Tag Archief van: perceptie

Crealisme uitgangspunten

/in

Vier kleine schilderingen van bomen op handgeschept papier, die in kleur en vorm verandering tonen en aansluiten bij Crealisme en de zes uitgangspunten: groei, vertrouwen, volledigheid, verbeelding, twijfel en het tastbaar maken van ideeën

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

De uitgangspunten van Crealisme vormen de basis van mijn werk en manier van kijken.
Van jongs af aan heb ik de behoefte om te schrijven, te schilderen en te beeldhouwen.
Vanuit die zoektocht ontstond wat ik later crealisme uitgangspunten ben gaan noemen.
Niet om iets te bewijzen, maar om te onderzoeken wat niet vanzelf te verklaren is.

Ik ben gefascineerd door hoe perceptie werkt.
Hoe ideeën een mens kunnen optillen of vernauwen.
Hoe beeld en woord de werkelijkheid niet beschrijven, maar mede maken.

Ik noem dat crealisme.
Niet als stroming en niet als systeem.
Maar als een houding: creatief kijken naar de realiteit én daar verantwoordelijkheid voor nemen in wat je doet.

Crealisme uitgangspunten

  1. Het leven is nooit af
    Je kunt doelen bereiken en verleggen. Stilstand is ook verandering, maar zonder richting.
  2. Vertrouwen is een daad
    Niet weten dat het goed komt, maar handelen terwijl je de onzekerheid meedraagt.
  3. Volledigheid boven comfort
    Pijn en geluk horen bij elkaar. Tegenslag is geen fout, maar een onderdeel van het geheel.
  4. Verbeelding is ernst
    Fantasie is geen ontsnapping. Alles wat bestaat, begon ooit als idee.
  5. Twijfel hoort erbij, verlamming niet
    Je hoeft niet zeker te zijn om te beginnen. Twijfel mag mee, maar niet aan het stuur.
  6. Maak het tastbaar
    Schrijf het op. Bouw het. Zet het neer.
    Wat geen vorm krijgt, blijft theorie.

Crealisme is geen belofte van succes

Het is een manier om aanwezig te zijn:
in wat je ziet, denkt en voelt én in wat je durft te maken.

Deze zes uitgangspunten vormen de basis voor Crealisme.
Wat moet je met deze uitgangspunten?
Doe ermee wat je wilt, zolang je maar gelooft in de kracht die je is gegeven.
Ieder mens wordt uniek geboren, maar gaandeweg raken we soms kwijt wie we werkelijk waren.

Crealisme is voor mij een manier om opnieuw creatief naar mijn eigen realiteit te kijken.
Misschien gaat er, als je dat zelf probeert, ook een nieuwe wereld voor je open.
Het leven wordt dan geen zoektocht meer, maar een vindtocht naar jezelf.
Zoals bij mij: het duurde meer dan vijftig jaar om weer uit te komen bij de bomen waarmee ik als kind begon.

Vandaag maak ik ze in allerlei materialen en technieken,
van klein tot immens groot, maar elke boom is mij even dierbaar.

Crealisme in de praktijk

De uitgangspunten van Crealisme komen niet alleen terug in kunst, maar ook in hoe we kijken, werken en omgaan met verandering.
Door aandacht te geven aan wat ontstaat, krijgt creativiteit ruimte in het dagelijks leven.
Zo wordt maken geen doel op zich, maar een manier om aanwezig te zijn in de wereld om ons heen.

Het licht van 17 januari

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het licht van zaterdagochtend, 17 januari

Ochtendlicht op steen.
Het licht verblindt me niet.
Het zorgt dat ik kan kijken.
Dat ik kan zien
dat het anders moet.

Leven in vrede
mag geen ideaal zijn,
maar een streven.

Ik ben van steen.
Een hart heb ik niet,
maar wel een ziel.
Ontstaan uit de handen
van een mens
die mij een naam gaf.
Geen mensennaam.

Ik ben vernoemd naar een emotie.
Oergevoel.

De gids in ieder mens: geloven
dat we geboren zijn
om elkaar te verlichten.
En wie dat niet ziet,
Verhardt… en vergeet
wie hij had kunnen zijn.

(tekst bij een sculptuur die ik maakte.)

Het is maar net hoe je het bekijkt

/in

Een schilderij van een rode stip met daaronder een handgeschreven tekst van Ad van den Boom bij een blog over crealisme

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het is maar net hoe je het bekijkt

Crealisme is geen kunststroming en geen filosofisch systeem.
Het is een manier van kijken én handelen.
Ik zie mezelf niet als kunstenaar, maar als een creatief mens.
Een zender.

Mijn werk richt zich niet op het object, maar op de ontvanger.
Niet op wat je ziet, maar op wat het met je doet.

Crealisme vertrekt vanuit één eenvoudige gedachte:
de werkelijkheid is geen vaststaand gegeven,
maar ontstaat in de ontmoeting tussen waarneming, ervaring en betekenis.

Wie dat durft te erkennen, kan anders kijken.
En wie anders kijkt, leeft anders.

In mijn werk combineer ik woord en beeld: schilderijen, sculpturen, teksten, verhalen en gedichten.
Niet om te choqueren of te ontregelen,
maar om percepties te verschuiven.

De vorm volgt nooit een vooraf bedacht concept.
De boodschap bepaalt de vorm.
Altijd.

Crealisme staat niet op zichzelf.
Wat het veronderstelt, wordt al langer toegepast.

In de reclamewereld is het een bekend gegeven: perceptie is geen bijzaak, maar het speelveld zelf. Wie de manier van kijken verandert, verandert de werkelijkheid die mensen ervaren.

Ook in andere domeinen werd dit inzicht al vroeg herkend. Niet om ruimte te openen, maar om die juist te verkleinen. Door verwarring te zaaien, door zekerheden te ondermijnen, door meerdere werkelijkheden naast elkaar te laten bestaan zonder richting.

Wat daar zichtbaar wordt, is geen toeval.
Het laat zien hoe krachtig perceptie is en hoe kwetsbaar.

Crealisme kiest een andere weg.
Niet om te misleiden, maar om bewust te maken.
Niet om verwarring te creëren, maar om ruimte terug te geven.

Het verschil zit niet in de techniek,
maar in de intentie.

Crealisme vraagt geen instemming, maar aandacht.
Het nodigt uit tot vertraging, tot twijfel, tot het loslaten van wat vanzelfsprekend lijkt.

Wie zich daarvoor openstelt, ontdekt dat vrijheid niet ontstaat door antwoorden,
maar door het durven toelaten van meerdere werkelijkheden naast elkaar.

Het is maar net hoe je het bekijkt.

Aan zee

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Aan zee

Een vogel is op de glazen wand van de balkonreling gaan zitten.

Hij draait zich naar mij om en fluit.

Hard en schel.

Op het strand loopt een dikke man in een zwembroek.

Hij maakt een selfie van zichzelf.

De poedel op het terras naast me kijkt onafgebroken naar hem.

Een prooi misschien?

Drie zwemmers met oranje reddingsboei malen zich als molens door het water.

Een vrouw van middelbare leeftijd geeft haar man een tik op zijn bil.

En in de verte wordt een zeil gehesen.

Een dag aan zee.

Zoveel gedachten als er golven zijn.

Gedachten net zo onrustig, als het water dat op het zand uiteenspat.

Dan kom je tot de ontdekking dat je niet echt iets hebt geschreven.

Je hebt gewoon op papier gezet wat je zag.

Niet meer en niet minder.

Het is maar net hoe je naar iets kijkt.

Bomen in de wind

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Bomen in de wind

De natuur laat zich niet vastleggen. Niet in woorden. Niet in lijnen. Toch hebben we dat steeds geprobeerd. Zelfs in de abstractie.

Hoe mooi het werk van Mondriaan ook is, zijn beeldtaal brengt de natuur tot orde, tot rechte lijnen, tot beheersing.

Maar bomen zijn geen lijnen.

Hier in Hilversum keek Mondriaan naar dezelfde bomen als ik. Bomen die groeien in de wind. Bomen die buigen, meebewegen, wortelen.
Niets aan hen is recht. Niets is statisch.

Rechte lijnen bestaan niet in de natuur. Strakke vlakken evenmin.

De natuur beweegt.
Altijd.

Als je de natuur wilt abstraheren, zul je haar eigen beeldtaal moeten gebruiken. Niet wat wij denken dat zij is, maar wat zij doet.

Daarom laat ik de vorm los. Niet uit zwakte, maar uit vertrouwen.

Bomen in de wind zijn geen objecten. Ze zijn gebeurtenissen. Misschien gaat dit werk daarover. Niet over verklaren.
Maar over opnieuw leren kijken.

Studie: Bomen in de wind

 

Nooit, misschien, ooit

/in

.Oude boom van onderaf gefotografeerd met een wonderlijke kruin. Een levende sculputuur die de verbinding legt tussen hemel en aard

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Nooit, misschien, ooit

Ergens ver weg in de tijd,
waar de zon en de maan
elkaar kussen in maneschijn
en vogels een lied zingen
dat nooit is gehoord.

Daar, op die plek ergens in het heelal,
verschijnt een persoon uit het niets.

Het is iemand zonder verleden en zonder toekomst.
Iemand van hier en nu, ver weg en dichtbij,
wiegend op een bloem die ruikt naar jasmijn.

Onder zijn voeten
kust het water de kust op het moment dat het moet.
Wij mensen noemen het eb en vloed:
het ritme van het leven,
het bonken van het hart in je keel.

Zout is het schuim op de golven,
kwallen verdrinken in het zand van droogte en afschuw.

Het is het oneigenlijke verhaal van het leven,
een hoofdstuk dat nooit af is,
omdat elke eerste zin tekortschiet om het verhaal te dragen.

Het heeft iets te maken met het lot,
dat je het wel kunt voelen, zien en ruiken,
maar dat je niet de kracht hebt om het om te buigen.
Gewoonweg omdat je een profeet bent
en geen mens.
Dat is ook de reden dat ze je nooit zullen begrijpen.

Hier zijn meer verhalen over bomen te vinden.

De dag dat de wind sprak

/in

Schilderij van een abstracte groene boom tegen een diepe blauwe lucht, opgebouwd uit duizenden stippen en patronen die de verhalen van de natuur verbeelden. Het landschap eronder, met vloeiende rode en groene vormen, symboliseert de verbinding tussen aarde, water en tijd

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

De dag dat de wind sprak

De dag dat de wind vertelde dat de mensheid niet meer wist wat leven is of was.
De bomen hadden het al eerder gevoeld. Hun wortels waren één met de aarde, hun bladeren verbonden met de zon. Het water zorgde voor een eeuwige verbinding. De energie die zo ontstond was blijvend, een kracht die voor levens van tijdelijke aard nauwelijks te bevatten is.

Wat is honderd jaar voor een bos dat duizenden jaren bestaat?

Bomen als getuigen van tijd

Bomen dragen een stille wijsheid. Ze zien generaties komen en gaan, zonder oordeel, zonder haast. In een wereld waar wij de tijd vaak opjagen, lijken bomen juist de tijd te bewaren. Ze herinneren ons eraan dat er ritmes bestaan die ouder zijn dan de mensheid zelf.

Mondriaan en de mens

Mondriaan abstraheerde de natuur tot lijnen en vlakken. Wat hij in feite deed, was de natuur onderwerpen aan de blik van de mathematisch denkende mens. Een heldere, briljante blik, maar ook één die de wilde onvoorspelbaarheid van het bos terugbracht tot een strak raster.

En toch is er iets te leren van zijn werk: hoe een enkele lijn of kleur de essentie kan vangen van een landschap, een boom of een seizoen.

Mijn blik: de ogen van bomen

Ook ik wil de natuur abstraheren. Niet door haar in kaders te dwingen, maar door te kijken met de ogen van de bomen zelf. Door te luisteren naar hun verhalen, gefluisterd in de wind en geschreven in hun ringen.

Mijn werk is een zoektocht naar een nieuwe beeldtaal, waarin mens en natuur elkaar niet langer bevechten, maar elkaar spiegelen. Waarin een bospad niet alleen een weg is, maar ook een pad dat stil wacht of plotseling opspringt — levend, zoals wij dat ooit waren.

Bomen en hun verhalen

In mijn schilderijen en installaties geef ik bomen een stem. Elk werk begint met een verhaal, een ontmoeting met een boom, een herinnering aan een bos, of een filosofische gedachte over de kracht van wortels en vertakkingen. Door duizenden handgemaakte stippen, lijnen of kleuren laat ik de gelaagdheid van hun bestaan zien: stil, maar vol beweging.

Met Bomen en hun verhalen wil ik de bezoeker even laten stilstaan. Niet alleen bij de schoonheid van een boom, maar bij de tijd die erdoorheen ademt. De eeuwen, de stormen, de stille groei. Mijn kunst is een uitnodiging om opnieuw te leren luisteren naar wat leeft, en wat wij vaak over het hoofd zien. Bezoek mijn atelier op afspraak.

Zomer, acryl op canvas, 1oo x 100 cm uit de serie: Bomen en hun verhalen.

Creatie is reactie

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Creatie is reactie

Op een dag stapte  een vrouw mijn atelier binnen.
Ze had ergens een schilderij van mij gezien.
Toen ze me zag, begon ze te huilen.
Niet om het werk, maar om wat het had losgemaakt.

Ze vertelde over haar jeugd.
Over herinneringen die er niet waren.
Over hoe kleur haar altijd had afgeschrikt.

Ze zei dat het schilderij iets van haar verlangde:
niet te begrijpen, maar toe te laten.

Ik heb niets uitgelegd.
Het werk ook niet.

Uit de serie A child is born | gemengde technieken op papier 1998 | Ad van den Boom | niet te koop

Het verhaal van de jongen en de boom

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Het verhaal van de jongen en de boom

Ik was zeven en won een tekenwedstrijd.
De hoofdprijs: twaalf tubes verf en een paar kwasten.

Meteen wist ik wat ik zou schilderen.
Een boom.

Niet alleen omdat ik Van den Boom heet.
Maar omdat in onze woonkamer een reproductie hing van Van Goghs perzikboom.
Die boom bleef.

De boom die ik schilderde stond in een weiland, omringd door een sloot.
Een ezel had ik niet, dus ging ik in de sloot staan.
Een plankje op de rand werd mijn schildersezel.
Vanuit dat standpunt maakte ik mijn eerste schilderij met een boom.

Op een dag heb ik het weggegooid.

Wat er gebeurde tussen die eerste boom en de serie bomen die ik in 2022 begon te maken, laat zich moeilijk samenvatten.
Zoals bij de meeste mensen is er veel gebeurd.

Creativiteit bleef

Ik werkte jarenlang in de reclame. Eerst als copywriter, later als creatief directeur.
Daar leerde ik kijken naar ideeën.
En hoe ideeën vorm krijgen.
Hoe beeld en woord samen betekenis dragen.

Ik zie mezelf niet als kunstenaar met één vaste stijl.
Ik zie mezelf als crealist.
Iemand die creatief kijkt naar de realiteit.

Want de realiteit is geen vast gegeven.
Ze bestaat uit aannames, veronderstellingen, perspectieven.

In mijn werk gaat het om betekenis.
Om hoop, om troost, om laten zien dat er altijd een andere manier van kijken is.

Mijn werk is nooit alleen beeld.
En nooit alleen tekst.
Het is altijd een combinatie.

Net zoals een gedachte nooit één vorm heeft

Thema’s bepalen mijn werk.
En elk thema vraagt om een eigen taal.

Soms vloeibaar.
Soms realistisch.
Of soms teruggebracht tot pen en papier.

Niet om mooi te zijn,
maar om door iets heen te breken.

Ik ben weer terug waar het ooit begon.
Bij de boom.

Maar ik schilder niet meer de boom die ik zie.
Ik schilder de boom die in mij zit.

De boom die je niet van buiten ziet.
Die diep wortelt.
Die groeit.
Soms buigt.
Maar blijft staan.

Misschien is dit geen verhaal over bomen.
Misschien is het een verhaal over blijven kijken.

Het verhaal van de jongen en de boom.

Twee bomen tegen de rest van de wereld

/in

Dit blog maakt deel uit van mijn werk als kunstenaar rond perceptie en creatie.

Twee bomen tegen de rest van de wereld

‘Weet je nog dat we geplant werden?’ vroeg de linker boom, die Jan heette.

‘Natuurlijk,’ zei Kees. ‘Bijna 250 jaar geleden.’

‘Tijden veranderen,’ zei Jan. Zijn bladeren trilden. Beven was misschien een beter woord. Zijn stam voelde kouder dan anders en een tak schuurde te hard langs zijn bast.

‘Nee,’ zei Kees rustig. ‘Het zijn niet de tijden die veranderen. Tijd verandert niet. Het zijn de blikken. Mensen die anders zijn gaan kijken.’

Terwijl hij sprak, lieten honderd bladeren los en dwarrelden naar beneden.

‘We staan al die tijd al naast elkaar,’ vervolgde Kees. ‘We delen elkaars gedachten. Ook we helpen elkaar als het koud wordt… en als het te warm wordt.’

Een windstilte.

‘Een veilige haven voor vogels en insecten zijn we.’

Jan liet zijn bladeren ritselen.
Blijdschap misschien. Of opluchting.

‘Bij ons is iedereen welkom,’ zei Kees. ‘Vogels die anders fluiten. Vogels die samen tsjilpen. Insecten op de vlucht voor gevaar. Iedereen vindt hier een huis.’

De wind zweeg opnieuw.

Toen kwam hij terug.

Uit het westen. Met een andere toon.

Hij fluisterde dat de bomen te dicht op elkaar stonden. Dat verstrengeling geen toekomst had. Dat elke boom weer alleen moest staan. Het was tijd om te breken met het verleden.

Dat Jan gesnoeid moest worden.

Of misschien wel verdwijnen.

Alsof er nooit wortels waren geweest.

Het deed Jan huilen en alleen de eekhoorns konden hem horen.

‘En gisteren hoorde ik de wind uit het oosten,’ stamelde Jan: ‘Deze wind vertelde het verhaal over twee bomen aan de andere kant van de wereld. Op grote afstand van elkaar. Niet samen, maar samen alleen. Jaloers op wat wij samen hebben.’

Kees schudde zijn kruin. Vogels fladderden op en gingen weer zitten.

‘De bomen uit het oosten zijn blij dat we breken. Maar hoe moet het met ons als we samen geen toekomst hebben?’

Jan zei niets, maar ook zonder woorden wist Kees wat het antwoord was.

De wortels uit het verleden kun je ontkennen,
maar wat ons bindt, is sterker dan wat mensen willen breken.

Meer verhalen over bomen zijn hier te vinden.