Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Bomen in de wind

De natuur laat zich niet vastleggen.
Niet in woorden.
Niet in lijnen.
Ook niet in overtuigingen.

Toch hebben we dat steeds geprobeerd.

De schilder die naar zijn model keek vanuit het perspectief van een man.
De landschapsschilder die wat hij zag wiskundig vormgaf.
Niet uit kwaadwillendheid, maar omdat dat de manier van kijken was van zijn tijd.

Ook Mondriaan.
Hoe mooi en bijzonder zijn werk ook is.
Hij abstraheerde de natuur tot rechte lijnen en kleurvlakken.
Tot orde.
Tot beheersing.

Hier, in Hilversum, keek hij naar dezelfde bomen als ik.
Bomen die groeien in de wind.
Bomen die buigen, meebewegen, wortelen.
Niets aan hen is recht.
Niets is statisch.

Misschien is het te eenvoudig om te zeggen dat deze beeldtaal “door mannen is bepaald”.
Wellicht was het een gedeelde gedachte.
Een idee van een tijd.
Het kan zelfs zo zijn dat de idee aan de keukentafel ontstond,
gevoed door gesprekken, door vrouwen, door twijfel.

Wat ik wél weet,
is dat de natuur zich niet laat abstraheren zonder oordeel
als je haar dwingt in vormen die zij zelf niet kent.

Rechte lijnen bestaan niet in de natuur.
Strakke vlakken evenmin.
De natuur beweegt.
Altijd.

Als je de natuur wilt abstraheren,
zul je haar eigen beeldtaal moeten gebruiken.

Niet wat wij denken dat zij is,
maar wat zij doet.

Daarom laat ik de vorm los.
Niet uit zwakte,
maar uit vertrouwen.

Ik probeer niet te verklaren.
Ik probeer te laten zien.

Bomen in de wind zijn geen objecten.
Ze zijn gebeurtenissen.
Momenten.
Relaties tussen kracht en overgave.

Misschien gaat dit werk daarover.
Niet over gelijk krijgen.
Maar over opnieuw leren kijken.

2024
Studie: Bomen in de wind