‘Mensen worden gelukkig van waardering en niet van geld.’

Ook nu zie ik haar glimlach nog voor me. Aan het einde van diezelfde dag sprak ik een collega uit de directie.
Mopperend en boos. De bonus was dit jaar een stuk lager uitgevallen, terwijl het bedrijf meer verdiende dan ooit.
‘Mensen worden gelukkig van waardering en niet van geld,’ zei ik. ‘Dat zei een collega eerder vandaag.’

Zijn antwoord was kort:
‘Sommige mensen begrijpen het nooit. En dat is misschien ook maar goed.’
De woorden van de vrouw van de receptie hebben veel indruk op me gemaakt. Het stukje hieronder draag ik dan ook aan haar op.

Waardering is onbetaalbaar

Een tijdje geleden kreeg ik een mail van een onbekende vrouw die bij een brand haar hele huisraad was verloren. Echt alles.
Ze schreef dat ze van een vriendin ooit mijn boek Bomen en hun Verhalen gekregen had en dat ook dit verloren gegaan was. Of ik misschien nog een nieuw exemplaar voor haar had?
Natuurlijk heb ik gelijk ja gezegd.
Ik was oprecht verbaasd dat mijn boek zoveel voor haar had betekend.
Op zo’n moment besef je weer dat de waarde van wat je maakt niet in geld zit, maar in waardering.

Fout of goed

/in

Boomlandschap met drie groene bomen en een kronkelend pad – schilderij uit de serie Bomen en hun Verhalen van crealist Ad van den Boom

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Fout of goed?

Mensen streven naar perfectie. Daar is niets mis mee. Maar het heeft ook een keerzijde.

Veel mensen zijn zo bang om een fout te maken, dat ze verlammen.
Ze durven niets te tekenen, niets te schrijven, niets te maken.

Wij bomen streven ook naar het licht. De beste plek in de zon. Ruimte om te groeien.

Maar als iets mislukt, beginnen we gewoon opnieuw.

Niet iets om wakker van te liggen. Zo is het leven.

Over het werk zelf

Fout of goed  is geschilderd in olieverf op katoenpapier. Dat is voor mij geen detail, maar een wezenlijk onderdeel van het beeld. Katoenpapier heeft een zachte huid en neemt de verf anders op dan linnen of paneel. Daardoor krijgen de kleuren iets ingetogens en tegelijk iets levends. Niet glanzend of opzichtig, maar aanwezig.

Ik werk hier niet vanuit detail, maar vanuit vorm, ritme en spanning. De bomen zijn geen letterlijke bomen. Ze zijn teruggebracht tot hun essentie. Tot vlakken, richtingen, schaduw en licht. Juist door die vereenvoudiging ontstaat ruimte voor verbeelding. Niet alles is ingevuld. Het oog kijkt, maar de hersenen maken het beeld af.

De olieverf maakt het mogelijk om kleur in lagen op te bouwen en nuances aan te brengen zonder dat de kracht van het geheel verloren gaat. De diepe blauwen, groenen en aardetinten houden elkaar in evenwicht. Licht en donker versterken elkaar. Zo ontstaat een beeld dat zowel vlak als ruimtelijk is.

Wat mij technisch interesseert, is niet perfectie maar zeggingskracht. Hoe minder ik uitleg, hoe meer het beeld zelf kan spreken. Ook dat hoort bij mijn werk. Ik laat niet alleen zien wat er is, maar vooral wat het kan zijn

Fout of goed? is gemaakt met olieverf op katoenpapier door Ad van den Boom
Het werk is 30 × 30 cm en wordt geleverd met een certificaat van echtheid.
Prijs op aanvraag.

Uit de serie Bomen en hun verhalen.

Oorspronkelijk of kunstmatig

/in

Oorspronkelijk of kunstmatig? Gestileerde boom in rood, oranje en zwart, opgebouwd uit acrylverf op papier. Het werk maakt deel uit van Bomen en hun verhalen en komt voort uit het crealisme van Ad van den Boom.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Oorspronkelijk of kunstmatig.
In het bos ben ik een vreemde verschijning. Ik lijk op geen enkele andere boom. Ik ben getekend door het leven. Ooit bijna verbrand, takken verloren, wortels onderuitgehaald. Voor andere bomen ben ik het levende bewijs dat ieder leven een andere route kent en dat je trots mag zijn op het pad dat je ging.

Gisteren zaten er twee mensen tegen mijn stam geleund. Ze praatten over hun leven, hun werk en over de rol van AI. Alsof AI voor bijna alles een oplossing is. Ik boog mijn takken en liet mijn bladeren trillen, in de hoop dat ze mijn stem zouden horen. Dit is wat ik hen wilde zeggen:

‘De mens is zo gewend geraakt aan imitatie, bevestiging en gemak, dat AI moeiteloos in een emotionele behoefte kan voorzien. Niet omdat AI leeft, maar omdat authenticiteit schaars is geworden. En misschien is dat wel het grootste verlies: dat de mensheid nog nauwelijks oog heeft voor wat afwijkt van het bekende. Wat anders is, noemen we al snel vreemd. In werkelijkheid zijn we blind geworden voor wat oorspronkelijk is en niet past in ons kader.’

Ik weet niet of ze me gehoord hebben, maar ze werden een moment stil. Misschien gingen ze heel even op zoek naar dat kleine stukje uniciteit dat in ieder leven besloten ligt.

Oorspronkelijk of kunstmatig is de titel van een schilderij – acryl op papier – uit de serie ‘Bomen en hun verhalen.’

NOCKNOCK Art Fair 2026

/in

Grote kleurrijke boomschildering Naastenliefde van kunstenaar Ad van den Boom op de NOCKNOCK Art Fair 2026, opgebouwd uit duizenden handgeschilderde punten.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

NOCKNOCK Art Fair 2026

Wat gebeurt er als mensen langer naar een schilderij kijken?
Niet vluchtig, maar echt kijken. Een stap dichterbij. Soms een stap achteruit.

Op de NOCKNOCK Art Fair 2026 gebeurde dat voortdurend. Mensen bleven stilstaan. Eerst door de omvang van het werk, daarna door de details. En uiteindelijk door de vragen die het opriep.

In mijn stand hing het schilderij Naastenliefde.
Een doek van twee meter hoog en drie meter breed. Op afstand zie je een landschap met bomen. Maar van dichtbij bestaat het beeld uit duizende kleine punten.

Veel bezoekers wilden weten hoe dat werkt.

900 uur puntjes zetten

Zet je al die puntjes met de hand?
Jazeker.

Eén voor één? En hoe lang ben je daar dan mee bezig?
Zo’n 900 uur.

En hoe begin je aan zoiets?
Je maakt eerst een schets. Daarna zet je de blauwe achtergrond op en trek je de lijnen van de bomen en het landschap. Vervolgens kies je de kleuren voor het landschap en de bomen en daarna begin je met het zetten van de puntjes.

In de bomen zijn het blaadjes.
Op de aarde zijn het bloemen.
Beide hebben ze dan ook een andere structuur.

Is het werk te koop bij een galerie?
Ik heb geen galerie, omdat ik niet geloof dat iemand anders op dezelfde manier het verhaal kan vertellen zoals ik dat doe.
Bovendien zouden de prijzen dan het dubbele moeten worden. Daarbij vind ik het fijn om zelf contact te hebben met de mensen die geïnteresseerd zijn en het eventueel willen kopen.

Heb je die motieven allemaal van tevoren bedacht?
Nee. Die ontstaan gaandeweg.
Elke punt is een nieuw begin.

Heeft het iets te maken met Aboriginal art?
Nee. Bij Aboriginal art zijn de punten meestal grover en vormen ze vaak droompaden of landschappen.

Bent u geïnspireerd door het pointillisme?
Niet echt. Bij het pointillisme vormen gekleurde stippen samen een beeld. In mijn werk zijn de puntjes eerder bladeren of bloemen die beweging in het landschap brengen.

Hoe moet ik die punten zien?
Voor mij zijn de puntjes bladeren van een boom waar de wind mee speelt. Daardoor ontstaat de beweging. De natuur maakt elk blad met liefde en energie. Met mijn puntjes probeer ik bovendien een ode te brengen aan die natuur.

Wie mijn werk kent, weet dat het onderdeel is van wat ik Crealisme noem.
Niet zozeer een stijl, maar een manier van kijken. Alles krijgt betekenis door de manier waarop we ernaar kijken. Een boom, een landschap, een herinnering.

Heb je dit schilderij gemaakt om te verkopen?
Niet per se.
Ik wilde vooral weten of ik in staat was om zoveel puntjes te zetten.
Bovendien was ik nieuwsgierig wat zo’n groot werk met mij zou doen.

Wie is dan eigenlijk de doelgroep?

En dan staan er vier oudere mensen in mijn stand.
Afkeurende blikken. Hoofdschuddend.

“Volgens mij zijn jullie experts?”

Even lachen.

“Wij zijn professionals.”

“Wat vinden jullie dan van mijn werk?”

“Het spreekt ons niet aan. Leuk die inzet en passie, maar verder…”

“Geen materiaal voor het Rijks.”

“Gelukkig zijn jullie niet mijn doelgroep.”

Verbaasde en verontwaardigde gezichten.

“Wie is dan de doelgroep?”

“Met name jonge mensen tussen de 25 en 35 jaar. Vaak vrouwen, maar ook jonge stellen zijn enthousiast.”

De vrouwen fronsen.
De mannen lachen.

Hun houding wordt ongemakkelijk.

Ik geef een van de vrouwen een boek met Bomen en hun Verhalen.
Twijfelend neemt ze het aan.

Voorin schrijf ik:

Alles heeft de betekenis die je er zelf aan geeft.

“Daar ben ik het mee eens,” zegt ze.

Ze lopen weg.
Ik vraag me af of ze het boek ooit zal doorbladeren.

Ik denk eigenlijk van niet.

In de vorige eeuw had ik het voorrecht om samen te werken met een goeroe.
Hij stelde:

Hoe groter de afwijzing, hoe groter de omhelzing.

Misschien had hij gelijk.

NOCKNOCK Art Fair 2026

De grootste beweging zit in jezelf

/in

Schilderije (acryl op papier) van een boom in diepe groentinten met een abstract bladerdak en de handgeschreven tekst “De grootste beweging zit in jezelf” onderaan, gemaakt door Ad van den Boom.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

De grootste beweging zit in jezelf

Je hoopt op verandering.
Een doorbraak.
Een nieuwe toekomst.

Maar mensen vergeten
dat de grootste beweging
in henzelf begint.

Wij bomen weten
dat dit vanzelfsprekend is.
Het is onze eerste natuur.

Groeien kan alleen
als je bereid bent te vernieuwen.
Mee te bewegen met de tijd.
Te accepteren dat groei
geen rechte lijn is.

En uiteindelijk te aanvaarden
dat de grootste beweging
in jezelf zit.

Alleen zo
blijf je niet voor eeuwig stilstaan.

De natuur om je heen
laat zien
dat het spelenderwijs kan.

Dit schilderij ontstond met vloeibare acrylverf op katoenpapier.
De verf krijgt de ruimte om zich over het papier te bewegen,
waarna langzaam de vorm van een boom zichtbaar wordt.

Bekijk hier de beweging die ik persoonlijk heb gemaakt