NOCKNOCK Art Fair 2026
Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.
NOCKNOCK Art Fair 2026
Wat gebeurt er als mensen langer naar een schilderij kijken?
Niet vluchtig, maar echt kijken. Een stap dichterbij. Soms een stap achteruit.
Op de NOCKNOCK Art Fair 2026 gebeurde dat voortdurend. Mensen bleven stilstaan. Eerst door de omvang van het werk, daarna door de details. En uiteindelijk door de vragen die het opriep.
In mijn stand hing het schilderij Naastenliefde.
Een doek van twee meter hoog en drie meter breed. Op afstand zie je een landschap met bomen. Maar van dichtbij bestaat het beeld uit duizende kleine punten.
Veel bezoekers wilden weten hoe dat werkt.
900 uur puntjes zetten
Zet je al die puntjes met de hand?
Jazeker.
Eén voor één? En hoe lang ben je daar dan mee bezig?
Zo’n 900 uur.
En hoe begin je aan zoiets?
Je maakt eerst een schets. Daarna zet je de blauwe achtergrond op en trek je de lijnen van de bomen en het landschap. Vervolgens kies je de kleuren voor het landschap en de bomen en daarna begin je met het zetten van de puntjes.
In de bomen zijn het blaadjes.
Op de aarde zijn het bloemen.
Beide hebben ze dan ook een andere structuur.
Is het werk te koop bij een galerie?
Ik heb geen galerie, omdat ik niet geloof dat iemand anders op dezelfde manier het verhaal kan vertellen zoals ik dat doe.
Bovendien zouden de prijzen dan het dubbele moeten worden. Daarbij vind ik het fijn om zelf contact te hebben met de mensen die geïnteresseerd zijn en het eventueel willen kopen.
Heb je die motieven allemaal van tevoren bedacht?
Nee. Die ontstaan gaandeweg.
Elke punt is een nieuw begin.
Heeft het iets te maken met Aboriginal art?
Nee. Bij Aboriginal art zijn de punten meestal grover en vormen ze vaak droompaden of landschappen.
Bent u geïnspireerd door het pointillisme?
Niet echt. Bij het pointillisme vormen gekleurde stippen samen een beeld. In mijn werk zijn de puntjes eerder bladeren of bloemen die beweging in het landschap brengen.
Hoe moet ik die punten zien?
Voor mij zijn de puntjes bladeren van een boom waar de wind mee speelt. Daardoor ontstaat de beweging. De natuur maakt elk blad met liefde en energie. Met mijn puntjes probeer ik bovendien een ode te brengen aan die natuur.
Wie mijn werk kent, weet dat het onderdeel is van wat ik Crealisme noem.
Niet zozeer een stijl, maar een manier van kijken. Alles krijgt betekenis door de manier waarop we ernaar kijken. Een boom, een landschap, een herinnering.
Heb je dit schilderij gemaakt om te verkopen?
Niet per se.
Ik wilde vooral weten of ik in staat was om zoveel puntjes te zetten.
Bovendien was ik nieuwsgierig wat zo’n groot werk met mij zou doen.
Wie is dan eigenlijk de doelgroep?
En dan staan er vier oudere mensen in mijn stand.
Afkeurende blikken. Hoofdschuddend.
“Volgens mij zijn jullie experts?”
Even lachen.
“Wij zijn professionals.”
“Wat vinden jullie dan van mijn werk?”
“Het spreekt ons niet aan. Leuk die inzet en passie, maar verder…”
“Geen materiaal voor het Rijks.”
“Gelukkig zijn jullie niet mijn doelgroep.”
Verbaasde en verontwaardigde gezichten.
“Wie is dan de doelgroep?”
“Met name jonge mensen tussen de 25 en 35 jaar. Vaak vrouwen, maar ook jonge stellen zijn enthousiast.”
De vrouwen fronsen.
De mannen lachen.
Hun houding wordt ongemakkelijk.
Ik geef een van de vrouwen een boek met Bomen en hun Verhalen.
Twijfelend neemt ze het aan.
Voorin schrijf ik:
Alles heeft de betekenis die je er zelf aan geeft.
“Daar ben ik het mee eens,” zegt ze.
Ze lopen weg.
Ik vraag me af of ze het boek ooit zal doorbladeren.
Ik denk eigenlijk van niet.
In de vorige eeuw had ik het voorrecht om samen te werken met een goeroe.
Hij stelde:
Hoe groter de afwijzing, hoe groter de omhelzing.
Misschien had hij gelijk.
