Tag Archief van: perceptie

Appie en Ad

/in

Ad van den Boom bij Appie Gallery in Amsterdam, staand naast het werk van Blanca van Haren, Het Meisje van Metaal.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Appie en Ad

Afgelopen weekend was ik voor de eerste keer suppoost in de gallery van Appie aan de Ten Katestraat in Amsterdam.

Aan de muren hingen de werken van Blanca van Haren. Zij noemt zichzelf Het Meisje van Metaal.
Een mooie naam, maar ook een beetje misleidend.
Want wie haar werk ziet, merkt al snel dat metaal bij haar niet hard of afstandelijk wordt.
Het buigt, stroomt en beweegt. Alsof het materiaal zelf op zoek is naar zachtheid.

Dat vind ik bijzonder.

In haar werk ontstaat een spanning tussen kracht en kwetsbaarheid. Tussen staal en beweging en
tussen vorm en gevoel. Het gaat niet alleen om het materiaal, maar om wat ze ermee vertelt.
Haar werken lijken stil te hangen, maar ondertussen gebeurt er van alles.
Er is beweging, verbinding en verwondering.

Misschien raakte mij dat juist omdat ik in mijn eigen werk ook zoek naar die laag achter wat zichtbaar is.
Niet alleen kijken naar wat iets is, maar naar wat het kan zijn.

Eind november heb ik zelf een solotentoonstelling bij Appie. Dat voelt als een compliment.
Niet omdat ik daar zomaar mag hangen, maar omdat de plek klopt.
De gallery heeft iets onbevangens.
Geen zware afstandelijkheid, geen drempel die te hoog ligt, maar een ruimte waar mensen echt kijken.

Op de Nock Nock Artfair en tijdens de Artist Meeting in Brugge merkte ik al dat mijn werk
vaak goed valt bij mensen die jong van geest zijn. Soms zijn ze rond de dertig. Soms twee keer zo oud.
Leeftijd zegt in dat opzicht niet zo veel.

Het gaat om de manier van kijken.

Mensen die nog kunnen blijven staan. Die zich willen laten verrassen.
Die niet meteen hoeven te weten wat ze zien, maar eerst willen voelen wat er gebeurt.

Misschien past mijn werk daarom bij Appie.

Omdat het daar niet alleen gaat om kunst aan de muur, maar om kijken met open ogen.
Om beweging. Om verwondering. Om de mogelijkheid dat iets meer is dan je in eerste instantie dacht.

Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Komende exposities:

Art Galerie – Art Hilversum,
Appie Gallery -Amsterdam,
EuropArtFair – Maastricht,
Louis Quinze Event – Waregem,
Gracherhof – Grächen.

Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.

Crealisme Artist Statement

Niet zien, maar zijn

Grote verandering beginnen vaak klein

Dit verhaal maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Buurvrouwen op pad

/in

Twee buurvrouwen poseren lachend voor de kleurrijke boomschilderijen van Ad van den Boom tijdens de ArtistMeeting in Brugge.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Buurvrouwen op pad

De ArtistMeeting in Brugge had twee lange gangen. Mijn stand was te vinden aan het einde van de gang aan de linkerkant.
Het was rond drie uur ’s middags toen twee vrouwen de hoek om kwamen.

De vrouw rechts kwam uit Iran, de vrouw links uit Brugge. Ze waren buurvrouwen.

Zodra de vrouw uit Iran mijn schilderijen zag, raakte ze zichtbaar ontroerd. Ze begon enthousiast te praten,
bijna buiten zichzelf van blijdschap. Haar buurvrouw probeerde haar rustig te houden.

“Dit is zo mooi. Zulke dingen heb ik zo gemist. Ik wil er eentje kopen. Zijn ze duur?”

Haar buurvrouw keek glimlachend toe.
“Ze woont nog maar drie weken naast me,” zei ze.
“Ze komt eigenlijk bijna niet buiten. Ik had twee vrijkaartjes voor de beurs, dus ik heb haar meegenomen.
Dan komt ze tenminste ergens. Thuiszitten is niet goed.”

Daarna wilde ze op de foto met mijn schilderijen op de achtergrond.
Wat begon als één foto, werd een kleine fotosessie.
Ze lachte, keek, wees, ging anders staan, wilde nog een foto en daarna nog een.

“Zal ik ook een foto van jullie samen maken?” vroeg ik toen ze klaar waren.

Dat vonden ze een goed idee.

Waarom deel ik dit verhaal?

Omdat dit moment voor mij liet zien wat kunst kan doen. Kunst kan mensen in beweging brengen.
Kleuren kunnen iemand raken voordat er woorden zijn. En soms zijn mijn bomen blijkbaar meer dan schilderijen aan de muur.
Ze worden een aanleiding om naar buiten te gaan, om samen te kijken, om even ergens anders te zijn.

Ik zou nog een mailtje krijgen om de foto met hen te delen.
Jammer genoeg heb ik niets meer gehoord.
Misschien herkent iemand een van deze twee vrouwen. Dan stuur ik de foto alsnog graag naar hen door.

Over mijn werk als kunstenaar in Hilversum.

Crealisme Artist Statement

Niet zien, maar zijn

Grote verandering beginnen vaak klein

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als crealist en kunstenaar.
In mijn schilderijen onderzoek ik hoe bomen, kleur en verbeelding mensen anders kunnen laten kijken.
Niet wat het is, maar wat het kan zijn.

Tussen de bladeren – een schilderij over kijken en zijn

/in

Abstract schilderij van Ad van den Boom met stippen, lijnen en open ruimtes die verwijzen naar bladeren, beweging en verbondenheid tussen bomen.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Tussen de bladeren

Dit werk komt niet uit de lucht vallen.
Het is het resultaat van een proces dat ik doormaak.
Niet alleen in mezelf, maar ook in contact met de mensen om me heen.

Steeds vaker vragen mensen hoe zo’n werk ontstaat.
Misschien begint het antwoord daarop bij crealisme.

Creatief kijken naar de wereld om me heen.
Niet alleen kijken naar wat iets is, maar naar wat het kan zijn.

De eerste stap was mezelf verplaatsen in een boom.
De tweede stap is mezelf verplaatsen in het gevoel van een boom.

Niet zien, maar zijn.
Ook dat is crealisme.

Van een afstand lijkt het misschien een abstract patroon.
Een veld van stippen, lijnen, bewegingen en open ruimtes.

Maar voor mij zijn die puntjes geen puntjes.

Het zijn bladeren.

Bladeren die samen deze keer geen boom afbeelden.
Niet letterlijk.

Ze roepen een wereld op.
Een netwerk van groei, licht, schaduw, adem en aanwezigheid.

In mijn eerdere bomen was de boom nog herkenbaar.
Een stam, een kruin, een landschap.

In dit werk schuift dat langzaam op.

Ik kijk niet meer alleen naar de boom zelf,
maar naar wat zich tussen de bladeren afspeelt.

Daar ontstaat iets wat moeilijker te benoemen is.

Geen afbeelding van de natuur,
maar een poging om haar beweging te volgen.

Hoe alles met elkaar verbonden is, hoe niets stilstaat.
Hoe kijken nooit helemaal begrijpen wordt.

Daarom heet dit werk Ondoorgrondelijk.

Titel: Ondoorgrondelijk
Techniek en formaat: acryl op linnen – 80 x 100 cm
Serie: Bomen en hun verhalen 
Beschikbaarheid: op aanvraag
Locatie: atelier Hilversum

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Crealisme Artist Statement

Grote verandering beginnen vaak klein

Een doorbraak hoeft niet groot te zijn

/in

Bezoekers bekijken op de ArtistMeeting in Brugge schilderijen van Ad van den Boom, opgebouwd uit duizenden met de hand gezette puntjes.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Een doorbraak hoeft niet groot te zijn

Ouderwetse koetsjes, goudkleurig bier, heerlijke Vlaamse stoof en een lucht zo blauw als in mijn schilderijen.
Het decor van de Artist Meeting in Brugge.

De afgelopen dagen stond ik samen met Lydia Medinger op deze kunstbeurs. Voor de eerste keer in het buitenland met mijn Bomen en hun Verhalen.
Het regende complimenten. Van collega-kunstenaars, van bezoekers, van mensen die even bleven staan en daarna nog eens terugkwamen.

“Ik was afgelopen weekend in Wenen, waar ik werk van Picasso en Monet zag.
Ik ben oprecht verbaasd dat u mij met uw schilderijen ook in vervoering kunt brengen. Werkelijk adembenemend.”

“Amai, wat zijn ze prachtig.”

“Crealisme… daar heb ik nog nooit van gehoord.”

“Die kleuren zijn zo mooi en intens. En al die puntjes. Zet u die allemaal met de hand?”

“En die verhalen zijn ook mooi, schrijft u die zelf?”

“Ik ben zo blij dat jullie mijn buren zijn.”

Zomaar wat reacties.
Kunst maken, kunst bekijken, kunst kopen.
Mensen kijken, voelen, twijfelen, lopen nog een rondje, komen terug. Soms moet een schilderij indalen.

Zondagmiddag leek het daarbij te blijven. Veel belangstelling, veel mooie woorden, maar nog geen beslissing.
Tot er ineens meerdere mensen aangaven dat ze een of meer werken wilden hebben.

En zo gebeurde het dat we maandagavond het eerste schilderij mochten ophangen in een prachtig huis, ergens onder Brugge.

Een van mijn schilderijen is opgenomen in een familie.
Misschien hoeft een doorbraak niet groter te zijn dan dat.

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent zo groot als je denkt

Groet verandering beginnen vaak klein

Van Amsterdam naar Hilversum naar Brugge

/in

Crealisme schilderij van een boom, symbool voor verbondenheid, groei en innerlijke rust.

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Begin dit jaar besloot ik om niet langer in opdracht te werken, maar me volledig te richten op mijn eigen projecten.
Zo nu en dan mis ik het contact met klanten en hun vragen die opgelost moeten worden.
Maar aan de andere kant is het ook goed om eindelijk eens over je eigen vragen na te denken. Niet stilzitten, maar doorgaan.

En aangezien ik altijd beweer dat leeftijd niets met ouderdom te maken heeft, moest ik dat ook aan mezelf bewijzen.
Dat ik nog steeds de energie kan opbrengen om iets nieuws te beginnen.
Om met mijn creativiteit te proberen de wereld een beetje beter te maken.

Dat kost energie.
En het geeft energie.

Opnieuw beginnen aan het einde van je werkende leven voelt een beetje alsof je weer met je reclamemap op audiëntie
moet bij alle grootheden in de reclame. Een beetje dat gevoel.

Maar een half jaar verder ben ik toch al ergens gekomen.

De komende weken is mijn werk op drie plekken te zien.

Op 21 mei opent de tentoonstelling bij Artfello in Amsterdam.
Op 30 mei volgt een opening bij Mijn Lijstenmakerij in Hilversum.
En van 5 tot en met 7 juni neem ik voor het eerst deel aan ArtistMeeting in Brugge.

Vooral naar Brugge kijk ik uit.
Niet omdat de andere plekken minder belangrijk zijn, maar omdat het voelt als een volgende stap:
mijn bomen en hun verhalen in een nieuwe omgeving, tussen een internationaal publiek.

Daar had ik veertig jaar geleden voor getekend.
En nu nog steeds.

Toen figuurlijk.
Nu letterlijk.

Eigenlijk verandert er niets.
Als je wilt komen kijken, ben je natuurlijk van harte welkom.
Sterker nog: het zou mooi zijn om je te ontmoeten.

Misschien niet alleen om mijn werk te zien, maar ook om je te laten inspireren om aan iets nieuws te beginnen.
En je niet te laten leiden door je leeftijd, maar door je dromen.

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent zo groot als je denkt

Grote verandering beginnen vaak klein

Hoe voelt de herfst?

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Hoe voelt de herfst voor een boom?

We kijken naar bomen. We zien een stam, een kruin, takken en bladeren. Soms struikelen we over de wortels.
We luisteren naar het ritselen van de bladeren. En als we onder een boom staan, horen we hoe de wind speelt met takken en blad.
In mijn schilderijen en tekeningen heb ik bomen een stem gegeven.

Bomen als storytellers

Om je gerust te stellen: ik geloof niet dat bomen kunnen praten.
Waar ik wel in geloof, is dat je anders naar de werkelijkheid gaat kijken wanneer je je in een boom verplaatst.
Naar de werkelijkheid van mensen, bedoel ik dan.

Bomen zijn toeschouwers in het leven van wezens die bewegen. Rotsen in de branding, zou je ze kunnen noemen.
Of levende vormen met een collectief geheugen. Voor mij zijn het daarom storytellers.

Ze vertellen verhalen over bewegende wezens. Over mensen die zo vluchtig zijn als parfum.
Ze komen voorbij, laten even iets achter en verdwijnen weer.
Bomen blijven.
Ze geven zuurstof, maar niet alleen dat.

Ze laten zien dat je alleen jezelf nodig hebt om te groeien. En tegelijk dat je het samen beter hebt.
Met wortels, schimmels, vogels, insecten, wind, regen, licht en alles wat leeft om hen heen.
Bomen weten meer dan mensen denken.

Maar hoe voelt het om een boom te zijn?

Wat gebeurt er als ik me niet langer laat leiden door mijn ogen, maar door mijn ziel? Door dat deel van mij dat niet kijkt, maar voelt?

Kan ik dat visualiseren?
Kan ik dat abstraheren?

Waar Mondriaan de boom terugbracht tot lijn en verhouding, zoekt dit werk naar de emotionele binnenkant van de boom.
Naar warmte, sapstroom en terugtrekkende kracht. De kleuren bewegen tussen groei en verval, tussen gloed en verstilling.

Misschien speelt het mee dat ik in Hilversum woon. De plek waar Mondriaan waar begon aan zijn ontdekkingstocht naar abstractie.
Misschien is dit werk daarom ook op mijn pad gekomen.

Het eerste schilderij in deze reeks heeft de titel Herfst gekregen.

Hoe voelt de herfst voor een boom?
En welke gedachten zouden daaruit kunnen ontstaan?

Niet als waarheid.
Niet als overtuiging.
Alleen als inspiratie.

Titel: Hoe voelt de herfst?
Techniek en formaat: olie op linnen – 20 x 30 cm
Serie: Bomen en hun verhalen
Beschikbaarheid: op aanvraag
Locatie: atelier Hilversum

Lees hier het verhaal achter Herfst

Meer weten over mijn werk, klik dan hier voor Vragen en antwoorden.

Je bent zo groot als je denkt

Crealisme uitgangspunten

/in

Vier kleine schilderingen van bomen op handgeschept papier, die in kleur en vorm verandering tonen en aansluiten bij Crealisme en de zes uitgangspunten: groei, vertrouwen, volledigheid, verbeelding, twijfel en het tastbaar maken van ideeën

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

De uitgangspunten van Crealisme vormen de basis van mijn werk en manier van kijken.
Van jongs af aan heb ik de behoefte om te schrijven, te schilderen en te beeldhouwen.
Vanuit die zoektocht ontstond wat ik later crealisme uitgangspunten ben gaan noemen.
Niet om iets te bewijzen, maar om te onderzoeken wat niet vanzelf te verklaren is.

Ik ben gefascineerd door hoe perceptie werkt.
Hoe ideeën een mens kunnen optillen of vernauwen.
Hoe beeld en woord de werkelijkheid niet beschrijven, maar mede maken.

Ik noem dat crealisme.
Niet als stroming en niet als systeem.
Maar als een houding: creatief kijken naar de realiteit én daar verantwoordelijkheid voor nemen in wat je doet.

Crealisme uitgangspunten

  1. Het leven is nooit af
    Je kunt doelen bereiken en verleggen. Stilstand is ook verandering, maar zonder richting.
  2. Vertrouwen is een daad
    Niet weten dat het goed komt, maar handelen terwijl je de onzekerheid meedraagt.
  3. Volledigheid boven comfort
    Pijn en geluk horen bij elkaar. Tegenslag is geen fout, maar een onderdeel van het geheel.
  4. Verbeelding is ernst
    Fantasie is geen ontsnapping. Alles wat bestaat, begon ooit als idee.
  5. Twijfel hoort erbij, verlamming niet
    Je hoeft niet zeker te zijn om te beginnen. Twijfel mag mee, maar niet aan het stuur.
  6. Maak het tastbaar
    Schrijf het op. Bouw het. Zet het neer.
    Wat geen vorm krijgt, blijft theorie.

Crealisme is geen belofte van succes

Het is een manier om aanwezig te zijn:
in wat je ziet, denkt en voelt én in wat je durft te maken.

Deze zes uitgangspunten vormen de basis voor Crealisme.
Wat moet je met deze uitgangspunten?
Doe ermee wat je wilt, zolang je maar gelooft in de kracht die je is gegeven.
Ieder mens wordt uniek geboren, maar gaandeweg raken we soms kwijt wie we werkelijk waren.

Crealisme is voor mij een manier om opnieuw creatief naar mijn eigen realiteit te kijken.
Misschien gaat er, als je dat zelf probeert, ook een nieuwe wereld voor je open.
Het leven wordt dan geen zoektocht meer, maar een vindtocht naar jezelf.
Zoals bij mij: het duurde meer dan vijftig jaar om weer uit te komen bij de bomen waarmee ik als kind begon.

Vandaag maak ik ze in allerlei materialen en technieken,
van klein tot immens groot, maar elke boom is mij even dierbaar.

Crealisme in de praktijk

De uitgangspunten van Crealisme komen niet alleen terug in kunst, maar ook in hoe we kijken, werken en omgaan met verandering.
Door aandacht te geven aan wat ontstaat, krijgt creativiteit ruimte in het dagelijks leven.
Zo wordt maken geen doel op zich, maar een manier om aanwezig te zijn in de wereld om ons heen.

Het licht van 17 januari

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het licht van zaterdagochtend, 17 januari

Ochtendlicht op steen.
Het licht verblindt me niet.
Het zorgt dat ik kan kijken.
Dat ik kan zien
dat het anders moet.

Leven in vrede
mag geen ideaal zijn,
maar een streven.

Ik ben van steen.
Een hart heb ik niet,
maar wel een ziel.
Ontstaan uit de handen
van een mens
die mij een naam gaf.
Geen mensennaam.

Ik ben vernoemd naar een emotie.
Oergevoel.

De gids in ieder mens: geloven
dat we geboren zijn
om elkaar te verlichten.
En wie dat niet ziet,
Verhardt… en vergeet
wie hij had kunnen zijn.

(tekst bij een sculptuur die ik maakte.)

Het is maar net hoe je het bekijkt

/in

Een schilderij van een rode stip met daaronder een handgeschreven tekst van Ad van den Boom bij een blog over crealisme

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het is maar net hoe je het bekijkt

Crealisme is geen kunststroming en geen filosofisch systeem.
Het is een manier van kijken én handelen.
Ik zie mezelf niet als kunstenaar, maar als een creatief mens.
Een zender.

Mijn werk richt zich niet op het object, maar op de ontvanger.
Niet op wat je ziet, maar op wat het met je doet.

Crealisme vertrekt vanuit één eenvoudige gedachte:
de werkelijkheid is geen vaststaand gegeven,
maar ontstaat in de ontmoeting tussen waarneming, ervaring en betekenis.

Wie dat durft te erkennen, kan anders kijken.
En wie anders kijkt, leeft anders.

In mijn werk combineer ik woord en beeld: schilderijen, sculpturen, teksten, verhalen en gedichten.
Niet om te choqueren of te ontregelen,
maar om percepties te verschuiven.

De vorm volgt nooit een vooraf bedacht concept.
De boodschap bepaalt de vorm.
Altijd.

Crealisme staat niet op zichzelf.
Wat het veronderstelt, wordt al langer toegepast.

In de reclamewereld is het een bekend gegeven: perceptie is geen bijzaak, maar het speelveld zelf. Wie de manier van kijken verandert, verandert de werkelijkheid die mensen ervaren.

Ook in andere domeinen werd dit inzicht al vroeg herkend. Niet om ruimte te openen, maar om die juist te verkleinen. Door verwarring te zaaien, door zekerheden te ondermijnen, door meerdere werkelijkheden naast elkaar te laten bestaan zonder richting.

Wat daar zichtbaar wordt, is geen toeval.
Het laat zien hoe krachtig perceptie is en hoe kwetsbaar.

Crealisme kiest een andere weg.
Niet om te misleiden, maar om bewust te maken.
Niet om verwarring te creëren, maar om ruimte terug te geven.

Het verschil zit niet in de techniek,
maar in de intentie.

Crealisme vraagt geen instemming, maar aandacht.
Het nodigt uit tot vertraging, tot twijfel, tot het loslaten van wat vanzelfsprekend lijkt.

Wie zich daarvoor openstelt, ontdekt dat vrijheid niet ontstaat door antwoorden,
maar door het durven toelaten van meerdere werkelijkheden naast elkaar.

Het is maar net hoe je het bekijkt.

Meer weten, klik dan hier voor Vragen en antwoorden op mijn werk.

Aan zee

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Aan zee

Een vogel is op de glazen wand van de balkonreling gaan zitten.

Hij draait zich naar mij om en fluit.

Hard en schel.

Op het strand loopt een dikke man in een zwembroek.

Hij maakt een selfie van zichzelf.

De poedel op het terras naast me kijkt onafgebroken naar hem.

Een prooi misschien?

Drie zwemmers met oranje reddingsboei malen zich als molens door het water.

Een vrouw van middelbare leeftijd geeft haar man een tik op zijn bil.

En in de verte wordt een zeil gehesen.

Een dag aan zee.

Zoveel gedachten als er golven zijn.

Gedachten net zo onrustig, als het water dat op het zand uiteenspat.

Dan kom je tot de ontdekking dat je niet echt iets hebt geschreven.

Je hebt gewoon op papier gezet wat je zag.

Niet meer en niet minder.

Het is maar net hoe je naar iets kijkt.